Orchid - Chaos Is Me (1999)

Het is maar dat dit album wordt voorgesteld in Het Metal Album van de Week want anders ging ik dit niet vaak beluisteren om de gekende redenen: te chaotisch voor mij en weeral dat geschreeuw waar ik niet kan aan wennen. Over de voorbije weken heb ik het toch een zestal draaibeurten gegeven.

18 minuten is meer dan voldoende voor dit album, het is kort, krachtig en intens hoewel ik dit volkomen emotieloos vind. Ik begrijp niets van de zanger. Een eerste keer knik ik rustig mee met New Jersy Vs Valhalla, de eerste minuut dan toch tot de hel weer losbreekt. Hetzelfde ervaar ik met de eerste twintig seconden van Framecode. Ik kan moeilijk onderscheid maken tussen de andere nummers, het blijft niet hangen. De eerste anderhalve minuut Epilogue of a Carcrash is een oase van rust voor tere buizen van Eustachius.

Aparte ervaring alweer, bijgeleerd, maar het is muziek die mij niet aanspreekt.

Chaos Is Me

Screamo, was een genre dat ik leerde kennen met deze "plaat", misschien niet direct de juiste plaat zou je zeggen. Want de productie klinkt erg Lo-Fi, en het is een erg rommelige en harde plaat. Maar ik bleef doorzetten, omdat Niels (user waar ik toch al erg veel goede tips heb gehaald) het nie zo maar in z'n top 10 zou zetten.
Gelukkig zette ik door, want uiteindelijk viel het kwartje, zowel voor Chaos Is Me als voor Screamo en al die andere harde genre's zoals: Post-Hardcore, Emo,...

Nu staan er al 2 zulke platen in mijn Top 10. As The Roots Undo & Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair. Toch heeft Chaos Is Me nog een speciale plaats binnen mijn muzikale hart. Geen wonder, want als liefhebber van Screamo moet je dit gehoord hebben of je nu fan bent van de mooi geproduceerde Screamo (ook meer mijn stijl) of de rommelige en Lo-Fi Screamo.

Ondanks dat het maar een kleine band is zorgen ze voor zo'n volle en drukke sound.
Verstopte riffs, geweldige melodieën, sterke drumpassages en een van de betere stemmen uit de Screamo wereld. De tracks zijn kort en explosief en ontploffen recht in je gezicht.
Er blijven je dingen opvallen, en na een tijd merk je zelfs dat je sommige songs van begin tot eind in jeh oofd kan afspelen. Ondanks de structuurloze en explosieve structuren.

Favorieten: Le Desordre, C'est Moi al is het maar om die favoriete sample die de plaat inleidt.
Maar wat na de sample gebeurt is toch meer dan boeiend.
Aesthetic Dialectic: hier is het vooral de melodie die het hem doet, geweldige melodie en dan dat rustigere stuk in het midden.

New Jersey Vs. Valhalla: een van de songs die ik al snel in m'n hoofd kon afspelen. Waarschijnlijk door de herkenbare en vooral schitterende riff.
En dan mijn absolute favoriet en naar mijn mening Orchid's (of nu volgens Last.fm ORCHID) beste song: Epilogue To A Carcrash.
Heerlijk hoe ze deze keer hun tijd nemen om naar het explosieve stuk over te gaan. Heerlijke riff in het begin en geweldig drumspel. En dan de explosie.
Daar heb ik bijna geen woorden voor. Ong. 15 minuten word je van je stoelgeblazen en als je denkt dat het niet meer beter kan worden dan komen ze met zo'n climax.
Dit is zeker een Top 20 Favorieten songs allertijden kandidaat.

Kortom: een onbekend meesterwerk, uit mijn geboortejaar.
Zelfs de hoes is geweldig, nu rest mij alleen nog de vraag waarom heb ik dit ooit verlaagd naar een 4,5*. Hup omhoog met die score! 5*