The Stranglers - No More Heroes (1977)

Lang lang geleden, in een ietwat obscure kroeg/soos/dansgelegenheid ("Zero" voor de Haarlemmers) was "No More Heroes" een favoriet van mij. Ik vroeg de platendraaier (DJ zou een te "cool" begrip zijn geweest voor die tent) dit nummer bijna wekelijks te draaien, en dan begaf ik mij in een soort duck-walk in de dansende menigte. "What ever happened to Leon Trotsky"

Sweet memorys...

Sinds 2001 is er een nieuwe versie met naast "Five Minutes" nog 2 bonustracks: "Straighten Out" en "Rok It To The Moon".

Zelden een band zo stérk weten debuteren.. jongens jongens... NO MORE HEROES. Wat een plaat! En nog meer moois zou volgen!!!

De punkpop of is het poppunk alhier, hoe rauw het soms ook klinkt, doen al vermoeden: "deze mannen kunnen méér" en dat zou later dan ook bewezen worden!

Eigenlijk: zelfs als er op de plaat veel flauwe songs zouden staan, dan n og: alléén al voor het magistrale titelnummer is het bijna een VERPLICHTE aankoop voor élke rockfan!!!

Maar we mogen zeker ook n iet "Something Better Change" over het hoofd zien alsook "Dagenham Dave" (niet te verwarren met de song die Morrissey opnam).... én "English Towns"...

Verpletterend debuut van Burnell/ Black/ Greenfield en Cornwell....

Ik sluit me aan bij het verhaal van c-moon al moet ik er even op wijzen dat volgens mij "Rattus Norvegicus" het debuut album van The Stranglers was.

Je hebt gelijk, SoundWave.. heb het net nog nagekeken... goed.. geen verpletterend debuut dan

Al was RATTUS NOVEGICUS ook wel heel sterk... maar niet zo sterk als NMH vidan toch...

De correcte discografie (studioalbums) in volgorde:
MK 1: (met Cornwell)
1. Rattus Norvegicus (1977)
2. No More Heroes (1977)
3. Black And White (1978)
4. The Raven (1979)
5. The Meninblack (1981)
6. La Folie (1981)
7. Feline (1983)
8. Aural Sculpture (1984)
9. Dreamtime (1986)
10. "10" (1990)

MK 2 (met Paul Roberts)
11. Stranglers in The Night (1992)
12. About Time (1995)
13. Written In Red (1997)
14. Coup de Grace (1998)
15. Laid Black (2001)
16. Norfolk Coast (2004)

Na dit album al tig keer gedraaid te hebben weet ik het zeker: 'Dagenham Dave' is mijn absolute favoriet op deze klassieker, die voor mij nog altijd geen gram heeft ingeboet aan kracht en geloofwaardigheid.

Goede keuze, SoundWave..

Ook dit is weer jeugdsentiment, zeer sterke plaat. I herinner me nog als de dag van gisteren dat ik hem kocht bij Dankers op de coolsingel. De hoes stonk maar was wel mooi.

Van dit album ken ik alleen No More Heroes maar dat is dat ook meteen een 5 sterren nummer.

Something Better Change moet jij ook kennen Sheplays , dat is ook `n 5 sterren nummer. En het is een vette hit geweest.

Rudiger , je hebt gelijk , het zal vast te laat zijn voor haar.

Was het het in Nederland ook een hit?

In 1977.

Ik heb net de clip bekeken maar vreemd genoeg zegt het me in het geheel niets. Ik was zeker tijdelijk afwezig in '77

Misschien wilden ze wel niet in toppop en heeeft dat dans groepje er wat op gehuppelt!

Something Better Change en de titelsong waren grote hits, zeker in België.
Mààr deze elpee ken ik verder niet. Ik heb enkel hun Greatest Hits 1977-1990, wat voor een matige fan voldoende is.

