Procol Harum - Procol Harum (1967)

Naar Bach bedoel je?

Klopt helemaal, die cantate en het overbekende air.

Het is inderdaad een bewerking van een Bach-cantate, maar in de uitvoering van Procol Harum was het in 1967 op zijn zachtst gezegd tamelijk vernieuwend. Het is trouwens nog steeds een van mijn lievelingsnummers. Maar even terugkomend op dit debuutalbum: het feit dat Whiter shade of pale niet op het originele album stond had volgens mij te maken dat de groep na het megasucces van dit nummer plotseling van platenmaatschappij veranderde, om de boel nog grootser aan te pakken. Achteraf een flinke misrekening dus. Met bovenstaande plus tweede nummer 1-hit Homburg was dit album echt tot een megaverkoop gekomen. Hoewel de groep hierna tot ongeveer 1977 zeker 3 à 4 erg acceptabele albums heeft gemaakt.

Stem verhoogd van 3,5 naar 4 sterren. Ik heb het album ondanks zijn 47-jarige leeftijd de laatste tijd een keer of 4 op youtube beluisterd, en ik moet zeggen dat het (en zeker voor de jaren 60) een heel goed album is. Alleen jammer dat ik maar twee nummers aan kan vinken. 'Cerdes (Outside the gates of' behoort ook tot mijn favoriete nummers van het album.
Hoe ik deze band 'Procol Harum' heb leren kennen ondanks 1982 als mijn geboortejaar. Mijn vader draaide deze band vaak, maar hij heeft er o.a. de LP 'Grand hotel' en de CD-verzamelaar 'The Treasure album' van.

Stem van Gary Brooker, de Hammond-orgel en de afwisseling van composities. Heerlijk. Luister eens naar Salad Days, Something Following Me of Kaleidoscope. Instrumentale afsluiter Repent Walpurgis laat ook onvervalst PH-geluid horen.

Bijna 50 jaar oud en er rammelt nog helemaal niets aan. De onvervalste godfathers van de prog leveren met deze debuutplaat ook vandaag nog een meer dan welkom geluid. Niet elk nummer is even sterk, maar de soulvolle stem van Brooker maakt het (bijna altijd) helemaal goed.

p-i-e-t zegtZeker wel, wat mij betreft (in de tijd) veel beter dan de in dat jaar tevens verschenen Sgt. Peppers. (Naar verluidt) Een soort oeralbum van de progrock maar voor mij -niet progger- veel beter te verteren. Vooral omdat de liedjes nog een zekere compactheid hebben, naast ijzersterke melodieën. Het geflirt met mythische figuren uit de klassieke oudheid was destijds nogal in zwang (Cerdes, maar ook bij Cream 'tales of brave Ulysses' en the zombies 'Odysees and oracles') maar dat stoort mij in het geheel niet. Blijkbaar heb je nogal wat varianten van dit album in omloop want mijn -redelijk antieke vinyl- versie opent (goddank*) gewoon met 'a Wither shade op pale', terwijl 'Good Captain Clark' en de onder 11,12,13 genoemde dubbele versies ontbreken (maar dat is alleszins overkomelijk).
Tja, en de stem van Gary Brooker....als Bach kon zingen

* alhoewel het nummer -hoe kan dat ook anders- wel een beetje 'alleen' staat op het album

Vandaag toch maar weer dit album beluisterd. De hele A-kant blijft steengoed, met Cerdes (Outside the Gates of...) als het allerbeste nummer van dit album.
Op de B-kant is ook Kaleidoscope een van de mooiste nummer. Het is de (hammond-)orgel die het daarin doet, net als in Conquistador op kant A. Repent Walpurgis heeft een prachtige melodie.
A Whiter Shade of Pale reken ik als het laatste nummer van dit album, en blijft een mooie meezinger.

Toch een ongelofelijk debuut vind ik. Prachtig nog na al die jaren. Vind het leuk dat hij op sommige songs (ook bijv op Grand Hotel) Franse woorden probeert te zingen. Leuke sfeer; een aantal blijvers staan op dit album. Krijgt van mij 3,5 sterren. Hebben hier al dat typisch geluid dat ook op de volgende albums aanwezig blijft.

