Gene Clark with the Gosdin Brothers - Gene Clark with the Gosdin Brothers (1967)

Echoes blijft ook gewoon in de kast staan, al zal ik die niet zo vaak meer beluisteren, om eerder vermelde redenen. Blij dat ik laatst dus nog tegen Gene Clark with the Gosdin Brothers aanliep, want die vind ik persoonlijjk echt niet veel onderdoen voor No Other en White Light. Maar van alle soloplaten van ex-Byrds hoor ik die van Gene Clark dan ook het liefst. Die stem hè...

Overigens, bedankt voor de verhelderende info, Droombolus.

Alhoewel ik de plaat pas een paar jaar ken, stond hij nog steeds niet in huis. Dat is recentelijk veranderd toen ik plaat op vinyl tegen kwam. Lezend over de plaat op het internet, heeft het er alle schijn van dat het debuut van Gene Clark nog geen deuk in een pakje boter schopte, laat staan een prikkeling in een oorschelp veroorzaakte bij meer dan een handje vol recensenten.

Verbazing wekkend is dit toch wel, want Clark combineert het beste van wat er in die tijd te koop is en toont de weg voorwaarts. En dat allemaal op zij debuutalbum. Energieke poprock wisselt hij af met serieuze pop en hinten naar wat later country rock zal gaan heten. Van The Monkees naar Eagles en Scott Walker gestript van iedere bombast, dat is niet niets. Dit doet hij in grotendeels eigen composities, die er allemaal mogen zijn. Met 'Elevator Operator' voorop.

Kortom, een prima album, dat terecht in mijn top lijstje van elpees uit de jaren 60 staat. Alleen die titel blijft mysterieus. De bijdrage van die Gosdin broers is toch ernstig minimaal.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ik had Echoes uit 1991 al, waarop een soort remix van dit album is opgenomen. Onlangs heb ik voor een relatief lage aanschafprijs de Sundazed monoversie besteld en die bevat ook nog weer wat bonus tracks die niet op Echoes staan. Ik heb de originele mix wel ooit op een cassettebandje gehad maar ik kan me er niet veel meer van herinneren dan dat ik het een goed album vond. Ben benieuwd wat ik eerder kan beluisteren: dit album of het uitgestelde Gene Clark Sings For You.

Nou, hij is binnen. Mijn vermoedelijk allerlaatste bestelling bij Dodax. Uitgerekend in de week dat ik in Berlijn zat is het pakketje met de CD gearriveerd. Gisteren voor het eerst gedraaid en ik moet zeggen, deze originele mix bevalt me heel goed. Bij het nummer Echoes hoor ik het verschil met de remix van de compilatie Echoes uit 1991 niet, maar bij I Think I'm Gonna Feel Better meen ik zelfs instrumenten te horen die op de remix van 1991 niet te horen waren. De Sundazed release die ik te pakken heb gekregen doet in zijn totaliteit 'warmer' aan. Misschien moet ik de CD's eens beide achter elkaar beluisteren om tot een afgewogen oordeel te komen. Overigens heb ik, in tegenstelling tot wat ik hierboven beweer, niet de monoversie van het album maar de stereoversie. Enkele bonus tracks zijn in mono. De nooit uitgebrachte single The French Girl/Only Colombe staat op dit album als originele mix met dameskoortje. Persoonlijk vind ik dan de remix versies op Echoes zonder dameskoortjes een hele verbetering. De resterende bonus tracks zijn heel goed en zoals heartofsoul eerder aangaf weer anders dan de bonus tracks op Echoes. Een hele mooie release. Overigens bestaat er nu een soort (Japanse meen ik) extended release waar ook de mixen van Early L.A. Sessions zijn meegenomen.

Dodax lijkt het spoor een beetje kwijt te zijn .......

In het koortje zit slechts 1 dame, Michele O'Malley om psies te zijn, aangevuld met Curt Boettcher en Sandy Robertson ....... Ballroom dus, de band van Curt voordat hij opgepikt werd voor Sagittarius door Gary Usher

Waarom staat die nog steeds niet op de site?
Verzamelwaardig, met interessante liner notes!

Helemaal mee eens. Ik heb wel eens een album geprobeerd op te voeren maar struikel vaak over de ondermaatse kwaliteit van de hoesfoto. Misschien dat in dit geval er ook geen geschikte hoesfoto bij te vinden is.

Gisteren is bij mij dit album in de brievenbus gevallen, via Sounds, en de CD is uit 2019 op het Floating World label. Ken ik verder niet zo goed, heb wel nog van dat label een dubbelcd met 4 albums van Billy Joe Shaver.
Ook erg goed maar Shaver is natuurlijk gewoon traditionele old skool Outlaw- Country. Terwijl Clark natuurlijk meer uit de pophoek komt hoewel zeker op dit album ook al country invloeden zijn te horen.
Maar goede, beide geweldige artiesten en ga me maar eens verdiepen wat Floating World nog meer uitgeeft, geklidskwalitiet van de CD's in mijn bezit zijn prima en erg aangenaam.
Ik draaide dit album al tijdje steeds op Spotify maar ja met het in ere herstellen van mijn cd collectie, breidt ik deze ook collectie graag weer verder uit, dus ook met dit fraaie album van Gene Clark. Maar ik vind het een erg aangenaam album om naar te luisteren en ja, prachtige stem heeft Clark en een geweldige songschrijver en dat liet hij natuurlijk ook bij the Byrds al blijken. En het album heeft ook prachtige hoes, zo zie ik hoezen het liefst.

