Them - Now and Them (1967)

'Square Room'

Geweldig nummer inderdaad. Doet een beetje aan The End van The Doors denken.

Ik begrijp waarom jij zit te neuzen bij dit album, waarschijnlijk om dezelfde reden als ik: Square Room

Als een nummer echt goed is, is aanschaf van het bijbehorende album natuurlijk altijd te overwegen. Vóóraf kijk je uiteraard op onze eigen site en wat blijkt: een gemiddelde van net 3.

En ik vind Square Room op zich eigenlijk 5***** waard. Is de rest van het album zo slecht of wordt er hier afgerekend op het feit dat Van Morrison inmiddels Them heeft verlaten?

Zo dacht ik ooit Ship with Sails van The Doors mooi te vinden, bleek het een nummer van na het overlijden van (en dus zonder) Jim Morrison te zijn.

Hoe dan ook, het psychedelische Square room lijkt mij een album aanschaf wel te rechtvaardigen. Maar de rest ken ik ook niet, geef ik direct toe.

Onevenwichtig is het eerste dat in me opkomt na het beluisteren van dit album. Misschien waren ze de weg een beetje kwijt nadat frontman Van Morrison opstapte. In elk geval wisten ze nog niet een richting te vinden.
Opener en cover van John Mayall I'm Your Witch Doctor is veelbelovend, maar de volgende nummers zakken daarna naar een bedenkelijk niveau.
What's the Matter Baby (in Nederland bekend van Ellen Foley) is een beetje R & B achtig en slaat de plank volledig mis.
You're Just What I Was Looking for Today , weer een nummer uit de oude doos, is een slap aftreksel van The Everly Brothers.
Nobody Loves You When You're Down and Out is meer bekend van John Lennon en ook beter.
Dirty Old Man (At the Age of Sixteen) niet te verwarren met The Three Degrees is plotseling weer een Westcoast soundje ala Windy van The Association.


Them sleept er met moeite **1/2 uit en dat is eigenlijk alleen maar te danken aan het 10 minuten durende, psychedelisch getinte Square Room.

Heicro schreef:



Op mijn album The Warner Brothers Years Volume Two van The Everly Brothers uit 1987 staat het nummer You're Just What I Was Looking For Today, opgenomen in 1967, maar in de liner notes staat dat het nooit eerder was uitgebracht op album of single.

De groep kan dus in 1968 moeilijk op de versie van The Everly Brothers hebben geleund....
Dus mogelijk alsnog een originele keuze.

Vooralsnog valt de Van Morrison-loze periode me niet tegen. Er staat natuurlijk wel een compleet andere zanger achter de microfoon, maar tegelijkertijd spitst de band zich ook toe op de inmiddels populair geworden psychedelische rock. Dat doet Them ook prima, maar ook hier lijkt er iets niet helemaal te kloppen. Ik vind het geluid wat rommelig en de songs missen vaak net dat ene om echt heel goed te zijn. Them gaat lekker met de tijd mee, al kan ik me voorstellen dat er veel mensen zijn die hier afhaken. Ook qua psychrock lopen er anno '67-'68 grotere jongens rond. Toch is Square Room wel het vermelden waard en vind ik Come To Me ook erg leuk. Voorlopig blijf ik Them leuk vinden.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Now And Them
3. Them Again

De breuk met Van Morrison laat op muzikaal gebied duidelijk zijn sporen na. De nummers op dit schijfje zijn rustiger van aard, bevatten meer psychedelische invloeden en klinken een stuk onevenwichtiger. De 'nieuwe' zanger is bij lange na geen Van the Man hoewel dat op zich niet erg is, zijn manier van zingen is mij echter veel te zoet en gezichtsloos. Het songmateriaal is daarnaast simpelweg mager te noemen. Weg zijn de bij vlagen stevige Rhythm & blues nummers, de intense voordracht en zang van Van Morrison is ingeruild voor een zanger met een saai stemgeluid zonder een stempel te drukken op de muziek. Nee dit plaatje draagt de naam Them maar doet in weinig meer denken aan de twee voorgaande memorabele schijven. De lichte psychedelische invloeden verraden de Amerikaanse Westcoast invloeden die doorsijpelen op dit plaatje. Een doorstart maken is niet onlogisch maar het maakt tevens duidelijk dat sommige frontmannen/vrouwen simpelweg niet te vervangen zijn. Them vormt daar een typisch voorbeeld van. Hoewel de mannen in de VS nog kortstondig op wat exposure konden rekenen waren de meeste landen in Europa uitgekeken op de band.

Het gemis van Van op zang is toch wel heel hoorbaar. De nieuwe zanger zorgt ervoor dat het allemaal wel behoorlijk lieflijk klinkt en de sound is daarmee ineens heel erg Amerikaans/West-Coast geworden. Ik ben doorgaans best wel fan van psychedelica, maar Square Room kabbelt eigenlijk enorm en gaat nergens heen. Dirty Old Man (At The Age Of Sixteen) zorgt voor een wat ruigere opleving, maar een lied als Nobody Loves You When You're Down and Out doet me echt helemaal niets. Jammer van die gladdere sound, juist dat rauwe maakte het debuut en in mindere mate het vervolg zo fijn. Nu klinkt het gewoon als een van de vele bands uit die tijd. Nog steeds niet slecht, maar ook niet boeiend.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Them Again
3. Them And Now

Wat ik me van dit album herinner, ik vond ik het niet erg interessant. Nadat Van Morrison de groep verlaten had vond ik Them niet langer de moeite waard. Them wás in essentie Van Morrison en de andere groepsleden liepen in en uit - alleen Alan Henderson (de bassist) is Van tot het einde toe trouw gebleven.

Het is een weinig samenhangend en zelfs zwak album, en dat laatste komt ook door de matige zang, waardoor zelfs "Square Room" oninteressant is.
Het album heb ik héél lang geleden beluisterd, dus ik stem maar niet deze maal.

lennert en RuudC hebben de periode dat Them in Nederland populair was niet meegemaakt. Ikzelf ook niet overigens, tenminste niet bewust. Hun recensies zijn door hun gebrek aan achtergrondinformatie veel objectiever. Ook ik zit in het kamp dat Them vanaf het vertrek van Morrison niet interessant vind. Mijn oordeel was niet zozeer gebaseerd op het horen van de post-Morrison albums, maar wat ik er in diverse boeken en artikelen over had gelezen. Kort door de bocht: die hoefde je niet aan te schaffen. Dat kon toen ook niet anders; In de tachtiger en negentiger jaren kon je al die albums helemaal niet vinden. Tegenwoordig is alles weer beschikbaar. Onze recensenten kunnen er vrijelijk over beschikken en een oordeel vormen. Ook ik heb naar aanleiding van hun bijdragen de albums grotendeels weer beluisterd, maar mijn aandacht dwaalt af. Dat zegt eigenlijk al genoeg. Maar het blijft aardig om de albums n.a.v. de recensies van dit duo nog eens te beluisteren, of in elk geval een poging te doen.

Helemaal met je eens. Ik lees de recensies van lennert en RuudC ook heel graag, omdat het luisteren met een frisse blik en zonder al te veel voorkennis zeer verhelderend kan zijn.
Wat dit album betreft - heb een paar nummers op YouTube (her)beluisterd om te zien of ik mijn oordeel wellicht moest aanpassen. Ben namelijk op zijn tijd best te porren voor wat psychedelische rock uit die
tijd, maar kwam helaas tot mijn eerder geformuleerde bevindingen. Ga nu wel de andere post-Morrison albums een kans geven, dat hebben lennert en RuudC toch mooi voor elkaar gekregen.

Ik kan me heel goed voorstellen dat de eerste plaat een stuk populairder is. Toch hebben die eerste paar post-van Morisson platen een bepaalde aantrekkingskracht op me.