Hot Chocolate - Every 1's a Winner (1978)

EVERY 1'S A WINNER (1978)

Met het door Russ Ballard geschreven So You Win Again
bereikte Hot Chocolate opnieuw de nummer 1 positie in Engeland.
Ook in de Benelux werd het nummer weer een erg verdienstelijke hit.
Meezingbaar en multi-inzetbaar op party's en sportmanifestaties.

Put Your Love in Me was de minder hitpotente opvolger.
Een ballad die wat nadrukkelijker op een jaren 70 disco leest geschoeid was.
Toch slaagt Hot Chocolate er telkens in om een eigen stempel te drukken
op haar hits, niet zelden door creatief met synthesizers om te springen.

Met Every 1's a Winner zette de groep in 1978
haar langdurige zegetocht in de hitparades gestaag verder.
De titelsong van het album zat weer in dat lekker Hot Chocolate jasje.
Bromgitaar en vette bas met daarop die getormenteerde zang van de kaalkop.

Tenslotte verraste Hot Chocolate met I'll Put You Together Again
vriend en vijand. Een non-album single waarop Errol Brown zich laat begeleiden
door piano, strijkers en een volledig achtergrondkoor. Kippenvel plaatje
en terug te vinden als bonustrack op de remasters uit 2009.

Waarom de Canadese / Amerikaanse hoes hier staat is me een raadsel. In Europa / UK hadden we een andere.

Ik heb een tijdje geleden alle Hot Chocolate albums gecorrigeerd.
Alle US trackllijsten omgezet naar UK tracklijsten.

Maar de hoes niet, want dan krijg ik problemen met de crew over de kwaliteit.

Ik heb het wel gemeld, maar er is dus niets aan gedaan.
Misschien moet jij maar eens proberen, reptile.


http://s.dsimg.com/image/R-1043652-1251064836.jpeg

Ik heb de LP nog (Engelse persing) met dezelfde hoes als hierboven (zal dus wel gecorrigeerd zijn inmiddels), waar dan op de achterkant wel weer EMI-Bovema Holland staat.
Ik heb in ieder geval LP nummer 121 weer eens naar onderen gehaald...

En wat valt hij weer niet tegen.
Met de drie hits Every 1's A Winner (lekker dat gitaartje en een onvergetelijk refreintje), So You Win Again (ook een popklassieker) en de o zo mooie ballad Put Your Love In Me, waarin de beminnelijke kaalkop op zijn gekweldst klinkt.
Sometimes It Hurts To Be A Friend is zo'n zelfde mooie ballad en Stay With Me weer een goed uptempo nummer.
Confetti Day is vooral een leuk nummer, al hebben bij Hot Chocolate de liedjes toch dikwijls een wat trieste ondertoon.
En wie kan dat beter bezingen dan Errol Brown, met die fantastische stem.
4 sterren voor deze nog steeds mooie plaat zonder mindere nummers en hij blijft nog even onder staan.

Album herbergt 6 topnummers met Every 1's A Winner, Confetti Day, So You Win Again, Stay With Me, Put Your Love On Me en I'll Put You Together Again. Verder stelt het nergens teleur. Heb enkel 4 studioalbums van hen (en menig verzamelaar) en vind dit daarvan het beste album. Als je album niet kent, dan echt even Stay With Me luisteren..... via YT...spotify....of het liefste gewoon vanaf je eigen cd/lp

Ik heb de Amerikaanse persing van deze LP, die Runaway girl verruilt voor de ballad-met-koor I'll put you together again en daarmee het totaal op maar liefst vier alleraardigste hitsingles brengt. Die singles dragen het album, want met uitzondering van Stay with me vind ik de overige tracks toch maar middelmatig. Niet slecht, maar ook niet erg memorabel.

Nee, dan de singles: So you win again is een topnummer (compositie: Russ Ballard, ooit lid van Argent, maar vooral een songschrijver die hits voor zeer uiteenlopende artiesten pende, van Rainbow en America tot Frida van Abba). Put your love in me is een minder voor de hand liggende hit, maar wel met een vrij uniek 'soul-in-space' geluid, waarbij ik me kan voorstellen dat Prince zich heeft laten inspireren door de gekwelde vocalen van Errol Brown.
Het titelnummer is de tweede grote hit, met een onvergetelijke gitaarriff en gaaf synthesizerwerk in de achtergrond. I'll put you together spreekt me dan weer minder aan, een beetje een cliche-ballad, maar hij wordt gered door de stem van Errol Brown, die alles wat-ie zingt iets mistroostigs - en dus een extra, unieke dimensie meegeeft.

Door die drie topnummer goed voor een voldoende. Hot Chocolate is wel een band die zijn stempel gezet heeft op de jaren zeventig, en in mindere mate de eerste helft van de jaren tachtig (ze hadden ruim tien jaar lang hits, op zich al een prestatie in de vluchtige wereld van de hitparade). Maar uiteindelijk blijft een goede verzamelaar toch de beste keuze om werk van deze groep in huis te halen.

