Procol Harum - Shine On Brightly (1968)

Heb hier een latere druk bibliotheekelpee van en eenmaal goed schoon speelt het nog goed af. Titelnummer spreekt erg tot mijn verbeelding en eigenlijk vind ik alles wel sterk hier. Heb een stuk of wat compilaties van Procol Harum en ben altijd verheugd als er nummers van dit album geplaatst zijn, wat veelal ook het geval is. Maak er geen punt van de volle score te geven en Shine On Brightly tot de honderd beste platen die ik ken te rekenen.

Een beetje een overdosis van A Whiter Shade of Pale plus een niet zo in de smaak vallende song als Homburg hebben mij wat voorzichtig gemaakt als ik de naam Procol Harum hoor of zie. Maar na dit album te hebben gehoord wordt me duidelijk dat dat een foutief vooroordeel was en is.
Dit is een prachtig album waar veel artiesten het nodige van hebben afgekeken stel ik vast. De term meesterwerk houd ik nog even in reserve.
4* voor nummer 74 in de 100 Greatest Albums of 1968 en 43 in de chart van Best Ever Albums van dat jaar. Wat mij betreft beide te laag.

Dit is echt een album in de buiten categorie! De term Meesterwerk durf ik hier wel aan te verbinden.
Wat een eigenheid en sfeer worden hier over ons uitgestort, door middel van een superieur goed spelende band.

Heel erg knap dat Procol Harum reeds bij hun tweede album al een volstrekt eigen signature hebben weten neer te zetten! Het borduurt feilloos voor op het debuutalbum.
De muziek die gedomineerd wordt door piano en orgel aangevuld met grandioos gitaarspel en drumwerk klinkt mij nog steeds fris in de oren. Ja natuurlijk, wanneer dit materiaal in 2022 opgenomen zou worden zouden er andere opname kwaliteitsnormen gelden in de studio, maar we praten hier over 1968.

En dan heb ik het nog niet gehad over de allergrootste Procol Harum troef: de Wizzard Gary Brooker,
De bijzonder getalenteerde zanger die ons helaas in de afgelopen week ontvallen is.
Wat een stem en wat een power had hij in deze hoogtijdagen, soul, emotie, diepgang en een volstrekt eigen klank, kortom alles wat je als band kan wensen van een zanger.

Ik lees hierboven ook af en toe wel de vergelijking met Peter Gabriel, dat herken ik wel, alhoewel die ook wel "eigen" dingen deed met zijn stem en zelf, zeker in zijn solo periode, een volstrekt andere kant op ging qua stem performance (neem nummers als Red Rain, Mercy Street of Sledgehammer) dat staat erg ver af van het oeuvre van Procol Harum. Enkel zijn debuutalbum vertoond misschien ook qua songstructuren enige vergelijking.

Terug naar dit onvolprezen album: ik heb de uitvoering met al die gaf bonus tracks en dat is een feest om te horen, er wordt zo vol overgave gespeeld dat het enthousiasme bijna uit de boxen knalt (In the wee small hours ...)

Wat ook fijn is, er hangt een zweem van de tweede-helft-jaren-zestig-sfeer over het hele album.
Ik herken (misschien vreemd), een beetje dezelfde sfeer als op PickNick van Boudewijn de Groot) en aan het eind van Skip Softly hoor ik duidelijk de inspiratie die Rick van der Linden tot grote hoogte dreef met Ekseption en nog later Trace.

Over het imposante muziek-vijfluik In Held Twas in I, (At/mE) is al veel geschreven, wat ik toevoeg is dat het zo geraffineerd knap is om diverse stijlen te verwerken in dit mijn a20 minuten durende werkstuk, van zacht tot stuwend, er worden teksten gedeclameerd maar ook op een prachtige manier gezongen door Gary Brooke (Look To Your Soul).

Dat doet hij ook op de titel track Shine On Brightly! Een track die voor mij niet onder doet voor A whiter Shade of Pale.

Gary heeft zelf lang mogen shinen, ....maar is helaas toch wel te vroeg heen gegaan. Een diepe buiging voor zijn grote talent welk hij met ons deelde.

Ik pak even de bingokaart met superlatieven, er valt weer aardig wat af te strepen

Ga jij maar fijn bingo-en Vigil, sommige bands verdienen dit!

Gecorrigeerd!