Saetia - A Retrospective (2001)

Saetia heeft slechts zo'n twee jaar bestaan, maar wist in die tijd uit te groeien tot een band van legendarische proporties. Wat speelde men? Emo. Jazeker, emo! Voor diegenen met enige kennis van het hardcore genre hoeft dit echter niet af te schrikken. De mannen van Saetia huilden niet over hun ex-vriendinnetjes en over alle bullies op MySpace; hesen zich niet in drie maten te kleine spijkerbroeken en t-shirts; en speelden al helemaal geen lichtzinnige (zwakzinnige) punkpop. Saetia gaat van krijs en schreeuw en chaos, met een rustpuntje zo hier en daar, maar toch vooral chaos en schreeuw en krijs. Qua sound is Saetia te vergelijken met modernere bands als Envy, Kaospilot en Amanda Woodward, die allemaal rijkelijk uit het oeuvre van Saetia putten als ze om inspiratie verlegen zitten. Een sound die enerzijds wel degelijk melodieus is, maar daarom niet minder bruut klinkt. Essentieel. 4,5*

mooi omschreven en inderdaad een erg goede band dit. Jammer dat ze niet meer bestaan.

Leuk omschreven.

Een jaar of 3 geleden, temidden van een zware AFI-obsessie (dit kan beter als AFI-depressie gelezen worden. Wee mij.), las ik op het fanforum van deze band toevallig een post van iemand die Saetia de hemel inprees. Daar ik via dat forum al bands had ontdekt als Joy Division en The Cure dacht ik: omgz0rs dat ga ik downloaden! (ik had toen nog nooit van de term pindakazen gehoord, vandaar dit ouderwetse taalgebruik waarvoor sorry) Ik zette het op en besloot na 2 minuut 37 dit album maar weer net zo hard van mijn pc af te gooien. Na Dillinger Escape Plan, Black Flag, Minor Threat, Atreyu (ja ok, die laatste is dan ook wel weer erg naar) en nog wat dingen was dit mijn zoveelste traumatische ervaring met onverdraaglijke herrie. Ik zou me minimaal 2 jaar niet meer aan dit soort muziek wagen.

Dankzij MuMe raakte ik toch wel weer geïnteresseerd in de wat hardere muziek en bovendien zaten er op het laatste album van AFI een aantal behoorlijk vuile screams van de heer Havok, waar ik eerst erg van schrok, maar na een keer of 30 wen je er toch wel aan, en eigenlijk begon ik het steeds leuker te vinden. Ik besloot weer eens dingen als Minor Threat en Dillinger Escape Plan op te zetten en eigenlijk vond ik dat heel leuk. Voor ik het wist was ik via Minor Threat via Fugazi bij Rites of Spring beland, oftewel diep in emoland , en daar kwam ik weer vaak de naam Saetia tegen, vooral Sven spamde zag ik deze naam nogal eens in het rond spammen.
Deze zelfde Sven bracht mij ook op de hoogte van een wholesale op Ebullition. Aangezien ik inmiddels in emo de ware liefde had gevonden besloot ik maar eens 17 albums uit de megalange lijst te zoeken, en daar stond Saetia ook tussen. Ik zag het wel een beetje als mijn plicht om dit album te bestellen, aangezien dit eigenlijk nog de enige herrie was die ik nog niet herbeluisterd had en het eigenlijk al wel duidelijk was dat ik dit toch erg tof zou gaan vinden.

En niets is minder waar. Zwaar geniaal deze band. Billy Werner houdt overduidelijk van de melodramatische Griekse mythen en belangrijke figuren in de oudheid, gezien de songtitels en zijn meerdere verwijzingen naar het verhaal van Daedalus en Icarus in de teksten. Hij vreest niet voor stijlmiddelen daar ze in overvloed aanwezig zijn zoals het een goed emo betaamt. Onze beste Bill is overigens naast een tof tekstschrijver ook een zeer leuke afwisselende schreeuwer. Soms schreeuwt hij zo snel dat je de teksten niet kunt volgen, soms weer heel langzaam, maar altijd intens gevoelig. De muziek is over het algemeen best melodieus, maar men is zeker niet bang dit af te wisselen met chaotische herrie. Jammer dat Saetia slechts een paar jaar bestaan heeft en dat dit dus eigenlijk het enige is wat ik van ze kan ontdekken. Ik vind het werkelijk waar één van de beste dingen wat ik in het emogenre gehoord heb en ik sluit niet uit dat dit album binnenkort in mijn top10 te bewonderen is. Bij deze dank ik AFI toch nog voor hun muziek en dan met name de screams van Davey op December Underground.

