Mudvayne - L.D. 50 (2000)

Gevarieerd album met ijzersterke songs. De zangkwaliteiten van de zanger met de debiele naam komen goed tot hun recht. Vergelijkingen met Slipknot zijn onzinnig: twee totaal verschillende bands. Nummer 13 is in mijn ogen het beste nummer van de cd. 4.5*

We hebben leuke bandjes als KoRn en Slipknot die laten horen dat ze goed geluisterd hebben naar faith no more en alice in chains maar nu komt mudvayne met hun jammer genoeg enige goede en originele nu metal plaat. Zeer goede composisties, de mannen weten hun instrument te bespelen, de jazz-timing en andere rare tempowisselingen apssen perfect bij de muziek. Enigzins vergelijkbaar met meshuggah maar verder rete innovatief!

edit: Op 1 nummer na dan (Dig) wat nogal ongeinspireerd, zimpel en commercieel overkomt.

Erg gevarieerd album dat een aanwinst voor de 'Nu-Metal' scène is.
IJzersterke songs afgewisseld met up-tempo knallers.
De rest van Mudvayne heb ik (nog) niet beluisterd, maar dit album is zeker de moeite waard!

3,5*

Ik vind Dig anders wel een van de betere nummers op dit plaatje

Berichten verwijderd

das toch een aardig nieuwe stijl wat ik hier hoor

compacter, minder gezeur, snel to teh point, leentjebuur SOAD

maar bevalt me wel

LOL
De naam van het album

Soort complexe mix van Slipknot en Tool. Erg druk soms, vooral in het begin van het album, met songs die alle kanten uitschieten en bol staan van de abstracte tempowisselingen. Halvege het album worden de composities sterker en indringender. Een hele kluif en het duurt even voor je het hele album terdege ontdekt hebt, maar dan heeft het ook wel heel wat te bieden. De albums hierna zijn veel gelikter en meer gestroomlijnd. Helaas ook wat meer anoniem. Dit is derhalve vooralsnog Mudvayne's beste album.

Ik heb het album Lost and Found, dat is erg goed en daar hoor je af en toe al gave baspartijen, maar nu ik dit hoor, wow! Mudvayne laat de hele nu-metal concurrentie achter zich met dit album, technisch niet normaal, vooral de bas, een van de beste bassisten na Justin Chancellor van Tool. Wat een album!

Ik vond dit album na de eerste keer al goed, maar nu staat deze in mijn top 10. In het begin vond ik de eerste 6 nummers echt geweldig en was de rest gewoon goed, maar het had gewoon meer tijd nodig, pas na paar luisterbeurten geeft dit album zich pas echt prijs. Origineel gekocht voor 5 euro en echt extreem veel gedraaid. Dig lijkt nog op Slipknot, maar daarna gaat de band echt compleet zijn eigen richting op. Als Slipknot dit zou moeten spelen liggen ze schuimbekkend op de vloer, dit is namelijk echt niet normaal. De baspartijen zijn zo monsterlijk en zitten zo goed in elkaar, net als de nummers zelf. De structuren van de nummers verder in het album worden steeds complexer en steeds gaver. Ook de zang is gewoon erg goed net als de teksten. Ik wil dit geen Nu Metal meer noemen, want dat is het helemaal niet. Het is meer progressief. 5 sterren.

Eigenlijk is alleen Dig (trouwens wel mijn vroegere favoriet) iets te commerciëel voor deze schijf, of om het drijfzand van de tegenstelling commerciëel-underground te vermijden, het valt gewoon uit de toon als redelijk rechttoe-rechtaan nummer tussen een hoop veelal complexe nummers, hoewel het an sich wel een lekker beuknummer is.
Heb dit album als geheel al veel te lang niet meer geluisterd, maar steeds als ik er wat nummers uit pik (bij voorkeur dan -1 of Severed, wat mij betreft de hoogtepunten van dit album) valt me op hoe fantastisch ik dit nog steeds vind, al heb ik het grotendeels volkomen grijs gedraaid. Deze gaat snel weer in mijn koptelefoon gegooid worden

Dit album is een paar weken geleden geintroduceerd als Metal Album van de Week. Van Mudvayne kende ik The End of All Things to Come al, en die beviel goed.
De verwachtingen voor dit album waren redelijk hoog gestemd in huize wizard, maar na L.D.50 een aantal keren te hebben geluisterd, bleek dat ik teveel had verwacht. Mijn belangrijkste bezwaar bij dit album: de lengte. Ik ga me zo rond 2/3 van de plaat vervelen. De nummers weten me los wel te boeien, maar 68 minuten achter elkaar is het me veel te veel. Kennelijk lijken de nummers toch iets teveel op elkaar. Daarnaast komen een paar (zang-)lijnen me behoorlijk bekend voor van The End of All Things.

