Sonic Youth - NYC Ghosts & Flowers (2000)

hmm, weinig reactie op dit album van Sonic Youth, ik heb deze niet, mss wel door de hoes, vind dit persoonlijk de lelijkste, hij oogt zo "droog", ik verwacht altijd zeer veel kleur of fantasie

de titels van de nummers vind ik wel leuk

Elke SY-plaat heeft haar eigen sfeer en charme. Alleen op deze plaat mist dat voor mij, en daarom vind ik dit het (enige) dieptepunt in hun oeuvre. Alleen "Nevermind (what it was anyway) en vooral het titelnummer kunnen me bkoren.

hmmm, ik vind deze eigenlijk wel heel erg mooi, nevermind, maar ook zeker het small flowers crack concrete. en aan het eind van de plaat...heerlijk die onophoudelijke noise. krijg ik een smile van op mijn gezicht

hmmmmmm ik vind dit ook één van de mindere sonics , geef mij maar sonic nurse , goo , dirty en rather ripped

weinig inspiratie hier

Een van de mindere Sonics? Ik weet het een late reactie na een jaar, maar daar ben ik het niet mee eens, er hangt op deze plaat een wat zombere sfeer die echt geweldig is. Free city rhymes is dat ook de perfecte opener voor deze plaat, zodat vervolgens Nevermind het plaat naar het hoogtepunt kan brengen gevolgd door Small flowers.

Bovendien, nog even over de sfeer, een groot deel van hun gitaren waren ten tijde van het opnemen van dit album gestolen uit de tour bus. Ze moesten het dus doen met geleende instrumenten, dus bepaalde Sonic Youth elementen zijn wel een beetje weg ja, wat ik niet erg vind wat het is nog steeds een typische Sonic Youth plaat.

idd, ik vind deze stukken beter dan sonic nurse

Na dit album de laatste tijd weer veel te draaien, krijgt hij een verhoging dit is echt een van hun betere platen.

Ze waren het even kwijt hier. Gelukkig een uitzondering, Murray Street en de daarop volgende albums zijn weer van het vertrouwde SY 4-sterrenniveau. Zelf vonden ze dit ook een mislukking, trouwens.

echt niet!
een van de betere SY platen!

Ik snap het gewoon niet, waarom iemand dit een slecht album kan vinden. Waar heb je dat trouwens weg dat ze dit zelf ook een slecht album vonden?

Bij het verschijnen van Murray Street verschenen er in een aantal muziekbladen interviews met SY-leden, voornamelijk over de invloed van 9/11 op dat album. Daarin doen ze ook verslag van de befaamde gitarendiefstal die, samen met relationele sores van enkele bandleden, als verklaring wordt gegeven voor de mindere kwaliteit van dit album. Murray Street noemden ze daarin 'een soort come-back'. Ik weet helaas niet meer precies om welke bladen het ging, in elk geval stond er een lang interview in OOR en ook in een paar Engelse bladen.
De meeste SY-fans die ik ken vinden dit ook maar zozo, en de meeste MuMe-leden ook. Maar goed, aantallen zeggen niet altijd wat over kwaliteit...

dat van die apparatuur die gejat was ... lijkt me lastig als je moet optreden maar als je de studio ingaat dan heb je spullen tot je beschikking lijkt mij.

als je met drie gitaren en een bas geen goeie plaat kunt maken, dan lukt dat met 137 gitaren en een dozijn bassen ook niet.

Deze redenering kunnen we, vanwege gebrek aan interne logica, helaas niet goedrekenen.

Die 137 gitaren en 12 bassen is juist de essentie van Sonic Youth... daarom klinken de platen zoals ze klinken, elke gitaar had/heeft ook wel een bepaalde modificatie om net dat éne geluidje te kunnen maken voor dat éne specifieke nummer.
Als SY met drie gitaren en een bas een plaat zou maken zal dat heus wel een goeie plaat zijn, alleen zou die heel anders klinken.

Mies van der Rohe, "less is more"

Nee hoor, ook het jouw geliefde Bad Moon Rising en Evol is met een shitload aan gitaren gemaakt...
(zoek maar op)

Dat wil ik best geloven, en dat het van invloed is geweest op NYC G&F lijkt me evident.
het kan alleen nooit een excuus zijn voor een slechte plaat.

Het is echt geen slechte plaat, ik denk dat als dit door een andere band werd uitgebracht het wel betere scores zou hebben gekregen!
Alleen omdat dit album niet de 'typische' Sy sound heeft word hij denk ik slecht afgerekend.

Bij deze zou ik graag iedereen die dit album heeft, op willen roepen om dit titel nummer nog een keer te gaan luisteren!
PRACHTIG iedere keer krijg ik er weer een ''kippenvel moment van''
Geweldige spanningsboog zit er in eindigend in een geweldige Noise ballad. De gene die dit een saai nummer vind, zal dan waarsschijnlijk The end van the doors ook maar een kleuter/school/nummer vinden.

