Orchid - Chaos Is Me (1999)

Nee he, alweer, alweer dat ik een bericht per ongeluk verwijder.
!@#%&^*$

Het kwam er iedergeval opneer dat Orchid de beste emoband is die er is, want ze bevatten de opgefoktheid en energie die de meeste emo band niet hebben. Bij andere platen zit je gewoon te luisteren, maar bij deze is dat anders. Je wilt dansen, pogo'en, of beter nog, moshen. Een dikke 4,5*

Toch meer richting de screamo dan hè. Verder echter compleet eens. De CD die ik heb met daarop deze en Dance Tonight! Revolution Tomorrow! is al maanden niet uit de CD-speler in mijn auto te brànden. Op asociaal hard volume (maar wel met de ramen dicht, hoor) dan nog, verpletterend en overdonderend en geniaal! CHAOS IS MEEEE! Zondermeer één van de meest indrukwekkende bands die het genre gekend heeft en samen met Envy en Saetia mijn absolute favoriet, hoewel ik het tussen die drie moeilijk kiezen vind. Alle met verpletterende oeuvres. 4,5* voor deze trouwens.

Is dit de Orchid van op de split-cd met Pig Destroyer?

Jep

Na lang wikken en wegen besloten dat ik toch dít de beste Orchid vind en dus maar omgewisseld met Dance Tonight! Revolution Tomorrow! in m'n top 10.

New Jersey Vs. Valhalla, wat een fucking gruwelijk track!

Le desordre, c'est moi

Woei, eindelijk gedraaid!

jaja en retevette screamo gewoon ook dit gaat de komende tijd nog heel veel opgezet worden denk ik zo

Bijna net zo goed als tfot

Pakken harder en sneller natuurlijk, en minder goed zoals algemeen beslist.

Wat me net opviel, was de gigantisch emotionele lading die dit album met zich meesleept. Het is meer dan gewoon rammen op die gitaren, drumstokken kapotslaan en gehoororganen doorboren met gekrijs.

Langzaam maar zeker begint het plaatje toch te dagen. Weekend at the Fire Academy is gruwelijk hard, terwijl een New Jersey vs. Valhalla veel melodieuzer is. De link met grind- en andere schreeuwcore is snel gelegd (het is bijna even verpletterend), toch onderscheidt dit zich van de andere genres door af en toe een melodieuzer riffje door de muziek te weven.

Plus: het album is lekker kort, wat het nog wervelender maakt. Dit heb ik de laatste tijd vaak gedraaid, en het zal wel nog geregeld eens voorbijkomen. Fuck you, Silverstein, hier heb je echte screamo, recht voor de moshpit

Op de een of andere manier snap ik niet waarom Orchid altijd zo opgehemeld wordt. Ik heb dit album al zo vaak proberen te beluisteren, maar ik zie nog steeds niet in wat hier zo geniaal aan is. En het ligt niet aan het feit dat ik niet van screamo houdt, want bands als Saetia, Raein, Circle Takes the Square, Suis La Lune, enz vind ik echt geniaal. Ik vind deze band gewoon behoorlijk over gewaardeerd.

Bruut.

Toch maar een halfje erbij, dit is echt een vette plaat.

Bij de eerste luisterbeurt groeide ik langzaam maar zeker in het album, vond de eerste 3 nummers echt niets maar het werd steeds beter. Inmiddels weer opnieuw begonnen en nu kunnen de eerste paar nummers me ook aardig bekoren (hoor nu al meer melodie en variatie). Zeker een lekker album, wel met een goede lengte moet ik zeggen. Heerlijk explosief maar zeker meer dan alleen maar rammen, zit zeker emotie in. Een enkele keer lijkt de zanger zelfs zielig over te komen

Ik heb deze voor het eerst sinds een tijdje maar weer eens een luisterbeurt gegeven: godverdomme wat is dit toch goed Snoeiharde muziek, maar met een onderhuids een flinke berg emotie. Aesthetic Dialectic is op dit moment mijn favoriet, dat nummer ontroert me gewoon, prachtig.

Deze week het Metal album van de week. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om dit geniale werkje nogmaals met een halfje te verhogen. Hopelijk bevalt de rest dit ook

Ga ik dat topic eens een weekje volgen, ben benieuwd wat de metalliefhebbers hiervan vinden Metal staat er hier overigens bij als genre omdat ik en nog wat toevoegers dit soort extremere hardcore voor de duidelijkheid onder punk/metal scharen, maar verder is dit toch vrij metaalloze screamo denk ik Niet dat het er verder per sé ver vanaf staat hoor (leunt nogal eens tegen grind, en natuurlijk een split met Pig Destroyer gemaakt ook).

Klopt, maar hardcore wordt in het metal van de week topic vaker aangedragen, vandaar dat ik dat ook heb gedaan. Denk trouwens dat je op een bepaalde manier zeker wel kunt zeggen dat dit soort muziek wel degelijk iets van metal heeft.

Hoe dan ook een uitstekende keuze natuurlijk

'Chaos Is Me'. Dat dit chaotisch klinkt, dat haal je wel uit de titel. Verder klinkt het ook enorm bruut, als een moker die non stop in je gezicht slaat. De teksten heb ik niet echt bekeken, maar de titels spreken me wel aan. Ondanks zijn 11 nummers is dit een EP van nog geen 20 minuten; er staan enkele songs op die nog geen minuut duren. Niet dat ik dat erg vind; waarschijnlijk zou dit soort heftige muziek me gaan tegenstaan als het langer dan een halfuur zou duren. Waarschijnlijk; ik weet het dus niet helemaal.

