Hellfish & Producer - Bastard Sonz of Rave (2002)

Bastard Sonz Of Rave is een compilatiealbum van de beste tracks die Hellfish en Producer op hun eigen Deathchant label hebben uitgebracht. Het album bevat 5 Hellfish tracks (02-04-06-08-11), 5 Producer tracks (01-05-07-09-10) en een track waar ze beiden hun naam signeerden (03). Dit is zowat het beste album om kennis te maken met beide heren, aangezien de tracks uiterst zijn representatief zijn voor de vernieuwing en genialiteit die beiden toevoegden aan een ter dood opgeschreven genre.

Aan de basis van elke track ligt het typische Deathchant geluid, een combinatie van beatkbeats, industrial, hardcore en puur experiment. Vanuit die basis hebben beide DJs dan aan elke track een eigen individualiteit toegevoegd, om zo tot een gevarieerd album te komen, dat toch over een duidelijke eenheid beschikt.

Het album opent met Witch Hunt. Een rustige intro met verre en donkere ambient klanken, geperforeerd door snappy breakbeat klanken, opkomend en terug wegtrekkend, zoekend naar een passend patroon. Wanneer het eenmaal z'n ritme gevonden heeft evolueert de track naar een ingetogen breakbeat/hardcore track, met veel variatie, een wat donkere melodie en een zeer uitgebreide sampleset op de achtergrond. Perfecte inloper voor het album, en vooral een breather voor het volgende nummer. In "Toilet Wars" toont Hellfish waarom hij door zovelen gerespecteerd wordt. Het nummer is een hectisch experiment, dat begint als een combinatie van breakbeat, experimental en drum & bass met hardcore samples. Loeiharde bassen, harde claps en hihats die zich in een sneltempo opvolgen op een ritme dat de eerste malen nauwelijks gestructureerd lijkt. Het nummer vloeit dan naadloos over naar snoeiharde hardcore, perfect geëdit en gemixed, met uiterst precieze timing.

Het middendeel van het album is iets ... "rustiger", bij gebrek aan een beter woord. De typisch melange van hardcore, breakbeat, industrial en drum & bass, telkens met bepaalde invloeden die iets sterker naar voor komen, en zo toch weer lekker verfrissend klinken.

Naar het einde toe kruipt het experimentele terug in de plaat, met Crawl & Die, een typisch nummer dat perfect op Meat Machine Broadcast System had kunnen staan, Rude Attitude, een heerlijk darkcore/experimental nummer dat zoals de titel al aangeeft heel wat punch bevat en Ultraviolence, een track die ook z'n naam waardig is, waar Hellfish een beetje speelt met terror en speedcore samples op breakbeat ritmes, totaal vernietigend, niet alleen voor je boxen, maar ook voor de leek die nog nooit eerder met dit soort muziek in contact kwam. Een laatste plaatje dat wat extra aandacht verdient is "A Journey Of Force", overheerlijke track die voor mijn part nog altijd als beste darkcore plaat kan bestempeld worden. Perfecte beuktrack die hardcore, techno en industrial weet te combineren, en daarbij na al die jaren de mythische bonzaisample eindelijk weer eer aandoet.

Al bij al een album dat je eigenlijk gewoon niet mag missen als je houdt van wat hardere dansmuziek, en experimenteel geklooi achter een mixtafel. µ-Ziq is zelfs zo vriendelijk enkele samples aan te bieden op deze site. 5* voor een perfect album.

Ik ga hem nu luisteren

Klinkt (ik kende er al een aantal nr's van) goed idd. Ik vrees alleen dat aan dit album niet zo makkelijk te komen is...

Nu heb ik erg weinig ervaring met dit soort muziek, maar de naam van deze cd sprak me danig aan dat ik maar eens op zoek ben gegaan

Ik heb deze avond eindelijk een exemplaar kunnen beluisteren (nu nog ééntje zien te bemachtigen ).

Dit lijkt me dus het geluid van de waanzin. Lichtjes fantastisch dus

Deze muziek lijkt me dus geen geheugen te bezitten (kan ook zijn omdat ik dit soort muziek even goed ken als een dromedaris met een Toyota Corolla kan rijden ), maar goed: in alle nummers lijkt er een felle strijd aan de hand die even later veranderd is in een soort eendracht in de muziek.

Als ik het in één zin moet samenvatten: beheerste razernij

En meteen het volle pond aan sterren! Toe maar

Wat krijgen we nou Zach, een mens weet niet wat hij leest . Wel leuk dat je de muziek kan appreciëren, en dat "waanzin" gevoel komt me zeker bekend voor. Geniet er nog maar even van, want ook daaraan raak je gewend na een bepaalde tijd.

