Steve Lacy & Mal Waldron - At the Bimhuis 1982 (2006)

Ik ben er minder positief over... Het zijn beide uitstekende muzikanten.. dat is zeker waar.. Maar als ik naar deze plaat lusiter mist het gewoon iets... Door het gebrek aan bas en drums mist het een bepaalde drive, en ik hoor in het spel van deze 2 mensen net niet dat extra's waardoor dat naar de achtergrond gedrongen wordt (in welk geval het nog wel een heel goede plaat had kunnen zijn).. Het is nu bij elkaar net iets te veel los zand voor mijn gevoel.

(Om eenzelfde reden kan ik hier bijvoorbeeld ook niet naar luisteren)

Het heeft wel iets als je eens met wat minder muziaknten speelt dan normaal. Beiden lijken hier echt vrij te kunnen spelen en vullen elkaar prachtig aan. 4,5 om mee te beginnen (en wie weet waar het nog eindigt?).

't zal wel aan mij liggen, maar mij kan het ook niet echt bekoren.

hoor het nu voor het eerst goed en ehhh...

t' zal mijn probleem wel zijn, maar ik vind het wel goed hoor.

Goeie plaat!
Ingetogen toch heftig samenspel tussen de 2 mannen, bijna telepathisch zoals ze samen improviseren.
Op zich een zeer kale plaat zo zonder andere instrumenten maar zeker niets mis mee.
Voorlopig 4 sterren, en heeft groeipotentieel.

Een erg fijn album - Mooie keus Heemskerktollie, hier ga ik nog erg veel van genieten de komende tijd.

Steve Lacy kende ik voordien nog niet, ik had wel al eens iets erg interessants over de man gelezen. Mal Waldron is die fantastische pianist op de 'At the Five Spot'-albums. De 2 vullen elkaar erg mooi aan, het intieme en warme spel klinkt erg sterk en "niet-geforceerd" zoals op 'Confluence' (bv.), die de jazzman hierboven me niet wist te appreciëren Maar goed, dit album is ook wel beter dan die, gezellig 50min. erg fijne muziek, waaronder elk 1 compositie van de mannen zelf en 3 mooie knipoogjes naar Thelonious Monk.

Wel moet ik zeggen dat dit erg aanvoelt als een Steve Lacy-plaat, Mal Waldron vult hem mooi aan en soleert erg goed mee, maar die sopraan saxofoon doet toch wat meer werk, het duo-gevoel is er nog; alleen in mindere mate vind ik, de eerste indruk is goed.

Fijne plaat hoor! Kan niet anders dan me aansluiten bij de woorden van Blabla.
Ingetogen, inderdaad, maar gelukkig op zijn tijd ook ruimte voor wat heftiger piep/knars werk.
Deze plaat verveelt geen seconde, weet ondanks (of misschien juist dankzij?) de sobere bezetting steeds te boeien.
En hop, weer een naam erbij (Lacy in dit geval) op het lijstje van nader te onderzoeken jazzmusici!

Steve Lacy, het is een naam die mij, sedert ik zijn vrij recente album ‘Work’ gehoord had, als een nachtmerrie in de oren klonk. Onterecht, zo blijkt nu, want de man is niet bepaald een jazz-icoon die zijn titel gestolen heeft. Zijn hese toon klinkt indringend, zelfs benauwdend, in de benepen Bimhuis-setting. Waldron zet daar een monumentale pianomuur tegenover waar de noten tussen dwarrelen. Een festijn voor het oor, mits de luisteraar zelf een bepaalde tegemoetkoming wil doen.

Immers, echt gemakkelijk heb ik het hier niet mee: Lacy tast zorgvuldig zijn saxofoon af, zonder een duidelijk vooropgezet plan waar zijn improvisatie naartoe moet. Bij Waldron heb ik echter juist het tegenovergestelde gevoel: bij hem komt elke noot perfect waar die moet komen, en hij gaat zich nimmer te buiten aan getoeter naast de kwestie. Is de indruk van dit optreden dan contradictoir? Nee, toch niet, want ook op dit niveau levert dat spanningsveld tussen twee tegengestelde polen een homogeen niemandsland op waar echt alles mogelijk is – zonder dat de musici misbruik maken van de vrijheid die ze zelf creeëren. Een spannend gegeven dus, los van de fundamentele tegenstrijdigheid.

