Hellfish & Producer - Bastard Sonz of Rave (2002)

Ja toen ik dat vorige berichtje schreef zat ik dus bij nummer 3. Wat daarna komt vind ik ook niet zo heel erg goed. Dat professional psycho is inderdaad redelijk slecht. Ik zie niet in waarin dat afwijkt van een gemiddeld Thunderdome nummer. Ik moet het nog een aantal keertjes luisteren om een cijfer te geven.

Ik blijkbaar, en genoeg anderen ook. Noem trouwens eens wat muziek op uit 95 die zich met dit album kan meten ?

Ik neem aan dat je hardcore muziek bedoelt. Dan vond ik de meeste releases van Lenny Dee, Ruffneck en veel wat op bijvoorbeeld Industrial Strength uitkwam een stuk interessanter en gewoon beter klinken dan dit.
Als je echt iets uit 95 wil hebben is dit: http://www.discogs.com/release/97339 bijvoorbeeld een release die me nog steeds kan boeien en die imo honderd keer interessanter klinkt dan Hellfish.

Wil nog best geloven dat die muziek je meer boeit, maar om dan hier over kale beats en oeverloos gedreun te spreken ....

Met oeverloos gedreun is niks mis, daar heb ik ook nergens over gesproken. Je bedoelt waarschijnlijk 'eentonig gestamp' en dat vind ik dit dus wel. Vsnares bijvoorbeeld dreunt soms ook aardig maar dat vind ik niet eentonig/saai (hoewel ik 'Winnipeg is...' ook een misser vond) dit album dus wel. Het begin van Toilet Wars vind ik goed en dan vind ik het erg jammer dat er vervolgens terggegrepen wordt naar beats die ik 10 jaar geleden ook hoorde en dan vaak nog beter.

Als ik dan vervolgens in bijna elk nummer dat soort beats hoor, met daarbovenop soms nog belachelijke samples, dan ben ik het album snel zat en vind ik het niet de moeite waard, maar eerder saai. 1* dus.

Heb 't idee dat ik me hier moet verantwoorden

Ik neem aan dat je dan bij Toilet Wars over de effectieve klanken spreekt, want ritmisch ben ik dit verder nog nooit tegengekomen. Laat staan 10 jaar geleden, laat staan in het type FTII tracks dat Manga Corps maakte. Dat was toen al saai en eentonig .


Welcome to my world

Fijn album, wat volgens mij helemaal niet uit de tijd is, ik zie het eerder als een ode aan de Engelse ravescene uit de vroege jaren 90. Een goed alternatief voor liefhebbers van Venetian Snares die de ongelofelijke complexiteit even zat zijn, en wat kwaliteits-stampwerk willen horen. Tevens veel beter dansbaar dan Snares en zijn geratel.

Een groeiplaatje, dit. In het begin boeide me het maar matig, maar nu is het een uitschieter geworden in z'n genre voor mij.

Witch Hunt is een lekkere opener, combinatie tussen het oldschool-acid achtige- melodietje, het 'do you hear it?'-gefluister, het omstuimige karakter wat de toon zet voor de rest van het album. Goede voorboden voor wat er komen gaat.
Toilet Wars voelde in eerste instantie ietwat afgezaagd, met name door cocaine-sample nummer 298. Blijkt gewoon een lekker ragplaatje, zonder saai te worden. En die 'bridge' totdat de kick daadwerkelijk erin komt..puik.

Line em up vind ik persoonlijk een erg leuke. Melig 'it's the real beatbox my man!'-geroep, jaren 70 geluiden erbij, en een tempo om je vingers bij af te leggen. True creators weet dat niveau ook weer te behalen, door die shitload aan dingen die naast de kick gebeuren.
Wat mij betreft zit daar ook de kracht van deze plaat. Het is misschien onsubtiele herrie voor ADD'ers, maar werkelijk nergens gaat het vervelen, nergens wordt het repetitief. Best een prestatie.