En die 5 sterren ...

Omdat ik geen zelf geen nieuwe muziek te beluisteren had en wel een hardeschijf vol met harde muziek van m'n broer ter beschikking had, ben ik daarin eens wat gaan zoeken. Dit album van ''Hellfish & Producer'' had ik al op mijn ''te luisteren lijstje'' en daarvan trof ik veel nummers aan. Daarop heb ik o.a. ''Witch Hunt'' en ''Crawl & Die'' geluisterd en van allebei was ik helemaal weg. Ik stond te popelen om het gehele album te horen. Het komt over als een bundel met louter fantastisch geproduceerd werk: alle geluiden klinken erg gaaf en zijn belachelijk goed bij elkaar gezet en gemixt. Om 5 sterren kan ik niet heen.

Hellfish draaide afgelopen weekend op een feestje aan het eind van z'n set (een live bewerkte versie van) Ultraviolence. Goeie genade wat was dat gaaf

Met de teloorgang van The Prodigy, Orbital, Underworld en de Chemical Brothers ben ik bijna wanhopig op zoek naar nieuwe elektronische muziek die mij kan bekoren. Dit is het in ieder geval niet, wat een inspiratieloze, slaapverwekkend saaie, ééndimensionale meuk zeg.

Herkenbaar probleem.

Zo moeilijk is dat niet hoor

Tja, dat had ik je op zich ook al kunnen vertellen. Maar om het nu inspiratieloos en vooral ééndimensionaal te noemen. Lijkt me een wat ongelukkige woordkeuze.

In tegendeel, verwoordt precies hoe ik over dit album denk.

Dan verstaan wij wat anders onder ééndimensionaal en inspiratieloos. Een geniaal man die dit op een inspiratieloze zondag in elkaar kan boksen.

Zoiets vermoedde ik al, gezien je 5 sterren.

Geen vreemde reactie van een hiphopliefhebber die zich soms 's aan electronica waagt. Hellfish & Producer zijn ook niet direct namen die ik iemand aan zou raden die dingen in de trant van Orbital en Underworld zoekt. Denk dat het Warp-label meer je ding is Jordy. Autechre, Squarepusher, Plaid.. dat soort namen. Kan je je eventueel later altijd nog verdiepen in het échte werk .

Ik ben echt niet op zoek naar "dingen in de trant van...".

Bij dingen als Aphex Twin, Venetian Snares en Squarepusher heb ik zoiets van "heel erg interessant, maar niet helemaal mijn ding". Daar heb ik dan persoonlijk niet zo'n behoefte om te reageren. Hier hoorde ik alleen maar belegen hiphop-samples met verschrikkelijk saaie en eentonige beats. Nou zijn er zat dingen op te noemen die ik in eerste instantie niet bijzonder vond, maar die geweldig gingen groeien in de loop van tijd, maar hier kon ik niets mee.

Dat "Rude Attitude" voegt bijvoorbeeld m.i. werkelijk niets toe aan het nummer dat uitgebreid gesampled wordt (wat is die track ook alweer, staat ook op die Prodigy-mix cd...)

Als anderen er meer in zien dan vind ik dat oprecht leuk voor ze (/ jullie). Ik was benieuwd door bovenstaande berichten, en dacht: ik probeer het eens.

Misschien is Amon Tobin (Supermodified) wat voor je, Jordy?

Valt me nogal tegen na het erg goede Constant Mutation. Het begint wel erg goed, Witch Hunt en vooral Toilet Wars zijn prachtige tracks maar dan is de koek een beetje op. Line Em Up is ook nog goed maar verder staat er niet meer iets heel interessants op.

Dieptepunt is Professional Psycho. Die LL sample hebben we vaker en bovendien veel beter al gehoord. Saaie inspiratieloze track. Ook het nummer dat erna komt is vrij weinig aan. Al meen ik allemaal Doom samples erin te herkennen, kan iemand die de CD heeft dat bevestigen/ontkennen?

Crawl & Die is nog wel aardig, alleen wat Producer hier laat horen doet Rahzel in zijn eentje beter. Verder kabbelt die track een beetje voort. Ultraviolence vind ik ook nog een goede track, die beukt wel lekker.

Over het algemeen had ik hier toch meer van verwacht. Het is allemaal wel te beluisteren (op Professional Psycho na) en er staan 2 toptracks op dus een 3 kan ik er nog wel aan kwijt.