Primair draait het hier overigens duidelijk om de ontroering; niet om de noten zelf, maar om wat die teweeg brengen. De moeilijke bezetting leent zich (volgens mij) gemakkelijk tot een plaat waar de dialoog het hoogste goed is, en waar alles in het teken staat van een rechtstreekse communicatie tussen A en B (zie bijvoorbeeld hier). Steve Lacy en Mal Waldron zijn echter onafhankelijk veranderlijken die tot een verschillend stelsel behoren, waardoor een gegeven als “dialoog” bij voorbaat overstegen wordt. Maar wat is ‘Live at the Bimhuis 1982’ dan wel, anders dan een innige ontmoeting? Ik blijf u het antwoord schuldig... tot we het album wat beter kennen. En voorlopig kunnen we nog op ons dooie gemakje genieten.

Waldron is hier voor mij duidelijk beter dan Lacy, vooral te merken in het eerste nummer. Verder is het een uitstekende plaat, na het eerste nummer komt waldron meer op de voorgrond en is het puur genieten.

Het typische wat melancholische geluid van Lacy's sopraansax sluit mooi aan bij het donkere pianospel van Waldron. Beiden vullen hun spel gelukkig ook niet met een overvloed aan noten of andersoortig lyriek. Lekker "to the point" en helemaal live...fijn jazzplaatje hoor.

Waldron legt het fundament waarop Lacy kan dicteren...mooie samenwerking dus die duidelijk maakt dat het niet hard en zwaar heftig hoeft te zijn om voldoende spanning en interesse te creeeren.

minder is meer en terug naar de essentie lijkt het motto..ik ben fan

Met de recensies hiervoor verwachtte ik iets monumentaals, maar ik doe niet mee met de lofbetuigingen. Samenspel is goed, maar ik word niet geraakt; de geprezen pianomuur vind ik eerder houterig dan mooi; inprovisaties van de sax raken me ook niet bijzonder.

Een uitzondering moet ik misschien maken voor de ingetogen stukken ´reflections´ en in mindere mate ook ´round midnight´; waar de sfeer wel prettig is. Ik verbeeld mij een einde van de avond, meeste mensen al naar huis, barkrukken worden opgeruimd en de laatste nummertjes worden nog gespeeld voor het overgebleven publiek.

Een mooi en leuk album. Zoals meerdere hierboven al zeiden, het samen spel van de heren is prachtig. Beide kunnen prima soleren, en geen van de 2 klinkt overheersend of probeert er met de eer van door te gaan. Het valt mij de laatste tijd op, dat ik veel piano jazz, niet echt kan appreciëren. En dat terwijl het mijn favoriete jazz instrument is. Maar als de piano (na mijn idee) verkeerd bespeeld wordt, ontstaat er een easy-listing en neigt het gauw naar achtergrondmuziek. Ook dacht nadat ik bij de volgende albums: Charles Lloyd - Rabo de Nube (2008) en Ana Fort – A long Story (2007) concludeerde dat “rustige” jazz misschien dan niet mijn ding is. Maar blijkt mijn vooroordeel hier toch even sterk ongegrond.

Deze plaat bewijst dat ook “rustige” piano erg mooi kan zijn. Maldorn speelt geen overtuigende freejazz piano, maar weet zich er van te behouden dat er een zwevend deuntje gespeeld wordt. Hierdoor is het spel prima uitdagend, de melodieën hebben een donker en melancholisch karakter. Lacy heeft een krachtig spel, wat mij zeker aanspreekt. Hij weet zich prima aan te sluiten met de thema’s die Maldron aan haalt en dit lijkt echt visa versa te gaan. De rustige nummers, zijn meeslepend en voelen erg emotioneel somber aan. Een leuk jazzalbum dit en ik zal hem zeker vaker op zetten.

4* en bedankt voor de leuke tip.

