Gene Clark - Firebyrd (1984)

Is deze niet uit 1984?

Hoe dan ook, zeker niet de meest geslaagde Clark cd. De productie is glad en klinkt wat klinisch (gelukkig geen synths). De nummers zijn niet echt slecht, maar ze zijn duidelijk meer gericht op het behalen van commercieel succes, wat niet gelukt is. De twee Byrds covers voegen niet veel toe, en alleen 'Rain Song' springt er een beetje uit. Toch is het op zich een vermakelijke cd.

Wel jammer van deze Intertoys hoes.

Ik heb 'm met een andere hoes, niet zo'n plastic ding zoals hier staat maar eentje, niet minder lelijk of cliche overigens, waar hij zelf opstaat in een oranje tray. De letters op de hoes zijn ook oranje. Er zit een sticker op geprint waarop staat" founding member of the Byrds'.
Voor de rest isie het zelfde. Zit op 't label MLL Multimedia (dan weet men het we l..).
Opzich geen onaardige plaat maar die gladde productie... Die Byrds covers zijn best aardig uitgevoerd maar niet zo goed als de versies van the Byrds, mede door de productie.

Dit had overigens een betere hoes geweest: Images for Gene Clark - This Byrd Has Flown - discogs.com

Hij is toen later opnieuw uitgekomen, geremasterd en wel.. maar voor een hele korte tijd.

Ondanks het wat vlakke geluid van dit album vond ik het gedeeltelijk toch wel genietbaar. De twee Byrds-nummers stellen me teleur, maar daar staan genoeg aanvaardbare en zelfs een paar mooie nummers tegenover, zoals Rain Song en Made For Love. De cover van Gordon Lightfoot's If You Could Read My Mind vond ik een prettige verrassing.

Alles bij elkaar toch wel een matig album, ondanks de titel. Ik heb trouwens déze uitgave in bezit:
Gene Clark - FireByrd (CD) at Discogs

Eigenlijk had ik hier een faux-naif-recensie over willen schrijven: "Deze veelbelovende singer-songwriter... [...] Feel a whole lot better is net zo'n heerlijk sixties-popdeuntje, alleen klinkt dat koortje nogal vlak, alsof ze slaafs iemand anders nazingen... [...] en dan die mysterieuze refreinregel This time the raven is not silver, this time the raven's blue in dat slotnummer..." Maar uiteindelijk besloot ik toch dat Gene Clark beter verdient. Maar verdient ook dit álbum beter? (Wat het in ieder geval sowieso al verdient is een mooiere verpakking, want net als heartofsoul heb ik de re-release van Hudson Canyon Records uit 1994 met een fantastisch lelijk oranje hoesje.)
        Ik heb deze plaat altijd gemeden: zo'n zouteloze titel en dan nog covers van twee van de grootste hits van de Byrds, dat is duidelijk een gênante poging om via re-recordings uit het verleden je vastgelopen carrière weer op de rails te krijgen, en dat maakte mij huiverig voor een beschamend produkt. Nu ik deze echter goedkoop tegenkwam kon ik hem toch niet laten staan, en hij valt me eigenlijk reuze mee. Godzijdank geen synthesizers, dameskoortjes, drumcomputers of strijkers, en sowieso geen enkel nummer waarvan de tenen gaan krommen, hoewel ook niet alles van de bovenste plank is: Feel a whole lot better (hier zonder I'll) is een totaal overbodige cover, If you could read my mind is een prima versie van een nummer dat in Gordon Lightfoots originele versie helaas al perfect was, en Tambourine man (hierzonder Mr.) is een sterke alternatieve en melodisch licht afwijkende versie die op een mooie pianopartij leunt, maar dat helaas ook een vijf noten tellend aflopend gitaarloopje bevat dat een keer of dertig herhaald wordt, en als dat loopje je eenmaal opvalt (zoals bij mij het geval is) word je daar helemaal krankzinnig van.
        De hoofdmoot van deze plaat bestaat echter uit diverse degelijke uptempo-popnummers en country-getinte ballades waar niemand zich voor hoeft te schamen maar die ook niet echt goed zijn, met twee positieve uitschieters, Clarks eigen Rain song en Thomas Jefferson Kaye's onheilspellende Vanessa ("...get your gun..."), uitgevoerd door een redelijk competente band (maar met vrij fantasieloos drumwerk), en gezongen door een man wiens stem gelukkig nog altijd die heerlijke knik heeft. Dus al met al absoluut geen album dat op het niveau van zijn klassieke seventies-platen kan staan, maar ook geen beschamend produkt dat eigenlijk niet in mijn rijtje Gene Clark-platen thuishoort. We doen het er maar mee.
        (Overigens is er van dit album in 1995 een uitgebreidere versie verschenen onder de titel –daar is die woordspeling weer– This Byrd has flown, met drie extra nummers en uitgebreide liner notes van Andy Kandanes, drummer en medecomponist van drie tracks op deze plaat.)

En zijn die drie nummers wat?

Helaas, ik zou het niet weten, ik heb alleen de oorspronkelijke versie...

Op de heruitgave, als "This Byrd Has Flown", staan dus drie extra nummers, en eentje daarvan is wat mij betreft uitstekend: "All I Want", m.m.v. 'Sneaky' Pete Kleinow, Rick Marotta, Albert Lee en Jeff Porcaro, is pure klasse. Laat horen dat Gene ook in de jaren '80 nog tijdloze nummers kon schrijven. Zeker dus voor "This Byrd Has Flown" gaan i.p.v. "Firebyrd".