The Stranglers - No More Heroes (1977)

Een bos rode rozen voor vergaande glorie.
Artiesten verworden tot stenen dinosaurussen.
Terug gezet in een ander tijdperk.
De Middeleeuwen van de muzikale ontwikkeling.
Te bezichtigen in musea.
Op sterk water.

Punk is in opkomst.
Popsterren van voorheen maken plaats voor vernieuwing.
De roep naar echte helden.
Niet de Barbie en Ken achtige consumptie producten.
Oud roestig staal wat het plastic vervangt.

The Stranglers zijn al gelijk groot.
Studentenrock met af en toe een The Doors orgeltje.
Platenmaatschappijen tonen gerichte interesse.
Wurgcontracten liggen op de loer.
Omarmen ze, knijpen ze bijna dood.
Hoe gericht kan een naam van een band zijn.

Samen met soortgelijke bands als The Jam, XTC en Talking Heads in opkomst.
Niet passend in het straatbeeld van de gebalde vuisten.
Geen geschop tegen de maatschappij.
Doordachte onderhandeling.
Het individu is passé.
Collectieve aanvallen.
Woorden doen meer pijn.
Gerichte verbale klappen.

Er moet iets veranderen.
De eerste stappen zijn gezet.

NO MORE HEROES 1977

Eind 1976 deden The Stranglers hun toenmalige live-set over in de studio.
Van de 16 songs werden er 9 op het debuut gezet en 2 als bonus bij de singles.

Bleven over.
Something Better Change, Straighten Out, Bitching, Peasant in the Big Shitty en School Mam.

Hun derde single Something Better Change behoort ongetwijfeld
tot één van de sterkste wapenfeiten van bassist Jean Jacques Burnell.
Legt tekstueel de vinger op de wonde als punk statement anno 1977.

Net als Peaches was deze single een dubbele a-kant release.
En net als Go Buddy Go stond het korte venijn van Straighten Out niet op album.

De vierde single (tweede van dit album) wordt hun derde UK top 10 hit.
Het klimaat is gunstig en The Stranglers zijn hot. No More Heroes schopt het
tot klassieker en is bijgevolg op menige punk verzamelaar terug te vinden.

De rest van het album brengt vooral meer van hetzelfde.
Maar een echte Rattus Norvegicus (Part 2) wordt het niet echt.
Daarvoor was het debuut volgens mij iets sterker en gevarieerder.

Het viriele Bitching en wegwerp songs als Burning Up Time
of English Towns blijven ondanks de puntige riffs onvoldoende hangen.
Gek toch dat dit album het op deze site bijna even goed doet als het debuut.

Dagenham Dave is een ode aan een trouwe, maar betreurde fan.
School Man was een live gimmick die eindigde in een nep orgasme.
Cornwell masturbeerde zijn hals en spuwde lichaamssappen de zaal in.

Voor het interessantere werk moeten we bij de twee nummers zijn
die progrock toetsenist Dave Greenfield als zanger op de voorgrond brengen.
Het maniakale Dead Ringer bijvoorbeeld of het geschifte Peasants in a Big Shitty,
een leftover van de vorige sessies, maar hier gelukkig wel op het album gezet.

No More Heroes was zeer zeker een album dat stof deed opwaaien.
Met de album opener onder meer waarin een voor joden gevoelige term gebruikt werd.
I Feel Like a Wog valt ook op door het krankzinnige metrum. Flirten met jazz schema's.

En uiteraard Bring on the Nubiles, waarop de vier vetzakken het andere geslacht
op de korrel nemen. Let me let me fuck you fuck you ... Het vrouwonvriendelijke imago
zouden ze nog een tijdje clever blijven uitbuiten. Met strippers tijdens een outdoor live gig
en bijhorend politie optreden bijvoorbeeld. Er werd een tijdje verbroederd met Hells Angels.

Toen Burnell vijf minuten na een inbraak in zijn flat arriveerde sloegen de stoppen door.
Mocht de bijbesnaarde, maar wurglustige karatekid de dader iets vroeger betrapt hebben
dan geeft de non-album single 5 Minutes een idee waaraan de arme boef nipt ontsnapt is.

De b-kant heette Rok It to the Moon en knipoogde naar de hoekige punkwave van Devo.
Het Doors orgeltje van Greenfield ruimt stilaan baan voor echte synthesizers.

