Procol Harum - Shine On Brightly (1968)

De mooiste Procol Harum plaat in mijn boek !

Procol Harum's meesterwerk: luister naar 'In Held Twas In I'!

ook in de meine, ongeloofelijk origineel album

Ook nog te vinden in die andere hoes met Dali-uitgerekte vleugelpiano. De korte nummers zijn eigenlijk nog het best te pruimen, vooral 1, 2 en 6 ( en 10 op cd) Het lange 'In Held Twas In I' kent zijn momenten, maar bezwijkt 'vooral onder bombast en pure kitsch (ProcolHarumkwaal).
Maar dit is een constatering die ik nu, wiser and sadder, vele jaren later maak, lang geleden, nog niet gehinderd door goede smaak, was ik er helemaal wèg van.

De piano hoes is de orginele UK hoes, degene die hier op MuMe staat is de US hoes.......... Zo konden het daar maar niet laten mooie hoezen te negeren .........

remastered versie is echt heel erg goed, mijn versie heeft zoiezo veel meer nummers als dat hier staat. in held twas in I = alle levenswijsheid in een liedje

Ik weet nog dat in dit nummer de bassen van het orgel van Gary Brooker mijn arme zelfbouwboxen zó deden resoneren, dat ze menigmaal van hun plankje zijn afgedonderd, vaas en lamp in hun val meeslepend. Of ze een geremasterde versie aan zouden kunnen, ik zal het nooit weten, God hebbe hun ziel, wel ben ik er inmiddels achtergekomen dat die 'levenswijsheden' de diepgang hebben van een veerpont...

in allmusic staat dit onder compilatie's , maar dat kan toch niet , dit is verre van een verzamelaar nietwaar ????

ik heb wel de 40 years procol harum anniversary met 11 bonus tracks , sterke plaat !

Die staat niet toegevoegd, hier bij MM. Kun je er misschien iets meer over zeggen. Voegt hij echt iets toe aan wat er al uitgebracht is van hen? Ik begrijp dat er wel veel "live"nummers op staan.

De korte nummers zijn stuk voor stuk sterk, hoewel er al wel een andere sfeer neergezet wordt dan op het debuut. Held is inderdaad een huzarenstukje. Springt werkelijk van de hak op de tak, van luchtig tot zeer dreigend.

Prima album van Procol Harum. Vaak toch terecht op gewezen als één van de betere bands van de Sixties.

De vocalen en het orgel van Gary Brooker, de gitaar van Robin Trower. Smaakvolle en afwisselende songs. En de tijd toch wel enigszins vooruit. Maar misschien was de wet van de remmende voorsprong wel een beetje van toepassing op de band. Nu worden ze alleen nog maar geassocieerd met de Sixties.

En alles wordt geheel ten onrechte opgehangen aan A Whiter shade of Pale, alsof dat het enige is dat Procol Harum heeft gemaakt.

Bij het vieren in 2007 van het feit dat het veertig jaar geleden was dat het eerste album van Procol Harum is verschenen, werd er een prachtige serie van de albums van Procol Harum uitgegeven, alle albums mooi gerestaureerd, opgeknapt en digitaal geremasterd.
Verder in een prachtig hoesje met een dik overzichtelijk boekje én uitgebreid met een heel scala aan extra tracks.

Zo staat het opgepoetste Quite Rightly So prima naast de oorspronkelijke Mono versie van deze single.

Daar is veel goede moeite in gestoken. De albums zijn allemaal voor een prikkie te koop, rond een pond of 5 op Amazon.co.uk.

Ik heb de 40th Anniversary tracklist even ingevoerd. Het album Shine on Brightly met het fabelachtige In Held Twas In I is op zichzelf al van harte aan te bevelen.