Eerst en vooral een diepe buiging voor het spel van heer Lacy Ieder zijn mening natuurlijk, maar gaat dit niet in tégén de wet van muziek? (niet dat die bestaat natuurlijk ) Het eerste nummer is praktisch volledig gespeeld door Lacy met Waldron die slechts op de achtergrond wat tikt, tenzij ik een foute versie zou hebben natuurlijk. Ik vind het een vage omschrijving. Dat je Waldron beter vindt is natuurlijk je goed recht, maar voor mij is dit duidelijk een Lacy-album. Waldron speelt erg sterk mee op de achtergrond, zijn solo's (met name die op 'Snake Out') is écht magnifiek. Maar de meerderheid van de nummers wordt toch duidelijk meer bespeeld door Lacy? -

'Beyond the Missouri Sky' vond ik al een prachtig album van hetzelfde caliber, daarmee bedoel ik de simpele combinatie en vooral cohesie tussen 2 instrumenten. Al passen contrabas en gitaar beter bij elkaar dan sopraan sax. en piano, toch vind ik dit album bij vlaggen beter. De 2 mannen vullen elkaar minstens even goed aan, alleen is het spel van een veelar hoger niveau, de composities op dit album zijn simpel, evenals de structuur en het spel/de combinatie, maar juist alles wordt zo perfect aan de man gebracht dat dit allemaal alles behalve moet onderdoen voor een 24-man's orkest (of dergelijke, om maar een sterk contrapunt aan te halen).

Dit is zo het type album in Jazz - waar ik me keer op keer verwonder door de schoonheid ervan, zo'n nummer als 'Reflections' is bv. zo knap uitgevoerd, neem dan ook nog die sfeer/melodie - het klinkt allemaal feel-good/stressloos, alsof het leven voor die 7min van een leien dakje gaat. Steve Lacy speelt sopraan op een wel opmerkelijk hoog niveau, alsof hij werkelijk a lá Coltrane geen grenzen kent (en jawel - ik durf die vgl maken niet dat het op zich wat voorstelt), Mal Waldron tovert er ook prachtig achtergrond spel op na, als zijn kortere solo's dan ook aanbreken weet je dat er hier geen zwakkere schakel in het duo zit. Het is 1 combinatie die ik tot nu toe nog amper tegengekomen ben ik jazz, anders dan dat Blaas/drum-gedoe waar de ene de andere ophitst en werkelijk tot het uiterste gaat, vergelijkbaar met 'Confluence' die al eens eerder aan bod kwam, alleen is dit een stuk beter naar voren gebracht en beter doorgedacht heb ik zo het gevoel. Al zijn ook Gato en Dollar Brand elk in hun vak even goed als deze 2 heren.

Het album is kortom, gewoon een erg geslaagd project, ik verwonder me wel vaker zoals ik eerder zei over de schoonheid hiervan. 4,5* vond ik eerst wat te hoog, maar achteraf gezien toch wel het laagste dat ik dit kan geven, Van Harte Bedankt Heemskerktollie...

Dit album heb ik gisterenavond nog eens geluisterd Na al die tijd is de waardering nog altijd dezelfde, zo niet zelfs wat meer gegroeid. Steve Lacy heeft alvast een grote interesse bij me kunnen wekken met dit album om later ander werk te gaan beluisteren, zelden heb ik een man zo passievol en goed saxofoon horen spelen, vooral de verscheidenheid aan stijlen doet het hem. Begeleid door een van de betere Jazzpianisten die ik ken is dit tot nu toe een van de beste duo's die ik gehoord heb, het andere werk van deze 2 heren staat ook in wachtlijst - Is de rest trouwens van een gelijkaardige kwaliteit Heemskertollie?

Zoals ik al zei is het vooral de verscheidenheid die het voor mij doet op dit album, op zich hoor je natuurlijk in elk nummer "maar een sopraan sax en een piano" - maar elk nummer zet weer een andere sfeer neer waardoor de verveling niet eens kans krijgt om op te komen. "Reflections" is voor mij het toppunt van dit album, die prachtige deun (mooi knipoogje naar Monk zoals er hier trouwens 3 zijn ) raakt me keer op keer, neem daarbij nog het warme en intieme spel van de beide heren: onvervalst, puur, recht uit het hart denk ik zo, ergens heeft Steve Lacy me werkelijk het gevoel dat hij helemaal opgaat in het moment en het beste uit zijn sopraan sax haalt - is dat Jazz niet op zijn mooist? En zo gaat het maar door ruim zo'n 50min. lang, een album om keer op keer van te genieten.

Een van mijn favoriete Jazzalbums voor in de avond

zoals ik al zei...blij dat je er weer bent dardan

altijd fijn om iets te lezen van een enthousiast liefhebber...en kenner.