Deze plaat heeft even zijn tijd nodig. Geef hem deze tijd en je krijgt er een hoop voor terug. Daar wil ik mijn cd collectie + schoonmoeder wel voor op het spel te zetten!
(het lijkt wel bijna of ik iets wil verkopen).

Waarom, zo vroeg ik me bij het luisteren van deze plaat af, heb ik deze parel zo lang genegeerd? Het zal dat onterecht lage gemiddelde wel zijn geweest. Wat mij betreft 1 van de beste platen van Sonic Youth...

Ik probeer me met de beste wil van de wereld ook af te vragen waarom deze plaat zoveel minder zou zijn, maar we begrijpen het blijkbaar gewoon niet Cygnus
Ik heb vooral zitten genieten van deze plaat, net zoals alle andere platen.

4*

Hehe, dit is toch echt een geweldige plaat, wie kan er nou geen kippevel krijgen tijdens het titelnummer. De koude stem van Lee & die geweldige gitaren geven toch echt wel een prachtig geheel. Wat mij betreft een van de beste!

Wat mij betreft beter dan de Daydream, en ik ben noggal een fan, dus ik vind vrijwel alle platen geweldig! Hopelijk zegt dat wat...

persoonlijk vind ik dit de minste plaat van sonic youth. Heb deze al vaak beluisterd en herbeluisterd en toch kan ik er niet inkomen in deze cd. er zit geen drive in, de songs zijn inspiratieloos. Sister,Goo en Washing Machine zijn mijn favorieten.

Ach, dit is het album van SY dat je naar popular concensus slecht moét vinden. Maar eerlijk gezegd, ik zie niet direct in waarop dat gebaseerd zou zijn (misschien de nogal geforceerde lyriek?), heb het nochtans wel keihard geprobeerd.
Het is misschien allemaal net iets killer, introverter dan wat we van hen gewoon zijn, maar feitelijk past dit soort onderkoelde grootstadmuziek wel in het Sonic Youth-plaatje. En integenstelling tot hun vorige worp staat het experiment hier wel volledig in functie van de individuele nummers. Hoogtepunt is uiteraard de epische noise-uitbarsting in de titeltrack maar ook de opener & Small Flowers slagen met brillo in hun opzet. Hulde!

Heel simpel:

2 erg goede nummers (free city rhymes, de titeltrack)
1 goed nummer (nevermade wiwa)
1 redelijk nummer (renegade princes)
4 (!) ondermaatse nummers (de rest)

Ik wíl deze ook helemaal niet slecht vinden, en echt slecht vind ik hem ook niet. Maar de plaat dreutelt me te veel door, ik mis de bijna tastbare spanning van hun andere platen. En je zegt het zelf al, de geforceerde lyriek (hier en daar). Vooral op small flowers crack concrete, wat een wannabe-beatnik geneuzel is dat zeg!

Het optreden in 013 wat ik destijds na de release van deze plaat bijwoonde was ook al lusteloosheid troef, misschien zat de band wel in een dipje (het zat ze even niet mee in die periode, in 1999 was de grote gitaarroof en in 2001 vloog er een vliegtuig hun oefenruimte binnen).

Toegegeven: die beat-quatsch, het is iets waar enkel Ranaldo als vanzelfsprekend mee wegkomt. But then again, de lyriek is wel vaker een pijnpunt geweest in de post-80s releases van Sonic Youth dus daar ga ik ze niet (volledig) op afrekenen. Small Flowers Crack Concrete is op zich trouwens wel een leuke titel.
En ondermaatse nummers? Tja, naar mijn mening valt enkel de afsluiter nogal tegen, en op dat moment kan het me allemaal bitter weinig meer schelen, volledig lamgeslagen als ik nog ben van de mokerslag genaamd 'NYC ghosts & flowers'. Die diefstal was inderdaad erg knudde maar volgens mij hebben ze die opportuniteit net aangegrepen om hun geluid hier op een eerder organische manier (in tegenstelling tot a 1000 leaves) open te trekken zonder aan het wezen van SY te raken.

Mijn mening over dit album gaat niet over "popular concensus".
Ik heb alle cd's van sy, heb ze al 7 keer live gezien, ben een erg grote fan. Maar dit album doet me werkelijk niets. Jammer

Ik begrijp het vrij lage stemgemiddelde ook niet echt goed, heb net weer met plezier geluisterd en zal dat nog vaak gaan doen.

Ikzelf vind dit een prachtig werk. Eigenlijk geen missers. Organisch geluid, inderdaad. Geen 'stoer' album, wel subtiel. Tijd voor een herwaardering, mensen!