Cloud Nothings - Life Without Sound (2017)

Modern Act en Internal World zijn al te beluisteren.

Modern Act

Modern Act!! Wat een briljant nummer!

oehhhh leakkkkk

Maar het geheel valt je (toch) tegen getuige je waardering?

Dat klopt. Ik vind het songmateriaal voor de rest matig. Er zitten lekkere tracks bij waaronder ook Up To The Surface. Ik geef hier nog meer luisterbeurten aan.

Het blijkt toch een groeier te zijn, maar tippen aan Attack On Memory of zelfs Here and Nowhere Else zit er niet in vrees ik.

Bijzonder fijne plaat. Vooral niet vergelijken met Here and Nowhere Else of vorige platen maar juist toejuichen dat er nog steeds dit soort platen worden gemaakt. Er zijn maar weinig bands die zo constant zo urgent blijven klinken.

Meh, nietszeggende release waarbij niets echt blijft hangen; dertien in een dozijn tracks die het ene oor in en het andere oor weer uitgaan. Prima luistermateriaal wel maar denk dat ik deze aan het einde van het jaar, in tegenstelling tot hun twee vorige platen, alweer vergeten ben.

Eens!

Jammer dat de fut er volledig uit is op deze vierde plaat, klinkt nu als vrij gemiddelde indierock. Een enkel momentje doet de wenkbrauw kort positief fronsen, dat was op de vorige platen wel anders.

De scherpe kantjes zijn er misschien vanaf maar daarom is dit album niet minder goed dan zijn voorgangers. Er wordt minder geschreeuwd maar wel meer gezongen. En soms doen de zanglijnen Dylan Baldi zelfs denken aan Death Cab For Cutie. En wat blijkt ? De nieuwe producer is John Goodmanson die eerder werkte voor Sleater Kinney en Death Cab For Cutie !

Er staan een aantal catchy songs op 'Life Without Sound' zoals 'Enter Entirly' ' up the surface' 'Internal world' 'Strange year' Maar de meest in het oog springende song is 'Mordern Act' kan zomaar een hitsingle worden... ' Idlewild (van het debuutplaat) meets death cab for cutie !

"I wanna a live that's all i need lately, I am alive... but all alone" herhaalt Dylan Baldi op Modern Act en soms is dat de harde realiteit.

Dit is een (h)eerlijke rock pop plaat geworden !

Ik vind het wel gelijkwaardig met het vorige album. Geen absolute uitschieters, maar er zit voor mij ook geen enkel zwak of minder nummer tussen.

Album vier van Cloud Nothings... toch wel een stapje terug ten opzichte van de vorige twee platen.

Vooral de productie laat te wensen over : de algemene sound is te tam/clean en de drums hebben weinig dynamiek. Ik mis ook het geschreeuw van Dylan, en wanneer hij het toch doet overtuigt het niet (nogmaals: tamme productie). Opvallend is ook het ontbreken van een lange experimentelere track in de stijl van 'Wasted Days' of 'Pattern Walks'.

Gelukkig is er ook genoeg om van te snoepen, Dylan Baldi kan namelijk nog altijd catchy indietunes schrijven met als hoogtepunten het openingsnummer(die aanzwellende outro!) en single 'Modern Act'. Slechte songs zijn er niet te bespeuren, maar 'Darkened Rings' komt toch wel in de buurt.

Hopelijk op langspeler nummer vijf terug wat meer rauwe energie .

Een weloverwogen oordeel over de stijl, de ontwikkelingen die band door heeft gemaakt en het verhaal dat achter dit album schuilgaat vind ik lastig om te geven. Dat wil ik ook helemaal niet. Muziek van Cloud Nothings moet je niet willen ontleden en analyseren. Luisteren en genieten van de lekkere dosis rock die ze je voorschotelen is voldoende.

Life Without Sound is voor mij een erg geslaagd album, waarvan veel meer blijft hangen dan van voorganger Here and Nowhere Else. In vergelijking met hun vorige albums vind ik de liedjes er bovendien completer, volwassener en ronduit beter op geworden. Jammer is wel dat ik de band inmiddels ken en dat deze brok energie daarom niet zo hard inslaat als de bom die Attack on Memory destijds was.

Enter Entirely en Modern Act zijn de twee prijsnummers, Darkened Rings (met dat heerlijk opgefokte pianospel!) en Up to the Surface volgen op korte afstand. Ik neig naar vier sterren, maar wil niet overmoedig worden. Daarom zet ik voorzichtig in: 3,5*

Huh? Misschien moet je toch Attack On Memory nog eens draaien...