Ik geef toe dat ik voorheen alleen maar bekend was met A Whiter Shade Of Pale en het stiekem toch nog mooiere Homburg, maar na mijn Beatles-aversie bevestigd werd, wilde ik toch graag meer jaren '60 pop/rock/progbands gaan verkennen. Ondanks dat ik nu al best veel van The Moody Blues heb aangeschaft, was Procol Harum nadat ik de band onlangs na wat doorklikken op Youtube vond, toch een betere keuze.

Barokke rockmuziek, dat is de juiste omschrijving. Buiten het Beatles-esque Mabel en Good Captain Clack zijn het toch vooral de door blues en klassieke muziek-geinspireerde tracks als Conquistador (heerlijk basloopje), A Christmas Camel (mooi gitaarwerk!) en Kaleidescope (prachtige toetsen) die de aandacht het meeste trekken. Vooral het combinatie van de piano en het Hammond-orgel, zorgen voor prachtige composities, terwijl de stem van Gary Brooker mysterieus en soulvol is. Ondanks dat Sgt. Peppers me het beste beviel van alle Beatles-albums, geniet ik toch meer van de vollere en klassiekere zound die Procol Harum op dit album laat horen. Serieuzer en minder speels, maar bloedmooi in alle ernst.

Nog niet alles doet me evenveel (Mabel en Good Captain Clack), maar het debuut laat alvast een sterke belofte horen. Wonderbaarlijk dat beide nummer 1-hits (A Whiter Shade Of Pale en Homburg) nooit officieel op de eerste uitgaves hebben gestaan. Helemaal over de schoonheid van Homburg kan ik lang blijven doorpraten, maar aangezien deze niet officieel op dit album staan laat ik ze even buiten beschouwing. Ik voorzie dat deze plaat in de toekomst nog best kan stijgen in waardering in ieder geval.

Niet zo heel wonderbaarlijk toch. Toen A Whiter Shade of Pale verscheen in mei '67 was er van een album maken nog helemaal geen sprake. Algemeen werd aangenomen dat Procol Harum een one-hit-wonder-band was. In die tijd niet ongewoon. Toen vervolgens een half jaar later het album verscheen voelde het als oneerlijk tegenover de fans die de single al hadden, deze nogmaals op het album te zetten. Ook dat was niet ongewoon in de jaren zestig. De wereld van de singles en die van de albums stonden naast elkaar, bedienden een eigen publiek.
In de loop van de jaren '70 verschoof de aandacht van het single-succes naar het album. De koopkracht van de jeugd was kennelijk groot genoeg direct het 33 -toerenproduct aan te schaffen en de kracht van de radiozenders (op zee) nam af.
Zo, deze vijftiger heeft weer even de geschiedenisboekjes geopend. Jongelui, luister verder naar wat lennert aan het ontdekken is. Want dat bevalt me prima!

Lekker album! Ik krijg wel het gevoel dat er meer in gezeten had. De band gaat nou niet bepaald voluit en met een heldere productie had het beter kunnen klinken, maar toch is het wel een fijn plaatje geworden. De continu gebruikte orgel zorgt voor een fijne sfeer en hier en daar komen de heren met prima songs. Toch is het inderdaad wel jammer dat de hits A Whiter Shade Of Pale en Homburg niet op staan. Als je daarmee de twee minste songs weg kon strepen, dan had ik gerust een halfje extra gegeven. Ook hoop ik op de volgende albums op meer gitaarwerk. Conquistador en Cerdes zijn erg toffe tracks, maar op andere nummers mag het wel iets meer vlammen. Neemt niet weg dat ik Kaleidoscope en Repent Walpurgis met z'n piano- en orgelgeweld ook prima kan waarderen. Hoe mooi en progressief Procol Harum hier ook mag klinken. Er zijn wel zaken die beter kunnen.