Voor de geïnteresseerden: Billy Werner schreeuwde hierna in Hot Cross, zeker een aanrader voor Saetia liefhebbers aangezien ook zij hun emoheid op toffe manier tentoonspreiden. Jammer genoeg is deze band er een paar maanden geleden ook zo'n beetje mee opgehouden.
Nog een leuk weetje: De drummer van Saetia heeft ook in Interpol (jawel, de band van Turn on the Bright Lights) gedrumd. Nouja, en dit was mijn stukje tekst dan.

Sorry als er rare taalfouten instaan, ik heb het hele verhaal niet meer nagelezen.

Amen en heersch en zo voort!


Ditto. Het enige wat mij ervan weerhoudt is het feit dat dit een verzamelaar is (meteen ook de enige reden dat ik er geen 5* aan heb gegeven). Saetia heeft wel wat 'normale' platen gemaakt (of nou ja, één LP, en dan nog een 7" en nog wat tracks op verzamelaars ofzo), maar info op het net daarover is echt bizar schaars (en die dingen aanschaffen is al helemaal omogelijk). Daarbij luistert deze verzamelaar overigens wel gewoon als een normaal album weg, trouwens, waarvoor hulde natuurlijk.

Saetia

Ja maar die echte cd bevat maar 10 nummers of zo En werkelijk waar al deze nummers die hierop staan zijn geweldig, dus ik zie niet in waarom ik deze niet in mn top10 zou kunnen zetten. Bovendien is het geen gare best of of zo, maar het is gewoon al het uitgebrachte werk op 1 cd, toffer kan niet toch?

Ik weets. Wanprincipes enzo. Inderdaad sowieso wel mijn favoriete discography aller tijden. Trouwens een sterk punt van de hele emo/screamo scene, al die Discography e.d. releases waarop al het werk van een band wordt verzameld.

Inderdaad

En the Burden of Reflecting is immens geniaal. Dat wilde ik ook nog even zeggen.

heerlijke plaat
vooral some natures catch no plagues is favoriet, met zn lekkere (groovende?) baslijn

Ook mijn favoriet.

There is no happy here

Daar gaat m'n humeur

echt wel kut dat niet meer mensen bekend zijn met bands als saetia, orchid, la quiete etc etc

Waarom hebben de meeste emo bands zo'n doffe productie

Hmm, Saetia klinkt toch niet zo dof? Maar goed, veel screamoplaten worden wel gekenmerkt door een niet al te gladde producte (en godzijdank), maar dat is vooral een gevolg van beperkte middelen, ergo het (financiële) onvermogen om Steve Albini eens in te huren. Doet gelukkig niets af aan de muziek.

Wel als ze wat meer "los" gaan. Ik hoor toch duidelijk die dofheid. Ik vind het wel jammer dat die dofheid vaak hetzelfde klinkt. En trouwens. En ik stoor me trouwens aan die instrumentale stukken.

Dat kan natuurlijk. Gewoon lekker aan de Orchid en Reversal of Man dan.

Die zijn wel beter ja

Ik vind die doffe productie vaak wel charmant. Als je naar bv. Indian Summer luistert, dat klinkt nog 20x doffer. Heerlijk

Of Hassan I Sabbah, fenomenaal.

Jaaaaaaaaa Zoals ik al zei, Hassan I Sabbah deed mij erg aan Indian Summer denken

Voor degenen die de instrumentale stukken wel kunnen waarderen, luister naar 1905 - Voice. Bestaande uit een mannelijke en een vrouwelijke schreeuwlelijk. Productie is ietsje cleaner. Niet alles is screamo; sommige tracks hebben wel wat weg van de folk punk van Plan-It-X. En er staan ook nog een één of twee rustige tracks op.