Een greatest hits van de Stranglers is zelfs voor een matige fan onvoldoende. Want de groep was krachtiger op elpee dan op singel, zeker in de periode 1977-1982. Al is No More Heroes voor mij hun op twee na zwakste plaat van de tien albums waaraan zanger/gitarist Hugh Cornwell meedeed. Hoe komt dat? Wellicht omdat No More Heroes voor de helft uit nummers bestaat die al waren opgenomen voor Rattus Norvegicus, maar het album niet haalden. Beide albums kwamen ook vrij snel na elkaar uit. No More Heroes klinkt meer als een verzameling vingeroefeningen en experimenten, op de twee ijzersterke hits na.

NO MORE HEROES

Kenmerkend voor dit tweede album is de prominentere rol die Dave Greenfield krijgt toebedeeld. Al bestaat het album voor de helft uit songs die al voor Rattus Norvegicus werden opgenomen. Het lijken de meer experimentele nummers te zijn die men van het debuut weerhield. Die nieuwe songs klinken iets krampachtiger.


I Feel Like a Wog is een venijnige opener. Geen song pur sang, maar een bijtende uithaal met een neurotische gitaar. Zet meteen de wrange toon van het album.

Bitching is weer een staaltje vetzakkerij van JJ Burnell die op de eerste drie albums van de groep meerdere songs inzong.

Dagenham Dave is een ode aan een overleden fan. Hoewel het nummer daardoor gedateerd wordt, heeft een meebruller van een refrein.

Something Better Change was de eerste singel van het album en tussen de regels door de punk al enigszins voorbij.

No More Heroes is het prijsnummer van dit album. Een klassieker die tekstueel kritische kanttekeningen plaatst bij het publieke heldendom.

Peasant in the Big Shitty was al live te horen op de bonussingel bij Rattus Norvegicus. Met Greenfield op vocals en synths ... Vet.

School Mam is een hallucinante afsluiter waarin Cornwell een semi-autobiografische schoolherinnering ophaalt. Algebraïsche climax incluis.

Straighten out was een dubbele A-kant singel met Something Better Change en sluit al beter aan bij de latere Stranglers sound.


Dead Ringer, Burning up Time en English Towns zijn alledrie korte vingeroefeningen die meer b-kant allures hebben dan volwaardige albumtracks te zijn. Het seksistische Bring on the Nubiles is en blijft een misplaatste grap. Five Minutes was een zeer aggressieve non-album singel die vreemd genoeg wel de Britse top 10 haalde. Rok it to the Moon was de b-kant en werd geïnspireerd door de mechanische muziek van de Amerikaanse new wave band Devo.

No More Heroes vind ik in tegenstelling tot de vorige schrijver absoluut het beste Stranglers album. Er staan geen hits op dit album, hooguit 2 singles. Maar een single is niet per defenitie een hit, misschien heeft No More Heroes de top 40 nog net gehaald, van Something better Change weet ik zeker dat dit niet het geval was. Dit was voor mij ook absoluut punk en volgens Stranglers bassist J.J. Burnell ook, de overige leden van de band mogen daar misschien anders over gedacht hebben. Voor mij een onvergetelijk album uit een onvergetelijke periode in mijn leven, ik puber , ik punk!

En dan het nummer 5 minutes, dat nèt iets langer duurt dan 3 minuten

Weten jullie dat ik tot voor een maand of 2 het nummer No More Heroes nog nooit had gehoord? 'k Hoorde het toevallig in een kringloopwinkel aan de Vrijdagmarkt in Gent. Werkelijk dágen heeft dat nummer door mijn hoofd gespookt. Bijv. alleen al die eerste regels, wat een kracht gaat daarvan uit.
Alleen al voor dit nummer deze besteld, ik verwacht geen betere songs dan het titelnummer maar ik ben toch bijzonder benieuwd. Ik verwacht ook geen Meninblack (mijn eerste Stranglers) soortgelijke plaat, want die blijkt volgens de 'kenners' toch een apart geval binnen de discografie.
Vol verwachting...later meer over de lotgevallen van Jellorum en No More Heroes.

jellorum,

Stel dat dit album toch niet meteen aanslaat,
probeer dan zonder aarzelen hun debuut, Rattus Norvegicus.
En indien je die plaat al zou kennen, No More Heroes
is meer (en soms te veel) van hetzelfde, dus minder geniaal.