De laatste twee nummers bevestigen dat alleen nog maar. Producers's A Journey of Force neemt flink gas terug, en juist daardoor komt deze plaat het hardst aan. Als een serie mokerslagen in het gezicht beukt het door, met de eeuwenoude 'The ultimate seduction' sample, die de drukte compleet maakt.
'Ultraviolence' daarentegen doet zijn naam eer aan, door een lekkere conventionele, frenchcore-achtig nummer te zijn. Niet moeilijk doen, maar gewoon de laatste restjes energie eruit beuken.
En zo hoort het.

Ook coole cd idd, toilet wars draai k nog regelmatig, heerlijk geflipte breakzzz!

Witch hunt heerlijk door dnbtunes te mixen en voor de rest vind ik het allemaal doorsnee lekkere kwaliteittracks ..

Ultraviolence vond ik de versie voor de edit trouwens vetter..
Mja hellfish zou hellfish niet zijn als hij er perse weer mee moet gaan freaken..
Maakt in dit geval die track duidelijk stukken minder...

De cd begint goed. Hoewel het nummer zelf een Hardcore-nummer is met enkele Breakcore-elementen, neigt het qua frisheid naar de Techno. Helaas vind ik die herhalende melodieën lelijk vind, verpest het de Track nauwelijks.

Helaas is het nummer dat erop volgt een stuk minder. Het break en sloopwerk aan het begin is zeker lekker om aan te horen, maar helaas zijn de beats die later in vallen te ver in de achtergrond verzonken. Hierdoor mist het helaas ook de frisheid van het 1ste nummer en is het een stuk minder opgefokt. Later komt er gelukkig meer distortion bij de Hardcore-beats kijken, maar helaas blijft dit een soort van kat-en muis-spelletje.

Theme from Fuck-Daddy heeft een leuke voice-sample, maar de beats missen te veel power en het nummer maakt dus maar weinig indruk. Line Em Up begin is wel een beetje teleurstellend. Helaas blijkt later dat het hele nummer eigenlijk als een intro fungeert, maar ja, wie zet er nou een intro van 4 minuten midden in de tracklist

Yeah, Another Mindless Brkbeat Track is het tweede echt leuke nummer. Spannend en hectisch begin, de beats worden nog een beetje warrelig op de achtergrond gehouden, alhoewel ze hier en daar wat plaagstootjes uitdelen, en de productie is gewoon goed Toch mis ik hier weer een beetje energie in de beats, maar gelukkig is het nummer hectisch en spannend genoeg om die schade op te vangen. Gelukkig word er hier en daar wat distortion over de beats heen gegooid, zodat ik toch nog een beetje m'n zin krijg.

Professional Psycho blijkt maar een erg matig nummer. Hoewel grappig bedoeld, doet de humor me helemaal niks. De beats zijn gewoon te matig en de voice-sample's zijn zo flauw als wat. Gelukkig weer Producer dit een beetje op te vangen met The True Creators Pt1, dat wel een spannend nummer is. Leuk SF-intro, lekker donkere en grimmige ambientlaag waardoor de beats als het ware uit willen breken. Helaas blijken ze te weinig pit bevat eenmaal ze eruit zijn gebroken. Gelukkig krijgen de beats naar mate het einde wat meer pit.

Crawl & Die begint als vrolijk Drum 'n' Bass nummer. Naar mate het nummer langer duurt, komt er wat meer distortion bij kijken. De bassen vind ik helaas wat flauw klinken en het nummer weet helaas niet echt de aandacht erbij te houden. Dan maar skippen naar het volgend nummer de volgende keer. Het begint leuk met een Sample die een artiest als Rotator ook zou kunnen gebruikt hebben. Dan vallen de pulserende beats in die de overhand proberen te krijgen. Ze proberen en proberen, maar worden alsnog tegen de achtergrond gedrukt, ondanks dat er hier en daar wat beats ontsnappen. De zachtere en de energiekere beats worden uiteindelijk losgelaten, terwijl de lompe distortion beats angstvallig weggehouden worden. Gelukkig, op het einde kan de distortion toch nog losbreken uit de klauwen van het keurige systeem. Alhoewel ze, voordat ze zich kunnen ontwikkelen, alweer worden weggedrukt.