Hier hun Myspace: http://myspace.com/1905

Luister vooral naar Can't Change Everything. Een paar weken geleden stond er trouwens nog een van mijn favoriete tracks op. Die is blijkbaar weggehaald.

EDIT: Ach, hier staat 'ie. Weliswaar live en je kunt de vocalen amper horen, haha.

*pindakaast*

Als t op Emo aankomt, lig me dit voorlopig beter dan Orchid. Beiden erg gaaf, maar dit kent iets meer afwisseling.. stem volgt nog.

Scherp gitaargeweld afgewisseld met rustige melodiën, love it

A Retrospective is een mijlpaal in het screamo genre. Net als de muziek zelf (en net zoals de meeste bands) was het bestaan van Saetia kort en hevig. Hierboven werd al gewag gemaakt van de ruwheid en de agressie die toonbeeld zijn van het genre en hier een soort culminatie zouden moeten vinden. De afwisseling van het geschreeuw met de meer melodische stukken is natuurlijk het grootste cliché der originaliteit van het genre - alsof iedere groep denkt dat ze het eventjes net iets anders gaan doen dan alle anderen door af en toe wat makke post-rock te spelen in afwachting van het volgende schreeuwstuk. Het ongepolijste geluid - doffe distortion, kartonnen drums - is integraal gaan deel uitmaken van het screamo geluid. Een soort vicieuze cirkel van slechte productie, slecht resultaat, slechte verkoop en dus weinig geld voor de volgende plaat neem ik aan. Het is dan ook geen excuus voor de wanklank van dit album.

Vooral de zang is pijnlijk slecht. Compleet onverstaanbaar, eentonig gezeik afgewisseld met rustigere passages die zo mogelijk nog erger zijn, met als dieptepunt de tweede minuut van Corporeal. Zoutloos gekerm dat ook zonder de ondermaatse klankkwaliteit onbeluisterbaar zou zijn neem ik aan.

De vocalen zijn helaas niet het enige tekort van de muziek. De instrumentatie ontstijgt niveau van de demo van het lokale middelbare school bandje nergens. Ze hebben wel leuke ideeën (Ariadne's Thread) maar de uitvoering is zo belabberd dat het er allemaal niet toe doet. Drums die naast de tijd spelen, gitaren die het tempo niet kunnen volgen... wanneer mensen muziek spelen is het logisch dat er af en toe een imperfectie insluipt - da's een soort charme van muziek - maar ik apprecieer het toch wel wanneer de muzikanten enige moeite doen om hun instrument deftig te bespelen.

Kortom, A Retrospective mag dan een mijlpaal zijn, het is zeker niet het beste wat het genre te bieden heeft, het is zelfs niet middelmatig te noemen.

Iedereen zijn eigen mening maar ik vindt dit toch tweeduizend keer fijner luisteren dan die klinische Brand New plaat in je top tien. En sinds wanneer is screamo een soort powermetal geworden waar hoe goed je op een instrument bent meer meetelt dan het gevoel? En als je deze vocals niet mag waarom staat er dan eigenlijk een 3,5 voor la dispute...

Wat lees ik toch dat dit dof en slecht geproduceerd zou zijn. Ik vind het, zeker in vergelijking met veel andere bands in het genre, opvallend helder en direct klinken.



Dat je nou af en toe ietwat overdrijft om je punt te maken, ok. Maar dit slaat natuurlijk nergens op. En als het wel ergens op slaat, petje af voor die schoolbandjes

Ik zet m gauw nog eens op

Er is toch geen enkele rede voor vernieuwing of originaliteit? Ik zie ook nergens een teken dat de heren denken origineel bezig te zijn.

1 fout Gajargon bericht en heel emo georiënteerd Musicmeter in beweging, terecht! Smaak is smaak, dat heb ik al vele malen eerder gezegd bij je andere berichten, maar deze plaat van niet clean genoeg beschuldigen gaat ook mij te ver. Uit die periode 1 van de meest cleane platen.
Technisch spel? who cares. Het is emotie weet je wel. Raggen op die gitaren tot ze niet meer goed klinken!
Zang ja, veel screamo ligt je gewoon niet, maar daar was je zelf ook wel achter. Hmm maar je eindcijfer is dan te belachelijk, mening of geen mening. Slecht is dit niet, melodie, variatie en emotie genoeg