Goed debuut, waar sterke songs op te vinden zijn als Conquistador, Cerdes, A Christmas Camel en Kaleidoscope. Something Following Me en Good Captain Clack luister ik via YouTube, de rest heb ik wel op compilaties. Hier en daar doet het wat degelijk aan en her en der is er wat luchtigheid, wat niet wegneemt dat ik Salad Days en She Wandered through the Garden Fence bijzonder apprecieer. Mabel daarentegen altijd wat flauw gevonden. Matthew Fisher is hier wel prominent aanwezig, al drukte Robin Trower ook zijn stempel op dat klassieke Procol Harum-geluid. Nou zijn A Whiter Shade of Pale en Homburg niet echt gitaarnummers, maar dat terzijde. Het is nog niet altijd even zwaar op de hand, dit debuut. Staat nog op de verlanglijst.

Ik ben nooit een groot liefhebber van Procol Harum geweest. Ja, A Whiter Shade of Pale was een fijne track. maar bijv. Homburg, nou nee.
Dat laatste geldt ook voor de opener van dit album, Conquistador. Beetje oubollig. Saai ook.
Het album begint voor mij dus pas met She Wandered Through the Garden Fence. Dat nummer gaat al in de goede richting, maar Something Following Me is gewoon een erg mooie track. Mabel is helaas weer wat minder mijn ding maar gelukkig hebben we Cerdes (Outside the Gates Of) nog. Een mooie track met fijne gitaarsolo. Op Good Captain Clack na is het vervolgens tot het eind toe prima muziek.
3,5* voor nummer 33 in de Greatest Albums of 1967 en 30 in de 1967 chart van Best Ever Albums.

Gary Brooker R.I.P Bedankt voor de hits.

Gelukkig dat smaken verschillen, Homburg en Conquistador behoren absoluut tot mijn jeugdsentiment.

Dit album is nog met gitarist Robin Trower.

Toevallig dit album de afgelopen week diverse keren gedraaid, nadat ik de afgelopen maand in een grote Procol Harum Flow ben geraakt.

En toen kwam gisteren het trieste nieuws dat Gary Brooker is overleden. Een groot componist en bijzondere musicus met een volstrekt eigens stijl. En met een geweldige stem!
Een moment om goed bij stil te staan.

Heb Gary Brooker nog gesproken na een optreden in de Boerderij zo'n 2, 3 jaar geleden. Relaxte kerel.

Ik kende Procol Harum alleen van de single Whiter Shade of Pale en ik heb de plaat Grand Hotel (die ik nooit draai), maar omdat ik in een nostalgische fase ben, en wel weer eens wat 'nieuws' wil ontdekken, ga ik Procol Harum eens met een vergrootglas bekijken en beluisteren (lang leve de streamingdiensten).

Ik had ook op puur geluk platen kunnen kopen, maar op die manier raak ik ook opgezadeld met platen die ik niet leuk vind en niet kan doorverkopen, omdat ik ze al goedkoop scoorde.

Lang verhaal kort, ik zag op Soundcloud allerlei albums in remaster-versie, dus ik kan mijn geluk op.
Mijn eerste indruk is goed. Het klinkt niet als de symfo die ik dacht dat het zo zijn (ala Moody Blues), maar meer een soort softe britse bluesrock.

Bijzonder is wel dat ik Robin Trower solo, fantastisch vind en een aantal lp's van hem heb staan. Maar de heftige bluesrock van zijn soloplaten hoor ik hier niet zo snel terug.

Ik hoor wel een interessante band die volgens mij een heleboel erg interessante platen heeft gemaakt.
Het kan zijn dat ik al eerder eens mij op de band heb gestort en dat ik oude berichten van mijzelf ga tegenkomen. Dat wordt nog eens wat.

Na wat meer luisterbeurten, kom ik toch tot de conclusie dat het niet iets is voor mij. De zang is voor mij toch wel een struikelblok. De zang doet me wat denken aan Peter Frampton, maar ik Peter veel betere songs afleveren en de zang raakt mij meer.

Het orgel- en gitaarwerk is verder wel goed, maar ik ken veel betere platen binnen dit genre. Bijvoorbeeld Cressida, al kwamen die wat later.

Ik mis bij deze band een beetje dat romantische britse, wat Jethro Tull, Moody Blues en bijvoorbeeld Barclay James Harvest wel hadden. Zodoende maakt het dat de muziek wel aangenaam is, maar dat het me niet raakt.