Procol Harum behoorde tot 1 van die bands die de progessieve rock op de kaart zette. Geen hoogdravende groep, maar eigenzinnig en herkenbaar genoeg om tot iets unieks te komen.
Met een Gary Brooker als zanger in de gelederen mocht de band in hun handen knijpen, want deze man had (en heeft nog steeds) de nodige soul in de stem en dat gaf het allemaal net even wat meer smaak.
Dit album behoort zeker tot 1 van hun betere. Een zeer coherent geheel.
Vijf wat bondiger werk met uitstekende bekendere songs als Quite Righttly So en Shine On Brightly en het indrukwekkende epos In Held Twas In I.
Wat een magie en vernuft horen we in die song langskomen, erg goed.
Het is allemaal net even wat gerijpter dan het debuut, die welliswaar de classic A Whiter Shade Of Pale bevatte, maar hier hoor je meer een eenheid.

Overigens wordt het orgel bespeeld door Matthew Fisher. Brooker was (volgens mij) de pianist.
In de jaren 70 wordt er nogal eens van bezetting gewisselt, iets wat uiteindelijk geen al te best effect op het creatieve proces heeft.
Zanger Brooker en drummer B.J Wilson blijven honkvast.
Wilson overlijdt uiteindelijk in 1990. Een heroprichting is dan in de maak.

Dan heb je het vast over de Amerikaanse versie van het debuutalbum, want de eigenlijke (Engelse) versie bevat de single niet.

Je hebt helemaal gelijk. Ik weet niet beter dan dat ik Gary Brooker achter de toetsen zag zitten maar dat is inderdaad alleen maar de piano. Grappig dat ze dan in feite twee toetsenisten hebben, dat komt niet zo snel voor.

IK heb de stem van Gary Brooker altijd vinden lijken op die van Peter Gabriel. Hoewel dat op het eerste gezicht een absurde vergelijking lijkt.
Verder ken ik alleen A white shade of pearl, salty dog en Homburg van deze band. Ik weet niet eens of ik het goed schrijf. Vandaar dat ik niet in de positie ben om te oordelen..

devel-hunt : Het is A Whiter Shade Of Pale. De rest heb je goed.

kaztor : Ik heb het debuutalbum gezien met A Whiter Shade Of Pale. Zal dan wel de Amerikaanse versie geweest zijn (nooit zo opgelet trouwens.)

musician: Het orgel, maar zeker ook Brooker's pianospel was essentieel voor de Procol Harum sound.
Volgens mij hebben ze kort ook een meer gitaar georienteerd geluid gehad. Sprak wat minder tot de verbeelding.

Da's meer op Home en Broken Barricades en dat werkte inderdaad niet want het klinkt gewoon niet als Procol Harum ......

Precies, ik ken flarden van die albums, maar de indentiteit is een stuk vervaagd.

Dit is echt een steengoed album. In Held Twas in I moet zowat een van de eerste epische prognummers zijn.

Een wat steviger album dan hun debuut een jaar ervoor. Mijn favoriet is het titelnummer waar veel energie uitgaat en de Hammond haast aan gort gespeeld wordt. Hier beginnen ook wat meer donkere nummers van PH te komen, zoals Skip Softly. Vind zelf het stemgeluid van Gary Brooker erin erg mooi. Rambling On heeft meer losse stijl. Goed album dat door nog betere A Salty Dog wordt opgevolgd....

Ruim een week geleden maakte mijn vader bekend dat hij al zijn LP's die hij ooit samen met mijn moeder heeft gekocht, (naar de kringloop) zou wegdoen. Wel mochten mijn twee broers (een uit '77, en een uit '84) eerst nog platen er tussenuit zoeken, die wij wilden meenemen. Uit een stapel van ruim honderd LP's koos ik er 17 uit, om naar mijn appartement mee te nemen. Daaronder zaten o.a. twee van Ultravox, één van Pink Floyd en twee van Procol Harum.

Natuurlijk zat ook deze erbij: 'Shine on Brightly' uit 1968, het tweede album van deze Britse rockband. Het album bevat o.a. de twee hitjes: 'Quite rightly so en 'Shine on brightly', waarvan er een in de Nederlandse Top-40 kwam, plus de 18 minuten lange symfo-rock klassieker: 'In Held Twas in I', een prachtig stuk dat is opgedeeld in vijf gedeelten. Vooral de overgang van 7c: 'In the autumn' of my madness' naar 7d: 'Look to your soul', met het panische gitaarstuk dat zich zes keer herhaald, is geweldig. Ook het intro van 'Glimpses of Nirvana' is heel mooi, net zoals 'Magdalene (My regal zonophone)', waarmee de B-kant van de vinyl-versie begint.