Ps: Avant-Garde? Eggggggggggg nie!

Stamt nog uit de tijd dat er enkel dance stond. Toch wel vreemd dat je Constant Mutation beter vond trouwens. Wat meer standaard werk op dat album.

Daar zit energie in en wordt er veel beter met de samples gewerkt. Veel mooier geheel ook. Heb er trouwens even electronic van gemaakt.

Vreemd vreemd, vind het persoonlijk net andersom. Jordy kan het maar beter bij hiphop houden denk ik, of misschien eens wat Tiësto dingen proberen

Flauwe en neerbuigende opmerking inderdaad.

Niet zo flauw, aangezien Jordy toch sowieso meer voor commericële electronic valt, neerbuigend al helemaal niet, Tiësto heeft best aardige platen gemaakt.

2* een half jaar na datum zonder verdere commentaar, da's wat ik dan flauw noem.

Als ik iets slecht vind is het wel die top-40 meuk van Tiësto enzo. Dat Underworld en Orbital niet zo obscuur zijn als dit soort dingen betekent nog niet dat het qua commercialiteit te vergelijken is met Tiësto.


Ik heb eerder al gemeld waarom ik deze plaat niet goed vind. Dat ik besluit om toch maar gewoon een lage waardering te geven vind ik nou niet echt reden om nog een keer diep op het album in te gaan.

Njah, zie toch echt het verschil niet. Het ene is voor een alternatief pop publiek, het andere voor een dance/pop publiek. Behalve dat de naam en standing van een festivalpubliek wat groter is, is het gewoon allemaal muziek die mooi op de radio voorbijkomt als de nieuwste single gereleased wordt.


Nee, al zou een reden toch gepast zijn. Een half jaar geleden moet er toch een reden geweest zijn om niet te stemmen. Die is er nu blijkbaar niet meer ...

Dus je ziet het verschil wel. Je kunt er van vinden wat je wilt, maar ik vind je opmerking hetzelfde als tegen iemand die trashmetal niet goed vindt, maar wel van Radiohead houdt, verwijzen naar N Sync.


Orbital en Underworld (op dat ene hitje na) worden hier niet op de popzenders gedraaid.


Klopt

Ik ben dit album nu aan het luisteren. Tot nu toe vind ik het eigenlijk allemaal wel lekker klinken. Lekker snelle, harde beats.

Het begon zo veelbelovend, Witch Hunt is best een goede opener. Toilet Wars daarna begint ook erg goed, vet breakbeatwerk aan het begin, maar zodra er een gabber-achtige beat doorheen komt gaat het mis. Wat een saai eentonig gestamp wordt het opeens.

Dit is dan ook gelijk het probleem voor een groot aantal van de resterende nummers van de cd imo. Neigt allemaal teveel naar gabber/hardcore, wat het allemaal wat uit de tijd en goedkoop doet klinken. Snelle, kale, eentonige beats, af en toe wel afgewisseld met wat interessantere stukken, maar het mag allemaal niet baten.

Bij een nummer als Professional Psycho weet ik niet of moet lachen of huilen. Het begint met een of andere lelijke sample die een aantal keer wordt herhaald en vervolgens krijgen we alleen een kale beat die met nogal weinig/goedkope afwisseling doordrukt naar het eind. Ik weet niet waar die gast z'n samples vandaan haalt, maar het past compleet niet bij de beats. Line Em Up is hier wel het beste voorbeeld van. Het hele nummer door horen we een of andere eighties sound en drumcomputer met geschreeuw erdoor, met daar weer overheen (het hele nummer lang) een bass-beat in dubbel tempo. Sorry hoor, maar dit neem ik niet serieus. Daarnaast is een nummer als Crawl & Die (dat wonderwel niet voorzien is van bovengenoemde beats) ook niet echt interessant, eerder saai en nog steeds eentonig.

Misschien dat dit tien jaar geleden vernieuwend was, maar voor een album uit 2002 klinkt het nogal uit de tijd (en als ik de nieuwe Hellfish op Planet Mu hoor stampt ie vrolijk door in ditzelfde patroon, ik vraag me af wie daar nog op zit te wachten).

Het hoge gemiddelde verbaast me dan ook. Meer dan een 1* kan ik er niet aan kwijt. Dit dan nog voor het veelbelovende begin. De rest moet waarschijnlijk voor hard en stoer doorgaan, maar ik vind het eerder lachwekkend (danwel om te janken).