Richard Wright - Wet Dream (1978)

Dat laatste is geen speld tussen te krijgen. De sax staat op Wet Dream idd erg centraal maar ik heb laatst beide solo albums samen in de shuffle gezet en ik vond ze qua stijl goed aansluiten op elkaar. Beetje alsof je naar een lost PF album zit te luisteren

Nick Mason

Bekend met de solo plaat van Dave Mason? Voor mij de laatste in de rij van solo albums van de PF leden. Ben er nog niet aan begonnen. De recensies op het www zijn niet zo best.

Dat is ook de reden dat ik er nog niet aan begonnen ben Ik vond zijn solo bijdrage op Ummagumma ook al vrij zwak, dus verwacht er uberhaupt niet zoveel van.

Mee eens. Vind Wrights solo albums véél beter dan die slappe hap van Gilmour.

Ik moet deze nog horen. Ik vind zijn album Broken China behoorlijk.

Nu snap ik dat mensen het laatste album van Gilmour slappe hap vinden. Maar vind jij het eerste solo album van Gilmour echt slappe hap, Stijn?

Ik vind het eerste album van David helemaal niet slecht. Maar het is echt een Gilmour plaat waar zijn gitaarspel centraal in staat. Wellicht de ruimte die hij ontbeerde in zij PF periode. Daar was Roger toch wel de dominante factor. In dit album van Richard vind ik het knap dat het instrumentaal Zo veelzijdig is. Richard voorkomt dat het een soort van egotripperij op zijn piano of keyboards wordt. Dat is knap aan deze Wet Dream. Broken China heeft dat weer in mindere mate.

Z'n eerste krijgt nog wel een zesje, maar vind ik ook niet echt denderend. 'Slappe hap' was meer generaliserend voor Gilmours solowerk in 't algemeen. Op het debuut is het wat minder van toepassing.

Mooi en misschien een beetje vergeten album. Mooie (uitklap) hoes ook. Ik heb het op vinyl.

Altijd 'n beetje onder de radar gebleven, dit album, maar vind dit nog steeds 'n mooi en zeer aangenaam wegluisterende plaat , en misschien wel beter dan alles wat Pink Floyd na The Wall nog heeft uitgebracht.

Sowieso nog steeds een behoorlijk ondergewaardeerd lid van de band, maar bijzonder belangrijk voor de sound en het Britse karakter, die Richard Wright. Volledig overschaduwd door de twee kapiteins op het schip.

Lees net dat deze plaat terug wordt uitgebracht
Info : Richard Wright's Wet Dream set for July reissue | Louder - loudersound.com

Vandaag is remix-release van dit album. 80 zou ie vandaag zijn geworden. Remix is gedaan door Steven Wilson. Zin in.

Heel aardig album dit, mellow sfeertje. 3,5 ster

Blijft een geweldige zomerplaat dit. Nu de remix aan het luisteren. Hoor op het eerste gehoor weinig verschil met het origineel, wat verder geen probleem is want die klonk ook al dik prima. Wel jammer dat er geen bonustracks op staan. Had graag wat outtakes of demo's gehoord, maar misschien zijn die er gewoon niet.

edit: The new mix additionally includes 2 extra passages of music that were edited out of the original mix.

Ok dus toch wat extraatjes in de vorm van Cat Cruise en Waves die net even wat langer duren. Waves is trouwens by far mijn favoriete track van dit album. Dus erg blij met een minuutje extra. Dat lome, tegendraadse gevoel is echt magisch. Die subtiele, hoge Gilmouriaanse gitaarnootjes die halverwege het nummer opkomen lijken ook iets duidelijker aanwezig

Destijds, in 1978 wist ik niets van dit solo album van Richard Wright. Pas in de remix van 2023 kwam ik het toevallig tegen. Broken China dat later uitkwam kende ik wel. Wat me in deze discussie opvalt, en vaak ook in andere, dat er vaak meteen vergeleken wordt. Bijvoorbeeld dit album met solo werk van andere PF leden en of de ene beter is dan de andere. Voor mij was dit album een aangename verrassing. Ik heb ook niet de neiging om te luisteren hoeveel “Pink Floyd” invloeden het heeft. Gewoon een erg prettige plaat die je zo nu en dan opzet. Ik heb ook wel solo werk van de andere PF leden in mijn collectie, en ze zijn verschillend. Natuurlijk hebben ze allemaal wel iets van het Pink Floyd geluid, maar al dat vergelijken vind ik eigenlijk niet zo interessant. De enige vergelijking die ik dan nog wel wil trekken is dat geen van alle solo albums het werk van Pink Floyd overtreft, in elk geval niet met de albums tot en met The Wall.

Toch een hoop vergelijkingen

Net de cd beluisterd. Vanaf de eerste noot klinkt dit weer zo bekend in de oren. Had deze vroeger op LP , maar verkocht omdat ik overgestapt was naar CD. Makkelijk 30 jaar geleden was dit gebeurt. Maar deze muziek zit blijkbaar nog steeds in mijn muzikaal systeem. Zalig toch!

