Mudvayne - L.D. 50 (2000)

Soort complexe mix van Slipknot en Tool. Erg druk soms, vooral in het begin van het album, met songs die alle kanten uitschieten en bol staan van de abstracte tempowisselingen. Halvege het album worden de composities sterker en indringender. Een hele kluif en het duurt even voor je het hele album terdege ontdekt hebt, maar dan heeft het ook wel heel wat te bieden. De albums hierna zijn veel gelikter en meer gestroomlijnd. Helaas ook wat meer anoniem. Dit is derhalve vooralsnog Mudvayne's beste album.

Dit album is een paar weken geleden geintroduceerd als Metal Album van de Week. Van Mudvayne kende ik The End of All Things to Come al, en die beviel goed.
De verwachtingen voor dit album waren redelijk hoog gestemd in huize wizard, maar na L.D.50 een aantal keren te hebben geluisterd, bleek dat ik teveel had verwacht. Mijn belangrijkste bezwaar bij dit album: de lengte. Ik ga me zo rond 2/3 van de plaat vervelen. De nummers weten me los wel te boeien, maar 68 minuten achter elkaar is het me veel te veel. Kennelijk lijken de nummers toch iets teveel op elkaar. Daarnaast komen een paar (zang-)lijnen me behoorlijk bekend voor van The End of All Things.

Het is nergens slecht, en de 'nu-metal' van Mudvayne vind ik qua complexiteit en intensiteit wel erg goed, maar hier word ik gewoon murw gebeukt.

3.0*

Merde. Nu Metal. Stalen zenuwen. Stalen zenuwen? Ik heb enorme vooroordelen tegenover “nu metal”, ooit ga ik me nog eens laten gaan en mijn gedacht zeggen maar nu niet. Ware het niet voor de topic Het Metal Album van de Week, ik ging dit zeker nooit beluisteren maar een mens moet erdoor.

Merde. 68 minuten. Stalen zenuwen. Stalen zenuwen? Als lid van de oude garde blijft mijn voorkeur uitgaan naar albums van rond de drie kwartier. De speelduur van dit album was te lang voor mij, want na een tijd begint mijn aandacht te verzwakken. En waarvoor is al dat gevloek nodig? Ik zie en hoor stoere kerels met stoere praat die ik met mijn pink omverduw! Zie je het, ik begin nu ook stoer gezever af te gaan, het is besmettelijk!

Merde. Het muzikaal geheel blijkt een taaie brok om te slikken: afwisselend schreeuwerig en liefelijk, weinig muzikaal vuurwerk behalve dan misschien het drumwerk en vermoeiende teksten. Ik haat het basswerk op dit album dat mij gezocht tegendraads lijkt, alsof een funkbassist per abuis werd ingelijfd in een metalgroep. Heren Mudvayne, een beetje catchy stukken en melodie is niet verboden, hoor!

Merde. Op geen enkel moment had ik de neiging om eens mee te deinen met de muziek, laat staan nog eens de tere nekspieren te teisteren. Dit is springmuziek en springen is niet goed voor de krakende knieën en de haperende hernia’s. Ik ervaar het ook als zo repetitief. Kleine lichtpuntjes zijn Death Blooms en Prod.

Merde. Dit is geen muziek voor mij, not my cup of tea, niet mijn Tasse Kafje, te voorspelbaar, te weinig boeiend, te veel bling bling en te weinig om mij te begeesteren. Nu metal bezorgt mij een oud-worden-gevoel, het gevoel dat ik moet springen als een mutten (Vlaams voor zeer jong kalf) terwijl ik daar als oude stier geen zin in heb.

Eerste en enigste album waar de sound en sfeer in voorkomen die ik sindsdien altijd met Mudvayne heb geassocieerd, maar die na dit album toch in geen enkele Mudvayne productie nog zijn opgedoken. Klinkt ingewikkeld? Uiteraard, maar evenzo ingewikkeld vind ik de carrièrekoers die de band na dit album zijn gevaren.

Want waar ik de uiterlijke verandering van die vreemde clown-act naar een eerder normaal uitziende rocker-look alleen maar toejuich, kan ik hetzelfde niet zeggen over de verandering in hun sound. Mudvayne op dit eerste album klinkt onbevangen. De songs zitten boordevol verrassende constructies en wendingen. De bas klinkt funky, een van de weinige Nu-Metal albums trouwens waar de bas ook echt een eigen leven krijgt. Het geheel klinkt experimenteel, maar tegelijk ook duister. Het klinkt op dit album allemaal zo "Mudvayne". Ironisch dat na dit ene debuutalbum Mudvayne niet meer "Mudvayne" klonk. Weg was de onbevangenheid, weg was het experimentele karakter, weg was diezelfde beukende en rammende sound die L.D. 50 zo eigen maakt. De funky bas drong naar de achtergrond, de sound werd minder desolaat en duister, de lyrics werden veranderden van nostalgisch ("Death Blooms") en groezelig sfeervol ("Nothing To Gein") in generisch en dertien-in-een-dozijn ("Not Falling", "Fall Into Sleep",...om maar enkele latere werkjes te noemen). "Mudvayne" was niet meer, maar Mudvayne bleef gewoon verder doen. Met generische Nu-Metal en radiovriendelijke hardrock. Hoewel Ryan Martinie een uitstekende bassist blijft en Chad Grey een goede zanger blijft, hebben de mannen meer in hun mars dan ze hierna hebben getoond. Maar dit ene unieke album -althans binnen de Nu-Metal- dat kunnen ze ons niet meer afnemen. En die eer nemen we hen ook niet meer af.

Komt een jongen binnenlopen met kort rood haar. Dat haar dat je altijd even wil aaien, want het voelt zo zacht. Heeft hij een album bij zich met daar een vaag woord. Wat staat daar? Moet ik de hoofdletters los lezen van de normale letters? Mudvayne sprak hij uit. Ah, ok dan weet ik waar we het over hebben. Maar wat voor een muziek is het dan? Vette nu metal man. Owh ok. Dat vind ik wel leuk, laat eens horen.

Nu-metal? Hmm ja, zeker, maar er zit meer in. Wat doet die bassist? En toch een boel sferische 'rustige' momenten. Juist die typische nu-metal nummers worden snel saai. Maar dit? Dit moeten we eens live gaan zien. Goed plan.

Op naar de Maaspoort in Den Bosch, want daar treden ze op met Slipknot en Static-X. Auw dat voorhoofd moet pijndoen als jeje microfoon tegen je hoofd slaat. En erg goed klinkt dat ook niet. En wat is dat voor typische nu-metal uiterlijk voor een band en dan vooral de gitarist? Och boeiend, ik kijk wel gewoon de hele tijd naar de bassist. Wat een creativiteit voor een nu-metal bandje. Heerlijk om naar te kijken.

Feit voor mij wel is dat dit hét Mudvayne album is. Wat erna komt heb ik nog wel gevolgd en daar staan ook her en der wel goede nummers op, maar dit is het meest complete werk.

Of het de tand des tijds doorstaat is de grote vraag. Dat geldt voor het hele genre. Ik irriteer me nu het meest aan het gescheld. De bas blijft me na al die jaren nog steeds trekken (zoals bij veel meer bands).