Het minste wat ik tot nu toe kan zeggen is dat dit een erg energiek plaatje is.....veel drive in de songs.
I Feel Like a Wog, I'm Bitching, Dagenham Dave, No More Heroes, Burning Up Time hebben allemaal diezelfde soort energetische drang of hoe moet je dat zeggen?
Lijkt me wel een plaat die ik wel zou draaien net voor het uitgaan, of tijdens of na of gewoon om het even welk tijdstip.
Of dit een topper wordt weet ik nog niet maar ik ben toch al blij dat ik 'm heb.

de 2de vetzakkerij van deze meer dan fantastische Stranglers. iets minder gewaardeerd dan Rattus en dat kan ik niet meer dan beamen.

Maar toch zeker 4 sterren waard want hier staat heel wat goeds op. Vooral No More Heroes is meer dan te pruimen. Hadden ze al het beste van Rattus en Heroes samen gegooid, dan was het al zeker een magistrale klassieker.

Langs de ene kant spijtig, langs de andere meer Stranglers genot. Het is maar hoe je het bekijkt.

Haha nee, integendeel. Het 'optreden' is hier te bekijken (hilarisch): YouTube - The Stranglers No More Heroes

Een bos rode rozen voor vergaande glorie.
Artiesten verworden tot stenen dinosaurussen.
Terug gezet in een ander tijdperk.
De Middeleeuwen van de muzikale ontwikkeling.
Te bezichtigen in musea.
Op sterk water.

Punk is in opkomst.
Popsterren van voorheen maken plaats voor vernieuwing.
De roep naar echte helden.
Niet de Barbie en Ken achtige consumptie producten.
Oud roestig staal wat het plastic vervangt.

The Stranglers zijn al gelijk groot.
Studentenrock met af en toe een The Doors orgeltje.
Platenmaatschappijen tonen gerichte interesse.
Wurgcontracten liggen op de loer.
Omarmen ze, knijpen ze bijna dood.
Hoe gericht kan een naam van een band zijn.

Samen met soortgelijke bands als The Jam, XTC en Talking Heads in opkomst.
Niet passend in het straatbeeld van de gebalde vuisten.
Geen geschop tegen de maatschappij.
Doordachte onderhandeling.
Het individu is passé.
Collectieve aanvallen.
Woorden doen meer pijn.
Gerichte verbale klappen.

Er moet iets veranderen.
De eerste stappen zijn gezet.

Van de drie albums die ik tot nu toe van de Stranglers gehoord heb vind ik dit toch zonder meer het minste, ondanks dat de enige nummers van de Stranglers uit de jaren zeventig die ik kende nl 'No more heroes' en 'Something better change' op dit album staan. Het zijn voor mij ook de enigste goede nummers op dit enigszins teleurstellende album. "The Raven" is en blijft voor mij de 'Stranglers' beste album op korte afstand gevolgd door hun zeer aanstekelijke debuut "Rattus Norvegicus".

3,0*

Dan wordt het tijd dat je deze een kans gaat geven. Verkijk je niet op de - veel te lage - score. Voor de meeste Stranglers fans hun beste album, zij het in een milimetersprint met The Raven. Geen gemakkelijk album weliswaar, lees eerst wat reacties van de liefhebbers.

Het moet gezegd (en is geweten) dat No More Heroes
voor de helft bestaan uit restmateriaal (waaronder Something Better Change)
uit de Rattus sessies en voor de helft uit (inderhaast) geschreven nieuw materiaal.