Tja. Ik hoor het echt bijzondere aan dit album niet. Meer dan3,5* kan ik er ook niet van maken en dat nog met de hakken over de sloot. Valt denk ik ook niet aan mij uit te leggen.
Het zijn aardige liedjes maar bijzonder? Hmmm. Gene Clark kan fijn zingen, maar bijzonder?
Daar komt bij dat een nummer als Tried So Hard wel erg veel country in zich heeft. En daar ben ik echt allergisch voor.
Album staat op 66 in de 100 Greatest Albums of 1967 en 153 in de Best Ever Albums 1967

Echoes is echt een geniaal nummer! Dat F majeur septiem accoord!

ricoreyes, zit jij toevallig David Mitchells Utopia Avenue te lezen? In die biografie van een fictieve Engelse band uit de jaren 60 complimenteert één der hoofdpersonen Gene Clark met dat nummer: "Echoes is remarkable. That uphill F major seventh is ingenious." Waarop Clark: "So that's an F major seventh? I call it 'F demented'."

En die quote komt dan uit de kleedkamer van Paradiso waar Utopia Avenue in maart 1968 een optreden heeft. Paradiso is welgeteld 1 hele dag open geweest in maart '68, dat was de opening dus .......... Lache met ome David

Yessssss! Leuk boek, waarin de hele rock/pop/blues- scene rond 1967/1968 in de koelissen opduikt. Heb al veel (vergeten) pareltjes uit die tijd weer eens opgezet na zo’n romanpassage. Maar dat Gene Clark- nummer is echt fantastisch. Had nog nooit van dat album gehoord. Ik hoor er zelfs Jefferson Airplane in. En dan ook nog F demented.

Wie beoordeelt er nou ook een roman op historisch waarheidsgehalte? Het is wél een aardig boek en sommige ontmoetingen en gesprekken zie je ahw gewoon voor je, maar binnen het werk van -door mij gewaardeerde - Mitchell vind ik dit niet zijn sterkste.

Het wordt zoveel leuker als de fictie binnen het raamwerk van de werkelijke geschiedenis past, vandaar mijn opmerking. Ik vind het verder een alleszins genietbaar boek maar denk wel dat hij heel wat meer biografieën gelezen heeft dan de 2 boeken van voormalige managers ( Joe Boyd en Simon Napier-Bell ) die hij als referentie opgeeft....... Misschien is hij bang dat zakelijk ingestelde mensen hem eerder een proces aan de broek gaan doen ?

Las het met plezier, Mitchell is een van mijn favoriete auteurs en hij is heel vindingrijk, maar over de hele linie vind ik het boek een beetje tegenvallen - alhoewel sommige delen als puzzelstukjes in elkaar vallen en tuurlijk wist je al dat het slecht zou aflopen, maar hoe ...

Nav ons 'gesprek' clips van McGuinn/Clark & Hillman (Toppop) bekeken en tja, het blijft jammer.... Na jaren onbeluisterd te zijn geweest, mede door het spoor van This Mortal Coil - Filigree & Shadow (1986) (en de band met o.a. leden van Fleet Foxes) No Other, origineel album kunnen kopen en dat blijft - net als Early L.A. Sessions (dit album is op lp geen haalbare optie) fijn om te draaien.

Mitchell kan zich altijd op zijn vrijheid als auteur beroepen.

Hmm, en ik die nog 50 pagina's moet lezen... Maar dit voorgevoel had ik ook al...

dat muzikale smaak en beleving persoonlijk is, blijkt wel als ik de positieve reacties hierboven lees bij dit solo debuut album van de door mij bewonderde Gene Clark.

helaas kan ik de euforie rond dit album niet delen. een gedateerde productie, niet verwonderlijk gezien het feit dat de opnames in 1966 plaats vonden, maar niet alleen dat, de productie is ook bombastisch en gekunsteld te noemen, waardoor de songs van Gene Clark ontsierd worden. de strijkpartijen en de la la la refreintjes/koortjes op meerdere nummers doen zijn songs geen goed. los daarvan staan er weinig memorabele liedjes op dit album.

van "Tried So Hard" verscheen later een mooie versie op het gelijknamige Flying Burrito Brothers album uit 1971.

een krappe 3 voor dit album, dat naar mijn mening in de verste verte niet kan tippen aan zijn albums "White Light" en "No Other" en de 2 albums die hij maakte als Dillard & Clark ("The Fantastic Expedition of" en "Through the Morning, Through the Night").

Album werd geproduceerd door Larry Marks en Gary Usher (tracks 3,4,7 & 11)
All songs written by Gene Clark, except co-written Joel Larson & Bill Rinehart

Gene Clark, Bill Rinehart, Clarence White, Glen Campbell, Jerry Kole: guitars
Chris Hillman: bass
Mike Clarke: drums
Leon Russell: piano, harpsichord
Douglas Dillard: electric banjo (track 5)

Had deze ooit als Lp, maar die is verloren gegaan. Waarschijnlijk aan mijn zus gegeven. Kocht later de cd Echoes van Gene Clark, waar ook alle songs op staan. Over de productie van dat album geen klachten van mijn kant. Zal deze cd binnenkort eens opnieuw afspelen.