Het is nergens slecht, en de 'nu-metal' van Mudvayne vind ik qua complexiteit en intensiteit wel erg goed, maar hier word ik gewoon murw gebeukt.

3.0*

De suggestie van Don Cappuccino in het topic dat wizard hierboven al aangeeft, 'L.D. 50' van Mudvayne, is een lange, gevarieerde, maar vooral interessante plaat. Hier vallen namen als Slipknot en Korn (nou ja, eigenlijk wordt dit daar niet mee vergeleken), maar daar heeft het mijns inziens niets van weg. Ik vind dit wel beter, maar helaas heb ik hetzelfde als wizard, en blijft de plaat niet voor de volle lengte boeien. Er staan geweldige songs op, barstensvol energie, en die zal ik ten gepaste tijde nog wel afspelen, maar een heel album is me teveel van het goede. Dit ligt ook niet helemaal in mijn laatje, maar is uiterst genietbaar.

De zang is krachtig en herkenbaar, maar vooral het gitaarwerk is erg goed. Originele baslijnen ook. Tot slot kan ik zeggen dat het drumwerk nergens echt cliché wordt, en vaak de nummers een meerwaarde weet te geven. De drummer zorgt vooral tijdens de rustiger momenten voor sfeervolle passages. Degelijke plaat van Mudvayne, zonder meer.

3 sterren

Nogal vermoeiend album. Eigenzinnige Nu-metal, maar mij weet het niet te grijpen. Dat gekrijs is niet mijn favoriete stijl van grunten, maar de cleane stem houdt ook niet over wat mij betreft.
Compositorisch lijkt het voor mijn gevoel ook nogal veel op elkaar omdat het allemaal naar iets boos en agressiefs toe lijkt te werken - het album wordt dan inderdaad al gauw wat aan de lange kant.

Het zal ongetwijfeld knap in elkaar steken; ik hoor een nadruk op de basspeler, die er toch wel lustig op los slapt. Riffwerk is hier en daar ook in orde.

Kortom: totaal niet mijn Tasse Tee, maar ook veel van hetzelfde. Omdat het instrumentaal strak in elkaar steekt toch een krappe onvoldoende.

Merde. Nu Metal. Stalen zenuwen. Stalen zenuwen? Ik heb enorme vooroordelen tegenover “nu metal”, ooit ga ik me nog eens laten gaan en mijn gedacht zeggen maar nu niet. Ware het niet voor de topic Het Metal Album van de Week, ik ging dit zeker nooit beluisteren maar een mens moet erdoor.

Merde. 68 minuten. Stalen zenuwen. Stalen zenuwen? Als lid van de oude garde blijft mijn voorkeur uitgaan naar albums van rond de drie kwartier. De speelduur van dit album was te lang voor mij, want na een tijd begint mijn aandacht te verzwakken. En waarvoor is al dat gevloek nodig? Ik zie en hoor stoere kerels met stoere praat die ik met mijn pink omverduw! Zie je het, ik begin nu ook stoer gezever af te gaan, het is besmettelijk!

Merde. Het muzikaal geheel blijkt een taaie brok om te slikken: afwisselend schreeuwerig en liefelijk, weinig muzikaal vuurwerk behalve dan misschien het drumwerk en vermoeiende teksten. Ik haat het basswerk op dit album dat mij gezocht tegendraads lijkt, alsof een funkbassist per abuis werd ingelijfd in een metalgroep. Heren Mudvayne, een beetje catchy stukken en melodie is niet verboden, hoor!

Merde. Op geen enkel moment had ik de neiging om eens mee te deinen met de muziek, laat staan nog eens de tere nekspieren te teisteren. Dit is springmuziek en springen is niet goed voor de krakende knieën en de haperende hernia’s. Ik ervaar het ook als zo repetitief. Kleine lichtpuntjes zijn Death Blooms en Prod.

Merde. Dit is geen muziek voor mij, not my cup of tea, niet mijn Tasse Kafje, te voorspelbaar, te weinig boeiend, te veel bling bling en te weinig om mij te begeesteren. Nu metal bezorgt mij een oud-worden-gevoel, het gevoel dat ik moet springen als een mutten (Vlaams voor zeer jong kalf) terwijl ik daar als oude stier geen zin in heb.

Toch mooi dat je het album een aantal kansen hebt gegeven, Sir Spamalot.

Die funkelementen in de muziek vind ik juist geweldig.