Lang geleden nog op LP gehad maar nu terug gekocht op CD (met bonustracks). Het klinkt ruig en energiek maar The Stranglers hadden muzikaal meer te bieden dan de meeste andere punkbands wat blijkt uit dit album dat naar punkmaatstaven muzikaal rijk is met orgel en synths. Destijds een sensatie maar dit album heeft nog niets aan kracht en frisheid ingeboet. Something Better Change en No More Heroes zijn terechte klassiekers geworden.
Naast dit album bezit ik nog een compilatiedubbelaar met al hun hits (Decades Apart). Wellicht zal ik nog andere albums van Stranglers aanschaffen maar dan in hun latere (postpunk)periode, ik denk in eerste instantie aan The Meninblack.

Ruim een jaar luisterde ik op mijn eigen radiocassetterecorder naar Hilversum 3 toen No More Heroes van The Stranglers voorbijkwam. Was voorganger Something Better Change al zo lekker, dit vond deze piepjonge tiener nóg beter. Vier maanden na release haalde het in januari 1978 de Top 40 en Nationale Hitparade. De beelden in TopPop vond ik hilarisch, al kende ik dat woord nog niet. De grommende bas en snelle toetsenladders, de melodie en tekst voor zover ik die kon begrijpen: ik kreeg er vlinders van! Hetzelfde gold voor de albumhoes, zeker nadat ik hem bij een oudere neef zag staan. Een juweel. Kortom, díe plaat wilde ik horen.
Toen ik in 1980 lid werd van de fonotheek en de poort naar elpees voor mij openzwaaide, stond ie daar niet. En dus moest ik ’t met de voorganger doen. Dat was allesbehalve een straf, hoe goed is die immers! Van de opvolger bleef ik dromen, die kon alleen maar beter zijn.

Het zou nog bijna twintig jaar duren voordat ik ‘m eindelijk hoorde. Inmiddels op een geleende cd, vinyl was iets geworden voor mensen die ho-pe-loos achterliepen.
Maar helaas. Waar ik het debuut zo ontzettend goed vond, viel de opvolger tot mijn verbazing tegen. Buiten de twee singles deed de muziek me niet zoveel, al waren Burning Up Time en de enige bonustrack op die cd 5 Minutes dik okay.

Opnieuw twintig jaar verder schafte ik ‘m dan eindelijk aan, op vinyl. Hoe wispelturig blijk ik: tegenwoordig valt ie weer mee! Nu pas valt op hoe fraai de bas in I Feel Like a Wog samenvalt met de lage synthesizertonen, wat een moddervette groove veroorzaakt. En Peasant in the big shitty (leuke woordspeling) is heerlijk met zijn 9/4 maat. Ook opvallend: de plaat klinkt nog bozer dan het debuut.
Dat neemt niet weg dat ik inmiddels begrijp wat ik eind jaren ‘90 naast goede composities miste: de flitsende toetsenlijnen van Dave Greenfield. Op kant A duiken die pas in de slotsong op, op kant B eigenlijk alleen in de titelsong. Op de andere nummers overheerst een simpeler soort woede, hier en daar vergezeld door teksten die sinds hesjtekmietoe terecht in de ban zijn.

Andere MuMe-schrijvers beschreven de oorzaken voor het tegenvallende plaatje. Wie iets weet van de platenindustrie van die dagen herkent het beeld. In zijn autobiografie Rainbow in the Dark (2021) vertelt ervaringsdeskundige Ronnie James Dio meer over dit soort platenwereldwetten en -dynamieken. Uiteraard stond het maken van winst centraal, waarbij nieuwgetekende bands een beperkte tijd hadden van twee á drie jaar om door te breken. Meneer Dio beschrijft verder op welke niveaus je daarna werd ingeschaald, wat interessante leeskost oplevert.

Het eindoordeel. Bij de concerten die ik van de band zag in ’14 en ‘19 zaten behalve de twee singles van dit album ook 5 Minutes plus Peasant… in de set. Terecht, die tracks zijn onverwoestbaar. Dit mag dan niet hun beste plaat ooit zijn, de gitaarsolo in Something… bijvoorbeeld, heerlijk! Al met noch een hoog-, noch een laagvlieger met vier heerlijke songs.