Hellfish & Producer - Bastard Sonz of Rave (2002)

Bastard Sonz Of Rave is een compilatiealbum van de beste tracks die Hellfish en Producer op hun eigen Deathchant label hebben uitgebracht. Het album bevat 5 Hellfish tracks (02-04-06-08-11), 5 Producer tracks (01-05-07-09-10) en een track waar ze beiden hun naam signeerden (03). Dit is zowat het beste album om kennis te maken met beide heren, aangezien de tracks uiterst zijn representatief zijn voor de vernieuwing en genialiteit die beiden toevoegden aan een ter dood opgeschreven genre.

Aan de basis van elke track ligt het typische Deathchant geluid, een combinatie van beatkbeats, industrial, hardcore en puur experiment. Vanuit die basis hebben beide DJs dan aan elke track een eigen individualiteit toegevoegd, om zo tot een gevarieerd album te komen, dat toch over een duidelijke eenheid beschikt.

Het album opent met Witch Hunt. Een rustige intro met verre en donkere ambient klanken, geperforeerd door snappy breakbeat klanken, opkomend en terug wegtrekkend, zoekend naar een passend patroon. Wanneer het eenmaal z'n ritme gevonden heeft evolueert de track naar een ingetogen breakbeat/hardcore track, met veel variatie, een wat donkere melodie en een zeer uitgebreide sampleset op de achtergrond. Perfecte inloper voor het album, en vooral een breather voor het volgende nummer. In "Toilet Wars" toont Hellfish waarom hij door zovelen gerespecteerd wordt. Het nummer is een hectisch experiment, dat begint als een combinatie van breakbeat, experimental en drum & bass met hardcore samples. Loeiharde bassen, harde claps en hihats die zich in een sneltempo opvolgen op een ritme dat de eerste malen nauwelijks gestructureerd lijkt. Het nummer vloeit dan naadloos over naar snoeiharde hardcore, perfect geëdit en gemixed, met uiterst precieze timing.

Het middendeel van het album is iets ... "rustiger", bij gebrek aan een beter woord. De typisch melange van hardcore, breakbeat, industrial en drum & bass, telkens met bepaalde invloeden die iets sterker naar voor komen, en zo toch weer lekker verfrissend klinken.

Naar het einde toe kruipt het experimentele terug in de plaat, met Crawl & Die, een typisch nummer dat perfect op Meat Machine Broadcast System had kunnen staan, Rude Attitude, een heerlijk darkcore/experimental nummer dat zoals de titel al aangeeft heel wat punch bevat en Ultraviolence, een track die ook z'n naam waardig is, waar Hellfish een beetje speelt met terror en speedcore samples op breakbeat ritmes, totaal vernietigend, niet alleen voor je boxen, maar ook voor de leek die nog nooit eerder met dit soort muziek in contact kwam. Een laatste plaatje dat wat extra aandacht verdient is "A Journey Of Force", overheerlijke track die voor mijn part nog altijd als beste darkcore plaat kan bestempeld worden. Perfecte beuktrack die hardcore, techno en industrial weet te combineren, en daarbij na al die jaren de mythische bonzaisample eindelijk weer eer aandoet.

Al bij al een album dat je eigenlijk gewoon niet mag missen als je houdt van wat hardere dansmuziek, en experimenteel geklooi achter een mixtafel. µ-Ziq is zelfs zo vriendelijk enkele samples aan te bieden op deze site. 5* voor een perfect album.

Het begon zo veelbelovend, Witch Hunt is best een goede opener. Toilet Wars daarna begint ook erg goed, vet breakbeatwerk aan het begin, maar zodra er een gabber-achtige beat doorheen komt gaat het mis. Wat een saai eentonig gestamp wordt het opeens.

Dit is dan ook gelijk het probleem voor een groot aantal van de resterende nummers van de cd imo. Neigt allemaal teveel naar gabber/hardcore, wat het allemaal wat uit de tijd en goedkoop doet klinken. Snelle, kale, eentonige beats, af en toe wel afgewisseld met wat interessantere stukken, maar het mag allemaal niet baten.

Bij een nummer als Professional Psycho weet ik niet of moet lachen of huilen. Het begint met een of andere lelijke sample die een aantal keer wordt herhaald en vervolgens krijgen we alleen een kale beat die met nogal weinig/goedkope afwisseling doordrukt naar het eind. Ik weet niet waar die gast z'n samples vandaan haalt, maar het past compleet niet bij de beats. Line Em Up is hier wel het beste voorbeeld van. Het hele nummer door horen we een of andere eighties sound en drumcomputer met geschreeuw erdoor, met daar weer overheen (het hele nummer lang) een bass-beat in dubbel tempo. Sorry hoor, maar dit neem ik niet serieus. Daarnaast is een nummer als Crawl & Die (dat wonderwel niet voorzien is van bovengenoemde beats) ook niet echt interessant, eerder saai en nog steeds eentonig.

Misschien dat dit tien jaar geleden vernieuwend was, maar voor een album uit 2002 klinkt het nogal uit de tijd (en als ik de nieuwe Hellfish op Planet Mu hoor stampt ie vrolijk door in ditzelfde patroon, ik vraag me af wie daar nog op zit te wachten).

Het hoge gemiddelde verbaast me dan ook. Meer dan een 1* kan ik er niet aan kwijt. Dit dan nog voor het veelbelovende begin. De rest moet waarschijnlijk voor hard en stoer doorgaan, maar ik vind het eerder lachwekkend (danwel om te janken).

Zoiets. Dat "kaal" valt nog best wel mee, het is best te horen dat de heren Hellfish en Producer hier veel moeite in hebben gestoken en subtiele goedgemikte bliepjes, allerhande samples en een grote hoeveelheid detail doen toch vermoeden dat er grondig over deze plaat is nagedacht.
Dit kan echter niet verbloemen dat het grootste deel van de beats mij op de helft van het nummer al flink op de zenuwen gaat werken, of er nu een malloot Spaanse cijfers doorheen schreeuwt of niet. Voor zover ik weet heb ik niks tegen hardcore, en sommige nummers zijn ook best leuk (met name die van Producer), maar andere zijn saai of zelfs ronduit irritant.
Toilet Wars (is die titel grappig bedoeld?) bijvoorbeeld komt op mij vooral over als iemand die zijn muzieksoftware uitprobeert door een Amen break heen en weer te pingpongen. Vernieuwend, misschien, interessant, nee. Line Em Up lijdt onder irritante samples en een pijnlijke combinatie van een dikke bass met lollige geluidjes. The True Creators haalt het bloed onder je nagels vandaan met een robotstem die de eerste keer leuk is, maar niet 7 minuten en 30 seconden net zo leuk blijft.
Tsja, misschien is dit niks voor mij. De meeste nummers van Producer vond ik echter wel om aan te horen, zodat het album uit het digitale vuilnisvat blijft en zodat het cijfer uiteindelijk niet al te dramatisch uitvalt. Toch denk ik niet dat ik deze nog heel vaak zal draaien. 2.5*