Ik snap nooit zo goed waarom de "oudere" metal generatie zo een hekel heeft aan nu-metal. Het is maar een labeltje.
Mudvayne vond ik in de tijd eigenlijk helemaal niks, voornamelijk saai, maar dat komt eigenlijk doordat Mudvayne zich niet bezig houd met harde sneller nummers schrijven, nee ze zorgen voor afwisseling en eigenlijk doen ze dat best goed. Hier en daar een galopperend riffje wat wel eens aan Slipknot doet denken, brul vocalen, wat weer afgewisseld wordt met akoestische stukken en cleane zang. Best aangenaam eigenlijk.
Ik vind wel dat het album wat aan de lange kant is.

Dig

Eén van de betere nu-metal releases. Dig en Death Blooms zijn mijn favoriete tracks. Geverfde zotte mannen in de tijd. Ik dacht ze eens gezien te hebben op mtv tijdens Ozzfest.
De vergelijkingen met Slipknot zijn snel gemaakt, maar dit klinkt toch origineel genoeg.

Eerste en enigste album waar de sound en sfeer in voorkomen die ik sindsdien altijd met Mudvayne heb geassocieerd, maar die na dit album toch in geen enkele Mudvayne productie nog zijn opgedoken. Klinkt ingewikkeld? Uiteraard, maar evenzo ingewikkeld vind ik de carrièrekoers die de band na dit album zijn gevaren.

Want waar ik de uiterlijke verandering van die vreemde clown-act naar een eerder normaal uitziende rocker-look alleen maar toejuich, kan ik hetzelfde niet zeggen over de verandering in hun sound. Mudvayne op dit eerste album klinkt onbevangen. De songs zitten boordevol verrassende constructies en wendingen. De bas klinkt funky, een van de weinige Nu-Metal albums trouwens waar de bas ook echt een eigen leven krijgt. Het geheel klinkt experimenteel, maar tegelijk ook duister. Het klinkt op dit album allemaal zo "Mudvayne". Ironisch dat na dit ene debuutalbum Mudvayne niet meer "Mudvayne" klonk. Weg was de onbevangenheid, weg was het experimentele karakter, weg was diezelfde beukende en rammende sound die L.D. 50 zo eigen maakt. De funky bas drong naar de achtergrond, de sound werd minder desolaat en duister, de lyrics werden veranderden van nostalgisch ("Death Blooms") en groezelig sfeervol ("Nothing To Gein") in generisch en dertien-in-een-dozijn ("Not Falling", "Fall Into Sleep",...om maar enkele latere werkjes te noemen). "Mudvayne" was niet meer, maar Mudvayne bleef gewoon verder doen. Met generische Nu-Metal en radiovriendelijke hardrock. Hoewel Ryan Martinie een uitstekende bassist blijft en Chad Grey een goede zanger blijft, hebben de mannen meer in hun mars dan ze hierna hebben getoond. Maar dit ene unieke album -althans binnen de Nu-Metal- dat kunnen ze ons niet meer afnemen. En die eer nemen we hen ook niet meer af.

Mix Tool met Slipknot en dan krijg je dit. Goed album

Komt een jongen binnenlopen met kort rood haar. Dat haar dat je altijd even wil aaien, want het voelt zo zacht. Heeft hij een album bij zich met daar een vaag woord. Wat staat daar? Moet ik de hoofdletters los lezen van de normale letters? Mudvayne sprak hij uit. Ah, ok dan weet ik waar we het over hebben. Maar wat voor een muziek is het dan? Vette nu metal man. Owh ok. Dat vind ik wel leuk, laat eens horen.

Nu-metal? Hmm ja, zeker, maar er zit meer in. Wat doet die bassist? En toch een boel sferische 'rustige' momenten. Juist die typische nu-metal nummers worden snel saai. Maar dit? Dit moeten we eens live gaan zien. Goed plan.

Op naar de Maaspoort in Den Bosch, want daar treden ze op met Slipknot en Static-X. Auw dat voorhoofd moet pijndoen als jeje microfoon tegen je hoofd slaat. En erg goed klinkt dat ook niet. En wat is dat voor typische nu-metal uiterlijk voor een band en dan vooral de gitarist? Och boeiend, ik kijk wel gewoon de hele tijd naar de bassist. Wat een creativiteit voor een nu-metal bandje. Heerlijk om naar te kijken.

Feit voor mij wel is dat dit hét Mudvayne album is. Wat erna komt heb ik nog wel gevolgd en daar staan ook her en der wel goede nummers op, maar dit is het meest complete werk.

Of het de tand des tijds doorstaat is de grote vraag. Dat geldt voor het hele genre. Ik irriteer me nu het meest aan het gescheld. De bas blijft me na al die jaren nog steeds trekken (zoals bij veel meer bands).