Maar goed, 20 minuutjes van dit geweld, daar kan ik me prima in vinden. Niels94 stelde dit voor als Metal Album van de Week, even geleden. Het heeft niet veel met metal van doen, maar de benaming "metal" staat wel bij dit album, dus is het een begrijpelijke keuze. Dit soort muziek zal wel nooit tot mijn favorieten gaan behoren, maar zoals eerder gezegd, ik kan het wel trekken.

3 sterren

Leuk dat je het geprobeerd hebt

Misschien is Gatefold een betere kennismaking met deze band, dat album is veel rustiger en kent veel meer rustpunten dan deze (al wordt er natuurlijk nog altijd mooie herrie gemaakt ) en wordt daardoor toegankelijker, die zou je kunnen proberen. Daarnaast is dit wel een groeialbum gebleken: de eerste keer vond ik dit niks, inmiddels staat deze op 4,5(!).

Zoals verwacht vind ik dit Metal Album van de Week helemaal niks. Ik zal hier geen stem plaatsen. Van hardcore heb ik geen verstand, dus ik kan totaal niet beoordelen hoe dit zich verhoudt tot genregenoten en hoe goed het in elkaar zit.

Orchid is inmiddels zo'n beetje één van mijn favoriete bands. Sowieso luister ik de laatste tijd vrij veel hardcore punk/screamo/andere soorten herrie, met deze plaat als voorlopige beste. Inmiddels staat hij zelfs in mijn top 10! Verschrikkelijk goede plaat, zowel een energiestoot van jewelste als een emotionele trip. Gruwelijke riffs, prachtige melodieën, zeer sterk drumwerk en felle doch emotionele screams krijg je hier in een 19 minuten durend spervuur op je afgevuurd. Niets dan lof voor deze band die niets anders dan geweldige nummers en albums lijken te hebben voortgebracht

Heerlijke energieboost, een geluidsmuur van gitaren.
De rustige delen worden perfect afgewisseld met de heerlijke herrie. Fantastisch hoe de plaat opent. Alleen jammer dat de plaat erg slecht is afgemixt, de vocals hadden van mij veel luider mogen staan. Voor de rest een erg fijne ervaring. Toch nog geen cijfer want ik zit nog even te twijfelen.

Leuk dat je hem kunt waarderen Zelf is mij nooit opgevallen dat de vocals niet goed staan afgemixt. Wat mij betreft staan ze juist precies goed afgemixt, je hoort zowel de vocalen als de fantastische riffs, melodieën en heerlijke drums allemaal precies goed. Als je de vocalen harder zou zetten zou dat misschien wat ten koste gaan van de rest. Ze staan zelfs al redelijk op de voorgrond wat mij betreft.

Mijn favoriet blijft trouwens Aesthetic Dialectic. Kan er zowat wel een traan bij wegpinken

Als hij begint te schreeuwen vind ik dat ze wat hoger mochten, de riffs zijn inderdaad heerlijk.

Moeilijke plaat om te beoordelen, zo vind ik In G And E een mindere track het geschreeuw lijkt teveel op die van Aesthetic Dialectic. Ook Invasion USA vind ik iets minder. Voor de rest zijn de riffs fantastisch en het drumwerk ronduit schitterend. Maar ik blijf erbij vanaf dat hij begint te schreeuwen staan de vocals net iets te stil.
Als de muziek rustig is kun je makkelijker horen wat hij zegt.
Wel is het geschreeuw heerlijk. Ik denk dat het toch wel een 4* wordt.
Ontroeren doet dit me eigenlijk ook niet ik krijg eerder de nieging om te headbangen en luidkeels mee te schreeuwen. Wel laten de screams me toch ook niet onberoerd.

Mijn 3 favorieten zijn vooral de tracks die je makkelijk kunt herkennen en die iets herkenbaars hebben. En dat zijn: Le Desordre, C'est Moi heerlijk hoe de song opent.
New Jersey Vs. Valhalla die riff is gewoon te mooi. Een van de betere riffs die ik al gehoord heb.
The Action Index het drum en gitaarwerk is hier weer zo goed en herkenbaar dat dit een van mijn favorieten is. Epilogue To A Carcrash valt net uit de boot.

Het is maar dat dit album wordt voorgesteld in Het Metal Album van de Week want anders ging ik dit niet vaak beluisteren om de gekende redenen: te chaotisch voor mij en weeral dat geschreeuw waar ik niet kan aan wennen. Over de voorbije weken heb ik het toch een zestal draaibeurten gegeven.

18 minuten is meer dan voldoende voor dit album, het is kort, krachtig en intens hoewel ik dit volkomen emotieloos vind. Ik begrijp niets van de zanger. Een eerste keer knik ik rustig mee met New Jersy Vs Valhalla, de eerste minuut dan toch tot de hel weer losbreekt. Hetzelfde ervaar ik met de eerste twintig seconden van Framecode. Ik kan moeilijk onderscheid maken tussen de andere nummers, het blijft niet hangen. De eerste anderhalve minuut Epilogue of a Carcrash is een oase van rust voor tere buizen van Eustachius.

Aparte ervaring alweer, bijgeleerd, maar het is muziek die mij niet aanspreekt.