Poco - Crazy Eyes (1973)

Overgeproduceerd, zeker, maar dan vooral Crazy eyes (gearrangeerd door Bob Ezrin, toen vooral bekend van Alice Cooper en Lou Reeds Berlin, later ook nog Pink Floyds The wall -- misschien niet de beste man om erbij te betrekken) en Magnolia (inderdaad toch heel behoorlijk, tot de violen). Maar Let's dance tonight is toch weer erg leuk dankzij Furey's aanstekelijke zang, en de plaat opent sowieso met drie onverwoestbaar sterke nummers.

Wie in deze plaat geïnteresseerd is moet eens zoeken naar de uitgave op BGO Records: samen met de live-plaat Deliverin' op één CD, met uitstekend geluid en een informatief boekje.

Madjack71Volgens OOR’s popencyclopedie was Crazy eyes het laatste album van een supertrio. Daarna zou het minder worden met de artistieke prestaties van deze legendarische seventies-band (al ken ik nog best wel een trits goede Poco-songs van na dit album). Het was sowieso het laatste album met toch de initiator en drijvende kracht Ritchie Furay, die door David Geffen reeds voor de – ‘All star’ - Souther-Hillman-Furay Band was gerekruteerd. Furay was destijds al behoorlijk gefrustreerd door het uitblijven van succes voor zijn kindje Poco. Dit was nog voordat zijn bekering - die ook zou uitmonden in een fulltime predikantschap – hem peace of mind zou verschaffen. De titel ‘Crazy eyes’ was gebaseerd op Gram Parsons van wie Brass Buttons werd opgenomen en door wie Furay blijkbaar mateloos gefascineerd was. Ongeveer even getalenteerd en belangwekkend voor het ontstaan van de countryrock, maar veel zelfdestructiever dan Furay die zich dus niet veel later als reborn Christian als een politieke conservatief zou ontwikkelen. Crazy eyes beschouw ik als een goed maar wel het minste album van het ‘supertrio’; ‘From the inside’ (mijn favoriet) is frisser en soulfuller en (het bijna even goede) ‘A good feeling to know’ is samenhangender dan deze. Het is wel een staalkaart van wat Poco vermocht; in de eerste twee nummers kan vooral Rusty Young (net als op de eerste 2 platen van Poco) op snelheid laten horen wat hij in huis had. Vervolgens doet Timothy B. Schmit op ‘Here We Go Again’ wat hij altijd goed kan; fraaie, lyrische Westcoastrock laten horen. Je vindt het bijna jammer dat hij niet net als op de voorganger 2 nummers aandraagt. De afsluiter van kant 1 ‘A Right Along’ is een niet verkeerde Paul Cotton-song.

Kant 2 opent een beetje als een vertwijfelde poging om bij de tijdsgeest aansluiting te vinden. Het door Bob Ezrin orkestraal gearrangeerde titelnummer is een epische (als basis door Furay aangeleverde) track, zoals dat destijds in zwang begon te raken. Daar hou je van of niet: over het door Ezrin geproduceerde ‘Berlin’ van Lou Reed lopen de meningen uiteen. Ik vind het nog steeds wel mooi, maar bijvoorbeeld Lou Reed zelf was er achteraf niet zo over te spreken. In het geval van Poco kan ik zeggen; niet onaangenaam, maar ook wat over the top voor de zo aantrekkelijk-weinig-pretentieuze-band-Poco (al nam Furay met the Buffalo Springfield ook al reeds het orkestraal gearrangeerde “In the hour of not quite rain” op. Het ook iets langer en langzamer uitgewerkte ‘Magnolia’ van J.J. Cale is beter geslaagd. De vintage Furay song “Let’s Dance Tonight" is een goede, maar niet spectaculaire afsluiter. De verdere afloop is bekend. Ook ‘Crazy eyes’ bracht Poco niet de verdiende hitsingle en/of roem zoals deze Furay en Poco ook in hun verdere carrières niet meer ten deel zou vallen, al kunnen we ook niet stellen dat ze het zonder enige erkenning van de liefhebbers van de betere countryrock moeten stellen. ‘Crazy eyes’ Gram Parsons zou nog voor de release van het album aan een overdosis komen te overlijden. En (pastor) Ritchie Furay leefde nog lang en…..