0
geplaatst: 10 februari 2016, 20:52 uur
Eigenlijk had ik hier een faux-naif-recensie over willen schrijven: "Deze veelbelovende singer-songwriter... [...] Feel a whole lot better is net zo'n heerlijk sixties-popdeuntje, alleen klinkt dat koortje nogal vlak, alsof ze slaafs iemand anders nazingen... [...] en dan die mysterieuze refreinregel This time the raven is not silver, this time the raven's blue in dat slotnummer..." Maar uiteindelijk besloot ik toch dat Gene Clark beter verdient. Maar verdient ook dit álbum beter? (Wat het in ieder geval sowieso al verdient is een mooiere verpakking, want net als heartofsoul heb ik de re-release van Hudson Canyon Records uit 1994 met een fantastisch lelijk oranje hoesje.)
Ik heb deze plaat altijd gemeden: zo'n zouteloze titel en dan nog covers van twee van de grootste hits van de Byrds, dat is duidelijk een gênante poging om via re-recordings uit het verleden je vastgelopen carrière weer op de rails te krijgen, en dat maakte mij huiverig voor een beschamend produkt. Nu ik deze echter goedkoop tegenkwam kon ik hem toch niet laten staan, en hij valt me eigenlijk reuze mee. Godzijdank geen synthesizers, dameskoortjes, drumcomputers of strijkers, en sowieso geen enkel nummer waarvan de tenen gaan krommen, hoewel ook niet alles van de bovenste plank is: Feel a whole lot better (hier zonder I'll) is een totaal overbodige cover, If you could read my mind is een prima versie van een nummer dat in Gordon Lightfoots originele versie helaas al perfect was, en Tambourine man (hierzonder Mr.) is een sterke alternatieve en melodisch licht afwijkende versie die op een mooie pianopartij leunt, maar dat helaas ook een vijf noten tellend aflopend gitaarloopje bevat dat een keer of dertig herhaald wordt, en als dat loopje je eenmaal opvalt (zoals bij mij het geval is) word je daar helemaal krankzinnig van.
De hoofdmoot van deze plaat bestaat echter uit diverse degelijke uptempo-popnummers en country-getinte ballades waar niemand zich voor hoeft te schamen maar die ook niet echt goed zijn, met twee positieve uitschieters, Clarks eigen Rain song en Thomas Jefferson Kaye's onheilspellende Vanessa ("...get your gun..."), uitgevoerd door een redelijk competente band (maar met vrij fantasieloos drumwerk), en gezongen door een man wiens stem gelukkig nog altijd die heerlijke knik heeft. Dus al met al absoluut geen album dat op het niveau van zijn klassieke seventies-platen kan staan, maar ook geen beschamend produkt dat eigenlijk niet in mijn rijtje Gene Clark-platen thuishoort. We doen het er maar mee.
(Overigens is er van dit album in 1995 een uitgebreidere versie verschenen onder de titel –daar is die woordspeling weer– This Byrd has flown, met drie extra nummers en uitgebreide liner notes van Andy Kandanes, drummer en medecomponist van drie tracks op deze plaat.)
Ik heb deze plaat altijd gemeden: zo'n zouteloze titel en dan nog covers van twee van de grootste hits van de Byrds, dat is duidelijk een gênante poging om via re-recordings uit het verleden je vastgelopen carrière weer op de rails te krijgen, en dat maakte mij huiverig voor een beschamend produkt. Nu ik deze echter goedkoop tegenkwam kon ik hem toch niet laten staan, en hij valt me eigenlijk reuze mee. Godzijdank geen synthesizers, dameskoortjes, drumcomputers of strijkers, en sowieso geen enkel nummer waarvan de tenen gaan krommen, hoewel ook niet alles van de bovenste plank is: Feel a whole lot better (hier zonder I'll) is een totaal overbodige cover, If you could read my mind is een prima versie van een nummer dat in Gordon Lightfoots originele versie helaas al perfect was, en Tambourine man (hierzonder Mr.) is een sterke alternatieve en melodisch licht afwijkende versie die op een mooie pianopartij leunt, maar dat helaas ook een vijf noten tellend aflopend gitaarloopje bevat dat een keer of dertig herhaald wordt, en als dat loopje je eenmaal opvalt (zoals bij mij het geval is) word je daar helemaal krankzinnig van.
De hoofdmoot van deze plaat bestaat echter uit diverse degelijke uptempo-popnummers en country-getinte ballades waar niemand zich voor hoeft te schamen maar die ook niet echt goed zijn, met twee positieve uitschieters, Clarks eigen Rain song en Thomas Jefferson Kaye's onheilspellende Vanessa ("...get your gun..."), uitgevoerd door een redelijk competente band (maar met vrij fantasieloos drumwerk), en gezongen door een man wiens stem gelukkig nog altijd die heerlijke knik heeft. Dus al met al absoluut geen album dat op het niveau van zijn klassieke seventies-platen kan staan, maar ook geen beschamend produkt dat eigenlijk niet in mijn rijtje Gene Clark-platen thuishoort. We doen het er maar mee.
(Overigens is er van dit album in 1995 een uitgebreidere versie verschenen onder de titel –daar is die woordspeling weer– This Byrd has flown, met drie extra nummers en uitgebreide liner notes van Andy Kandanes, drummer en medecomponist van drie tracks op deze plaat.)
* denotes required fields.
* denotes required fields.