Het nummer dat daarop volgt begint als een harder techno-nummer dat zich ontpopt in Hardcore. Wel aardig, maar tegelijkertijd een beetje saai. Als ik dit soort Terror (Of moet je dit Darkcore noemen? Wat is het verschil? HEELLPPP!! ) wil horen luister ik liever naar Goth Von Core, wat toch ietsje spannender is. Het laatste nummer dan. Het begint erg lekker met zo'n distorted beat. Hopelijk wordt die wat sneller. Er word wat gestoeid met verschillende toonhoogtes en tempo's, lekker. Na een minuut of 3 komt er even een rustpuntje, en een paar seconden later schiet het nummer in de startblokken. Opeens worden er totaal andere beats gebruikt. Hehe, die ken ik van Tieum, alhoewel die er wat beter mee overweg kon gaan, want dit mist een beetje punch helaas.

Leuk en gevarieerd album, wat ik zeker nog wel eens zal draaien. Het cijfer geven is wat lastig, er zitten zeker 4* of hogere nummers bij, maar ondanks dat is niet het gehele niveau even hoog waardoor ik het een 3,5* geef.

Heb een beetje het idee dat mensen hier deze 'Hommage aan de UK-hardcore' niet helemaal kunnen plaatsen...
Dit album is eigenlijk een verzameling van de wat oudere UK-hardcore tracks, opbouwend van het wat ingetogen wich hunt naar Deathchant klappers als Another Mindless breakbeat track en Proff. Psycho, uitmondend in een bizar versnelde Ultraviolence als briljante afsluiter _o_

UK hardcore is voor mij lang dé muziek geweest om op een feest op los te gaan, en de vele elementen erin (de hiphop invloeden, breakbeats, samples) maken dat ik het tot op de dag van vandaag nog steeds de vetste van de 'harde stijlen' vind. Deze cd laat een gevarieerd beeld van dit heerlijke genre zien, ik heb m dan ook erg vaak gedraaid
Dat dit schijfje vergeleken wordt met ordinair thunderdome-geram vind ik erg jammer, maar meer nog, getuigen van weinig kennis van deze muziek. Ik zou zeggen: geef het nog 1 kans en laat je meeslepen door deze engelse heerlijkheid

Zoiets. Dat "kaal" valt nog best wel mee, het is best te horen dat de heren Hellfish en Producer hier veel moeite in hebben gestoken en subtiele goedgemikte bliepjes, allerhande samples en een grote hoeveelheid detail doen toch vermoeden dat er grondig over deze plaat is nagedacht.
Dit kan echter niet verbloemen dat het grootste deel van de beats mij op de helft van het nummer al flink op de zenuwen gaat werken, of er nu een malloot Spaanse cijfers doorheen schreeuwt of niet. Voor zover ik weet heb ik niks tegen hardcore, en sommige nummers zijn ook best leuk (met name die van Producer), maar andere zijn saai of zelfs ronduit irritant.
Toilet Wars (is die titel grappig bedoeld?) bijvoorbeeld komt op mij vooral over als iemand die zijn muzieksoftware uitprobeert door een Amen break heen en weer te pingpongen. Vernieuwend, misschien, interessant, nee. Line Em Up lijdt onder irritante samples en een pijnlijke combinatie van een dikke bass met lollige geluidjes. The True Creators haalt het bloed onder je nagels vandaan met een robotstem die de eerste keer leuk is, maar niet 7 minuten en 30 seconden net zo leuk blijft.
Tsja, misschien is dit niks voor mij. De meeste nummers van Producer vond ik echter wel om aan te horen, zodat het album uit het digitale vuilnisvat blijft en zodat het cijfer uiteindelijk niet al te dramatisch uitvalt. Toch denk ik niet dat ik deze nog heel vaak zal draaien. 2.5*