(tot zover het slijmgedeelte )

Er zijn personen die menen dat Lacy na Coltrane de belangrijkste vernieuwer/speler op de sopraan sax is geweest. Hij heeft van allerlei jazzstijlen gespeeld en is wat dat betreft zeker zo veelzijdig als Coltrane. zo luister ik nu het album Itinarary wat een vrij strake gestructureerde big-band opzet heeft zonder dat het saai word. Zo heeft hij ook nog albums met een opera opzet gemaakt, solo albums, free-jazz, bop...je kunt het bijna zo gek niet bedenken of Lacy heeft het wel gedaan.

Bovendien heeft hij een cataloges achtergelaten waar je de rest van je leven zoet mee bent .zeker 100 albums en die zijn allemaal goed tot zeer goed (volgens allmusic, penguin en de scores op RYM)

Als je dit album van Lacy weet te waarderen kun je de rest ook wel eens proberen.

Deze namiddag even opnieuw ter hand genomen, en het blijft me verbazen hoe goed de bluesy, gewortelde lijnen van Waldron hand in hand gaan met de nasale en doorleefde klank van Lacy. Twee werelden van verschil, die op deze prachtige sessie een unieke dialoog leveren. Gekende Monk-standards wisselen dynamische composities af, waardoor het geheel overladen blijft door een fris sfeertje. Heerlijk...!

Dat eerste nummer is prachtig. Met haar ingetogen geluid doet het wat denken aan John Surmans' zweverige lyriek. Sommige stukken in het album zijn zeer interessant, vooral daar waar men een hecht samenspel hoort. Af en toe gaat Lacy wat uit de bocht en bewandelt dan een raar pad dat me niet altijd kan boeien.

Wie dit goed vindt, moet zeker eens naar hun 'Live in Berlin' album luisteren. Veel enthousiaster publiek en hetzelfde kan over de muzikanten gezegd worden. 'Snake Out' staat daar ook op, geweldig nummer trouwens, en het verschil is toch vrij groot tussen de twee. In Berlijn geven ze er echt een lap op en zit je veel meer in de muziek dan hier het geval is.

Laat ik hier weer eens iets schrijven. Het is alweer lang geleden dat ik em als jazz album Vd week selecteerde. De laatste tijd luister ik em weer vaak en het blijft één van mijn absolute favorieten. Eigenlijk behoort vooral Waldron maar ook zeker Lacy wel tot mijn favoriete artiesten.

Ik prefereer deze nog steeds iets boven hun geweldige opnames Live at Dreher Paris 1981 (2003). Vooral omdat de hoogtepunten wat uitgesmeerd staan over de 4 discs. Deze plaat is eigenlijk een hoogtepunt van 48 minuten. Werkelijk elk nummer is zo ontzettend goed (of mooi).

Het geheel gaat van start met 'Blues for Aida' van Lacy. Een ballad met een hele donkere onderlaag... Waldron houdt slechts de akkoorden aan ik de lagere registers terwijl Lacy het thema snerpend en veelvuldig herhaalt. Daarna verdwijnt hij ver de hoogte in. Een onheilspellend en prachtig nummer.

Het daaropvolgende Snake Out is onmiskenbaar een Waldron compositie: dreigend, duister en een stevig pakkend thema. Hij heeft zulke goede stukken geschreven: Soul Eyes, Seagulls of Kristiansund, Left Alone, Hurray for Herbie enz... allemaal direct herkenbaar aan hun specifieke sound. Na het thema gaan beide heren allen kanten op, maar eigenlijk steeds dezelfde kant op. Ze luisteren zo goed naar hetgeen de ander doet dat het als één muzikant klinkt.

De drie Monk composities zitten zo ver in de vingers van ze dat ze er alle kanten mee uit kunnen, en dat doen ze. 'Round Midnight verdient nog een aparte vermelding: wat is deze uitvoering mooi. Waldron bewijst zich weer als absolute meester van de stilte. Selectief kiest hij zijn noten vanuit alleen zijn gevoel. Hij begeleidt, luistert en speelt er op in. Wat een klasse. Een ware avant-gardist, die niet altijd het toetsenbord aan gort slaat.

Samengevat is deze plaat: spannend, duister, lyrisch, mooi, leeg, onheilspellend en één groot luisterspektakel. En op een herfstdag als deze moet je zo'n plaat luisteren.