Dat heb ik pas nog gedaan, niet al te lang voor ik dat bericht plaatste. Het is en blijft een goed album (iets beter dan Life Without Sound), maar liedjes als Fall In, Our Plans en Cut You vind ik nou niet al te inspirerend of origineel. Op Wasted Days na vind ik dat album nu eenmaal veel meer rechttoe-rechtaan en eentoniger dan deze laatste worp.

Tja, ook ik moet me aansluiten bij de groep die toch wel teleurgesteld is in deze release. Ik mis absoluut de giftigheid die in de vorige twee platen zat (het debuut ken ik nog niet). Of het met de productie te maken heeft weet ik niet maar mij bekruipt het gevoel soms naar een doorsnee poppunkplaatje of een high school bandje te luisteren. Het is net iets te lief allemaal en het komt daardoor niet zo urgent meer over.

Life Without Sound is me nog wel een krappe voldoende waard (echt slecht is het ook weer niet) en ik zal 'm nog wel eens opzetten maar ik vermoed dat ik voornamelijk zal teruggrijpen op de twee voorgangers. Jammer maar wie weet is de volgende worp (mocht die er komen) wel weer een voltreffer.

Weer opnieuw gewoon een goed album. Het doet me de ene keer aan Dinosaur Jr. denken en dan weer aan de vroege Idlewild. De ene keer onstuimig en dan weer vermoeid. En ik hou wel van deze rauwe sound. Maar ik volg ze al vanaf het begin.

Ik heb ze geloof ik in 2012 op Pukkelpop gezien. Helaas hebben ze ons een halfuur laten wachten, zodat ze nog net 4 nummers konden spelen. Want de volgende artiest krijgt ook zijn tijd die hij of zij van te voren hebben gekregen. Ja dan moet je maar op tijd komen.

Allesbehalve een teleurstelling voor mij. De muziek is wat rustiger en meer ingetogen, maar op de juiste momenten barst het nog wel lekker los, zoals de outro's van Up To The Surface en Darkened Rings. Verder zijn nummers als Internal World en Modern Act gewoon heel erg catchy, wat ik ook wel een prestatie vind.

Ben in ieder geval blij dat het geen herhalingsoefening van de vorige plaat is geworden en deze band nieuwe dingen blijft proberen. De prijs voor echte indierock-tegenvaller van dit jaar gaat wat mij betreft toch echt naar de nieuwe Japandroids.

Ik snap de lage scores hier ook niet zo goed. Wat mij betreft zit ook dit album weer vol met rake nummers met overal wel toffe passages. Inderdaad een mooie doorontwikkeling van hun sound, het opgefokte wordt wat vervangen door meer beheersing. Die gave outro van Up To The Surface zou op de eerdere albums niet voorbij kunnen komen bijvoorbeeld.

Erg jammer van de lelijke afkapping van Strange Year. Voor de rest zeer onder de indruk van deze Cloud Nothings-worp. Erg consistent en alle liedjes nestelen zich in mijn hoofd. Ben benieuwd hoe dit live gaat klinken op BKS.

Niet echt bijzonder meer deze derde langspeler van Cloud nothings.Het is allemaal een stuk ingetogener dan zijn voorganger,met weliswaar af en toe een uitbarsting maar in zijn geheel is dit toch voornamelijk vrij onschuldige pop.De rauwe kant van de band komt nog maar mondjesmaat naar voren.
Een voldoende verdient Life Without Sound nog wel maar mijn interesse begint wel steeds meer te verflauwen.

't Is tamelijk jammer dat de zanger meent zijn scheur hier en daar helemaal te moeten opentrekken. Wanneer hij deze vocale uitbarstingen achterwege had gelaten, had het ernstig dicht tegen perfectie aangezeten.

Zo vlak voor het einde van het jaar kreeg dit album ineens een boost bij mij. De liedjes blijken eigenlijk minstens net zo aanstekelijk als die op Attack on Memory, maar zitten daarnaast ook gewoon een stuk(je) degelijker in elkaar. Ik blijf erbij dat ik dit een zeer solide album vind van een band die duidelijk volwassener is geworden.

Mijn stem gaat omhoog van 3,5 naar 4 sterren en mijn voorkeursstem tweede voorkeursstem verhuist naar Up to the Surface met die verrukkelijk verslavende compositie!