Put your love in me is zo een goed nummer. De rest wat minder maar toch een 4*

Verzamelaars niet meegerekend, haalden drie reguliere elpees van Hot Chocolate de Nederlandse albumlijsten, waarvan dit de eerste was. Bij de vorige drie langspeelplaten heb ik met stijgende (blijde) verbazing geconstateerd dat de Britten véél meer dan slechts een singleband waren: sterke albumtracks met een eigen geluid, dat evenwel per album accentverschillen heeft. De ene keer meer soul dan de andere keer, of meer funk, of zoals hier: meer pop.

1977 was het jaar dat ik überfanatiek naar de radio was gaan luisteren, de hitsingles ken ik nog goed: So You Win Again werd in augustus 1977 #5 in Nederland en #6 in Vlaanderen, Put your Love in Me werd in januari 1978 #20 in Nederland en #29 in Vlaanderen, titelnummer Every 1’s a Winner werd in mei #10 in Nederland en opnieuw #29 in Vlaanderen.
Totaal vergeten was ik non-albumsingle I’ll Put You Together Again, in januari 1979 #14 in Nederland en een maand later #20 in Vlaanderen. Wát een mooie ballade! Geen zwarte soul, maar een “wit popliedje” in mijn oren, prachtig door Errol Brown gezongen. Later als bonus bij de cd-versie van dit album verschenen. Qua tekst het Fix You (Coldplay) van die dagen.

Maar er valt me meer op: ik had het idee dat het als eersten newwavegroepen als Human League en Tubeway Army waren die in de voetsporen van Kraftwerk de mogelijkheden van synthesizerpop gingen ontdekken. Maar voila: Hot Chocolate deed mee in de frontlinie! Ik bedoel Put Your Love in Me en (bonuslied) A Part of Being You. Ook lekker: The Power of Love, een soulnummer met popsausje.

Producer Mickie Most weet alle invloeden tot een smeuïg geheel te smeden. Op dit album wint pop terrein ten koste van Amerikaansklinkende funk. Interessante man is hij overigens, met als pubquizfeitje dat een zoon van hem in de jaren ’80 opdook in popgroep Johnny Hates Jazz, dat ook al slimme kwaliteitshitmuziek maakte.
Veel singlesucces dus voor deze schijf, in tegenstelling tot de voorganger. Toch is Every 1's a Winner als album ongeveer net zo goed als de voorganger. Ja, ik ben een fan! Welke van de genoemde nummers mijn favo is, verschilt per draaibeurt. Dat zegt ook iets over de kwaliteit van deze popsoul.

Ik schreef mijn bovenstaande bericht in 2018, en destijds ging ik er gevoeglijk van uit dat Hot Chocolate het voornamelijk van zijn kwaliteitssingles moest hebben. Daar ben ik een tijdje terug, onder meer onder invloed van een aantal positieve posts van MuMe-user musician, al een beetje van teruggekomen. En ook de recente posts van RonaldjK dragen ertoe bij dat ik dat beeld aan het bijstellen ben.

Dit album is, zoals ik hierboven al stelde, het enige reguliere album dat ik van Hot Chocolate bezit. Daarnaast heb ik meerdere verzamelaars van de band en een flink aantal losse singles. Met name de vroege nummers op die verzamelaars, maar ook de B-kantjes van die singles (niet zelden non-albumtracks) overtuigen mij er in toenemende mate van dat het albumwerk van de band ook best interessant kan zijn.
Minder direct hitgevoelig, maar zeker goed voor mooie momenten. Voorbeelden daarvan zijn Seventeen years of age van het vorige album, Could have been born in the ghetto van het debuut Cicero Park en A child's prayer van het tweede, titelloze album (de laatste was overigens ook een single).

Een ander punt dat Ronald terecht aabnstipt is het eigen geluid van de groep, dat zich bovendien voortdurend ontwikkelt en aanpast aan de tijd. De keyboards worden steeds belangrijker en dat zouden we ook op de volgende platen merken. Hier zijn het vooral de synthesizers die bewijzen dat Hot Chocolate bij de tijd was. Natuurlijk waren die instrumenten al langer in gebruik, maar ik beschouw 1977 niet alleen als het jaar waarin de punk doorbrak, maar waarin ook der synthesizer de massa bereikte (Oxygene, I feel love, Trans Europe Express en veel spin-offs daarvan) en veel vaker in de popmuziek werd toegepast dan voorheen.
Nummers als Every 1s a winner en vooral Put your love in me onderstrepen dat HC daarin behoorlijjk voorop liep. Vooral dat laatste nummer klonk voor 1977 behoorlijk futuristisch, een trucje dat ze enkele jaren later zouden herhalen met No doubt about it, al was dat synth-geluid rond 1980 al heel gangbaar.