Vanochtend, beetje slaperig nog, de docu over wish you were here teruggekeken (gisteravond op de Belg).
Tijdens het kijken kwamen allerlei Pink Floyd gerelateerde herinneringen boven, waaronder ook het enorme genot dat het beluisteren van dit soloalbum Wet Dream altijd opleverde. De laatste jaren minder in de CD speler gehad, realiseer ik mij ineens (teveel keuzes).

Ik heb de LP destijds direct na het verschijnen in 1978 gekocht en het is een van de LP's die ik later ook weer op CD heb aangeschaft.
Vooral de heerlijke sax van Mel Collins maakt dit album tot een van mijn favorieten. Zoals die er, direct in het eerste nummer, na anderhalve minuut in knalt..........Vervolgens Snowy White aan het einde van het nummer. De toon is gezet.

De tekst van against the odds is van Juliette Gale-Wright, de eerste echtgenote van Richard en hier wéér die prachtige gitaar van White.

Ik ga niet ieder nummer recenseren, maar tot slot: die sax in cat cruise........!!! Heb dit nummer al zo vaak gehoord, maar steeds weer blijft het prachtig, prachtig, prachtig, prachtig! En dan die overgang na 3:20 naar de gitaar...........!!! Ik stop er mee. Dit wordt te lyrisch.......... (En nee, de drank van gisteren is niet de oorzaak van deze euforie).
PS: Wright heeft alles gecomponeerd, dus het is zijn album, maar eigenlijk is het met name de enorme verdienste van Collins en White. Op dit moment galmt die sax weer tijdens waves uit de speakers......
Prachtig, prachtig, prachtig.......... .

Heb jij de remix inmiddels geluisterd, Broem? Wat vind je ervan?

Mag ik ook antwoord geven?

Hoe goed gedaan ook, ik vind het origineel toch fijner, het heeft een warmer, intiemer geluid.

Ik vind het resultaat wat tegenvallen. Klinkt niet significant beter dan het origineel. Als dat wel zo was geweest had ik daar zeker nog een post aan gewaagd . Blijft wel een fraai album.

Ik wil graag door album kopen. k ken het wel van langer geleden, maar heb het nog steeds niet in bezit en daarmee ook heel lang niet meer geluisterd. Het staat ook niet op Spotify. Maar dan kan ik net zo goed het oude album kopen dus? Er zitten weinig verschillen in het qua geluid is het ook niet echt een verbetering?

Jawel. https://open.spotify.com/album/2oQgnpeGEqrLlWY86AgGIq?si=zrXY5RE4SZ2gamAl4G1x_Q&context=spotify%3Aalbum%3A2oQgnpeGEqrLlWY86AgGIq

Dankzij Faalhaas heb ik hem op Spotify beluisterd. Ik ga deze mix op cd kopen. Ik ga hem naar 4 sterren zetten. Het is een mooi album. Zijn tweede, Broken China, heeft voorlopig nog wel mijn voorkeur. Maar beide zijn sterk.

Vanwege het feit dat Richard Wright in 2023 80 jaar zou zijn geworden, is zijn debuutalbum Wet Dream voorzien van een nieuwe mix door 'guess who' .... Steven Wilson.
Helaas overleed Wright in 2008, maar is het een mooi eerbetoon aan de Pink Floyd toetsenist.
Het klinkt als een klok, om dat meteen maar te melden.
Ik geloof dat ik ooit wel eens wat flarden gehoord heb van deze plaat, maar ben er nooit verder mee aan de slag gegaan.
Hoog tijd, want dit is zonder meer een fraai werkje.
Ook hier hoor je namelijk wat een verfijnd musicus hij was en bepaalde typische Pink Floyd structuren hoor je hier bij vlagen terug.
Het is veel instrumentaal en dat luistert heerlijk weg vanwege het mellow karakter en niet al te drukke spel.
Sfeer maken kon Rick Wright als de beste en daarom was hij met David Gilmour het ultieme Pink Floyd lid muzikaal.
Verder heeft Wright een prettige wat hese stem die werkelijk niemand kwaad doet. Snowy White is hier de huisgitarist en soleert er hier en daar lekker op los.
Ook een heel fijne toevoeging is saxofonist Mel Collins trouwens. Die man speelde met iedereen lijkt het wel.
Hier en daar een beetje fusion vibe, mellow prog en softrock.
Wright produceerde zelf en het heeft een lekker niets aan de hand sfeertje. Hoe anders was het toen Pink Floyd weer bijelkaar kwam kort hierna. Niet best dus.

Fijne plaat dit met Holiday als favoriet.

..

Blijft een erg fijne plaat inderdaad. Ik kan wel aanraden de originele mix er ook bij te pakken. Ik heb hem op LP en zojuist mijn platenspeler weer aangesloten. Goede gelegenheid Wet Dream er nog eens op te leggen, dat was al weer veel te lang geleden, thanx voor de reminder