Saetia - A Retrospective (2001)

A Retrospective is een mijlpaal in het screamo genre. Net als de muziek zelf (en net zoals de meeste bands) was het bestaan van Saetia kort en hevig. Hierboven werd al gewag gemaakt van de ruwheid en de agressie die toonbeeld zijn van het genre en hier een soort culminatie zouden moeten vinden. De afwisseling van het geschreeuw met de meer melodische stukken is natuurlijk het grootste cliché der originaliteit van het genre - alsof iedere groep denkt dat ze het eventjes net iets anders gaan doen dan alle anderen door af en toe wat makke post-rock te spelen in afwachting van het volgende schreeuwstuk. Het ongepolijste geluid - doffe distortion, kartonnen drums - is integraal gaan deel uitmaken van het screamo geluid. Een soort vicieuze cirkel van slechte productie, slecht resultaat, slechte verkoop en dus weinig geld voor de volgende plaat neem ik aan. Het is dan ook geen excuus voor de wanklank van dit album.

Vooral de zang is pijnlijk slecht. Compleet onverstaanbaar, eentonig gezeik afgewisseld met rustigere passages die zo mogelijk nog erger zijn, met als dieptepunt de tweede minuut van Corporeal. Zoutloos gekerm dat ook zonder de ondermaatse klankkwaliteit onbeluisterbaar zou zijn neem ik aan.

De vocalen zijn helaas niet het enige tekort van de muziek. De instrumentatie ontstijgt niveau van de demo van het lokale middelbare school bandje nergens. Ze hebben wel leuke ideeën (Ariadne's Thread) maar de uitvoering is zo belabberd dat het er allemaal niet toe doet. Drums die naast de tijd spelen, gitaren die het tempo niet kunnen volgen... wanneer mensen muziek spelen is het logisch dat er af en toe een imperfectie insluipt - da's een soort charme van muziek - maar ik apprecieer het toch wel wanneer de muzikanten enige moeite doen om hun instrument deftig te bespelen.

Kortom, A Retrospective mag dan een mijlpaal zijn, het is zeker niet het beste wat het genre te bieden heeft, het is zelfs niet middelmatig te noemen.

Dit is natuurlijk wel herrie, maar door het toch nog wel heldere, melodieuze gitaargeluid zeker geen vervelende herrie. Dan kom ik zelfs dit soort bepaald niet softe troep toch wel met plezier door. Ik luister dit wel het liefst in stukjes, want een uur van dit soort screamo vind ik een beetje veel van het goede. Maar nummers als The Sweetness and the Light en Some Natures Catch No Plague, die lust ik wel. Omdat dit voor mij nogal onontgonnen gebied is verder, zijn tips van kenners welkom.