Voor mij toch altijd een beetje de reden waarom het album nogal wisselvallig klinkt.
Ook meteen het album waarop ze dat seksistische macho image vet cultiveerden.

Something better change kwam op 15 oktober 1977 binnen in de Top 40 en hield het daar toen 4 weken vol.

Geheel terecht en uiteraard veel te kort, het is één van de meest spectaculaire singles uit de hoogtijdagen van de punk. In Engeland wist de single zelfs de top 10 te bereiken, dat was maar weinig punksingles gegeven. De band had ook meer in zijn mars.
Ik kijk overigens zelden naar hoezen, maar om één of andere reden vind ik de hoes van No more heroes echt geweldig, een kunstwerkje. Mag ook wel eens worden gezegd.

NO MORE HEROES 1977

Eind 1976 deden The Stranglers hun toenmalige live-set over in de studio.
Van de 16 songs werden er 9 op het debuut gezet en 2 als bonus bij de singles.

Bleven over.
Something Better Change, Straighten Out, Bitching, Peasant in the Big Shitty en School Mam.

Hun derde single Something Better Change behoort ongetwijfeld
tot één van de sterkste wapenfeiten van bassist Jean Jacques Burnell.
Legt tekstueel de vinger op de wonde als punk statement anno 1977.

Net als Peaches was deze single een dubbele a-kant release.
En net als Go Buddy Go stond het korte venijn van Straighten Out niet op album.

De vierde single (tweede van dit album) wordt hun derde UK top 10 hit.
Het klimaat is gunstig en The Stranglers zijn hot. No More Heroes schopt het
tot klassieker en is bijgevolg op menige punk verzamelaar terug te vinden.

De rest van het album brengt vooral meer van hetzelfde.
Maar een echte Rattus Norvegicus (Part 2) wordt het niet echt.
Daarvoor was het debuut volgens mij iets sterker en gevarieerder.

Het viriele Bitching en wegwerp songs als Burning Up Time
of English Towns blijven ondanks de puntige riffs onvoldoende hangen.
Gek toch dat dit album het op deze site bijna even goed doet als het debuut.

Dagenham Dave is een ode aan een trouwe, maar betreurde fan.
School Man was een live gimmick die eindigde in een nep orgasme.
Cornwell masturbeerde zijn hals en spuwde lichaamssappen de zaal in.

Voor het interessantere werk moeten we bij de twee nummers zijn
die progrock toetsenist Dave Greenfield als zanger op de voorgrond brengen.
Het maniakale Dead Ringer bijvoorbeeld of het geschifte Peasants in a Big Shitty,
een leftover van de vorige sessies, maar hier gelukkig wel op het album gezet.

No More Heroes was zeer zeker een album dat stof deed opwaaien.
Met de album opener onder meer waarin een voor joden gevoelige term gebruikt werd.
I Feel Like a Wog valt ook op door het krankzinnige metrum. Flirten met jazz schema's.

En uiteraard Bring on the Nubiles, waarop de vier vetzakken het andere geslacht
op de korrel nemen. Let me let me fuck you fuck you ... Het vrouwonvriendelijke imago
zouden ze nog een tijdje clever blijven uitbuiten. Met strippers tijdens een outdoor live gig
en bijhorend politie optreden bijvoorbeeld. Er werd een tijdje verbroederd met Hells Angels.

Toen Burnell vijf minuten na een inbraak in zijn flat arriveerde sloegen de stoppen door.
Mocht de bijbesnaarde, maar wurglustige karatekid de dader iets vroeger betrapt hebben
dan geeft de non-album single 5 Minutes een idee waaraan de arme boef nipt ontsnapt is.

De b-kant heette Rok It to the Moon en knipoogde naar de hoekige punkwave van Devo.
Het Doors orgeltje van Greenfield ruimt stilaan baan voor echte synthesizers.