Joe Walsh - The Definitive Collection (1997)

Joe Walsh heeft voor zijn Eagleslidmaatschap , maar ook gewoon erna , een redelijk succesvolle solo periode gehad .
Maakte enkele prima albums en is met zijn karakterstieke gitaarwerk en dito stem een uiterst herkenbaar artiest geworden in de loop der tijd .
In der beginne maakte hij een soort van bluesy rock , zeker in zijn periode met de band Barnstorm . Ook dit overzicht slaat die band niet over .
Walsh is niet de meest oorspronkelijke liedjesschrijver maar dus wel een heel herkenbare . Nummers als Funk# 49 , Walk Away , Rocky Mountain Way , Help Me Tru The Night en Life's Been Good zijn nummers die door de jaren heen nog altijd bekend zijn en zelden ontbreken tijdens een concert van The Eagles .
Van de latere periode zijn The Confessor en Ordinary Average Guy enigzins hitjes , maar meer in Amerika en met een beduidend gladdere sound . Al is '' Average '' door de gortdroge humor van Walsh wel heel aangenaam .

Ik prefeer Joe Walsh overigens liever live . Hij is een podiumdier en ik vind het altijd nog 1 van de meest gepassioneerde gitaristen die er rondhobbelt . Veel liveversies overtreffen met gemak de studioversies , dus dat zegt wel wat .

Er is niet veel meer toe te voegen aan het stuk van Michel.

En ik ben het er dan ook mee eens, behalve dat ik niets live heb van Joe Walsh en dus niet kan beamen dat hij live zelfs beter uit de hoek kan komen dan in de studio.

Ik ben pas heel recent aan dit album begonnen en het ontbreekt volledig aan elk ander studio-album van Walsh. Ik wilde met een mooi verzameld album eerst eens de kat uit de boom kijken.

Maar het valt mij alleszins mee. Walsh klinkt hier al min of meer zoals hij ook te horen zou zijn bij The Eagles. Het is dus niet zo dat hij zich heeft aangepast, The Eagles hebben hem en zijn muziek gewoon als extra geluid "ingekocht".
Voor Walsh brachten The Eagles natuurlijk een podium mee van het honderdvoudige van de Walsh aanhang, dus er was sprake van een win/win situatie.

Hij maakte deel uit van The James Gang en het eerste album Rides again van die band (1969) werd ook al geproduceerd door Bill Szymczyk, jawel, de man die ook de latere albums van The Eagles (vanaf On the Border) zou gaan produceren.

Vóórdat Walsh deel zou gaan uitmaken van The Eagles was er dus al een soort van symbiose. Ik moet zeggen, bij het uitstekende Walk away (1970) van The James Gang kreeg ik het idee dat dit nummer prima zou hebben gestaan op het eerste Eagles album (1972). Als een soort van toegevoegd stevig geluid. Het is typisch Walsh en klinkt derhalve ook typisch Eagles-op-z'n-Walsh dus waarom zou het niet mooi kunnen worden toegevoegd.

Ik weet het nog niet. Ik ga het gewoon eens proberen. Voorlopig is dit voor mij een prima Walsh collectie.

Helemaal waar. Om even terug te komen op de studio versies/ live versies.

De liveuitvoeringen klinken doorgaans wat mechanischer en daarmee ook puurder.
Geen nieuwe ontwikkeling dus eigenlijk, want dit is bij veel bands/artiesten het geval.
Maar Joe Walsh is zo'n muzikant die live meer power en passie laat horen.
Ook op enkele van zijn platen is de produktie discutabel.
Life's been good bijvoorbeeld, is live veel beter.

Joe Walsh is te goed om alleen maar een verzamelaar te hebben.
Ik prijs mij gelukkig met zijn hele oeuvre. Begreep destijds niet waarom hij erin stapte bij the Eagles. Joe was toch wat heavier, getuige ook zijn eigen nummers die op de Eagles albums verschenen

Walsh verving Bernie Leadon, nadat eerder Don Felder als extra gitarist bij The Eagles kwam.

Leadon was echt een country purist, terwijl Joe echt uit de heavy bluesrock kwam.
Het gaf de groep een wat wat stevigere ondergrond, al vind ik het op de studioalbums met Walsh nogal belegen.
Hotel California en The Long Run klinken eigenlijk heel braaf en netjes. Feitelijk zeer verantwoorde popmuziek.
Walsh solo is wat overdonderender, qua rock in de meeste gevallen tenminste.

Op The Long Road out of Eden, het laatste album van The Eagles, schrijft hij maar één nummer, het sterke Last good time in Town. Daarmee vind ik dat hij enigszins tekort is gedaan.

Maar een typische Walsh song. Het zou zo op deze verzamelaar kunnen hebben staan.

Neal Peart heeft gelijk: eigenlijk zou je meer van Walsh solo moeten kopen. Ik weet niet of hij suggesties heeft om mee te beginnen en of het ook geldt voor The James Gang. Maar ik denk dat ik er af en toe wel wat van wil kopen.

Klopt Musican! Albums als:

- So What
- Barnstorm
- The smoker....
vind ik topalbums. Daarna nog wel goed maar geleidelijk minder dan deze drie