Waarschijnlijk was dit alles bij elkaar wel een reden voor mijn vader om lang te zoeken naar dit album, nadat dit in de herfst van 1968 op vinyl werd uitgegeven. Hij vertelde mij erover, dat aan het album destijds bijna niet aan te komen was, hier in Nederland. Misschien waren al die platen wel uitverkocht, toen: Hij gaf later de zoektocht zo goed als op, maar op 10 augustus 1972 toen hij met mijn moeder trouwde, kreeg hij deze LP als cadeau van een vriend van hem. Er staat nog iets van opgeschreven op de voorkant van de hoes van het exemplaar.

Gisteren deelde ik 4* uit aan dit album, maar omdat deze zo'n recensie waard is, verhoog ik hem naar 4,5*

Erg late reactie van mij Devil-hunt, maar dit bericht van je is een goeie, om je aan te raden dit album een keer te gaan luisteren. Hij is echt een ontzettend goed album; vooral het laatste nummer van 18 minuten 'In Held Twas in I', dat in vijf stukken is opgedeeld.

Gary Brooker is een geweldige zanger.
Die man heeft van nature zo veel soul, met recht een meerwaarde voor de sound van Procol Harum.
Dat donkerbruine heeft Gabriel ook wel, maar Brooker is net wat unieker qua stem.
Die zou in de blues of soulmuziek ook prima tot zijn recht komen.

Bij A Salty Dog is dat ook zeker zo, als je verder vrijwel niets kent is die vergelijking zo gek nog niet.

Ja, het verhaal wordt dan dat Gabriel qua zang wilde lijken op Brooker want de laatste was er natuurlijk eerder en in ieder geval met meer succes.

Dat zou wat zijn! A whiter shade of pale als de grote inspiratiebron voor Peter Gabriel!

Dat is gewoon het beste nummer wat Procol Harum ooit heeft gemaakt.

Hoppakee, proto-progmetalroots gevonden! In Held Twas In I legt met zijn afwisselende ritmes en rauwe gitaarwerk in ieder geval een fundament voor een band als Opeth, waar Genesis de eerste epic nog moest schrijven en Pink Floyd nog hard aan het vogelen was hoe hun nummers structuur konden krijgen. Weergaloos nummer met veel verschillende sfeerimpressies, mooie teksten en vooral een heerlijk dreigende gitaarsound waarbij de Eric Clapton-sound nog net wat intenser gebruikt wordt.

Wish Me Well heeft meer een flink Cream-sausje (door het gitaarwerk), terwijl Skip Softly (My Moonbeams) en Rambling On beiden die galloperende prog-schwung ook hebben. Het laatste nummer is tevens lollig voordat Genesis doorhad hoe ze lollig moesten zijn. Als ik de gesprekken hier boven heb gevolgd, begin ik sowieso steeds meer de Brooker-invloeden bij Peter Gabriel terug te horen. Wat mij betreft een protoprogpareltje!

Voorlopige tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum

Waarom moet "In Held 'Twas in I" op MM onderverdeeld worden in losse liedjes? Snap dat het vijf delen heeft, maar dat kunnen we dan ook wel met "2112" en "Hemispheres" van Rush gaan doen. Verder vind ik "Shine on Brightly" zo'n beetje het beste Procol Harum album dat ik ken.

Een goed album dat me toch niet zo weet te raken als ik gehoopt had. Procol Harum heeft z'n geluid verbeterd en klinkt unieker in een muzikaal landschap dat steeds voller raakt met allerlei bands. Dit album is duidelijk origineler, maar de songs zijn niet beter geworden. Vanwege dat eerste vind ik dit album daarom net wat beter. Het slotepos In Held 'Twas In I moet dan het verschil maken, maar ik krijg er geen klik mee. Leuk lang stuk, maar het is me wat gefragmenteerd en aan elkaar geplakt. Het komt op mij niet over als een geheel. Wellicht in de toekomst, want qua zang en instrumentbeheersing is er niets mis. Wederom een krappe 4* dus.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum