Booker T. & The M.G.'s - Green Onions (1962)

Ik ken enkel het titelnummer, dat tevens een van de beste instrumentale nummers is.

Dit is hele lekkere funky do your thing muziek. met dat heerlijke hammond orgeltje. Topper.

Inderdaad, fantastisch nummer.
Ken verder niets van ze, maar ben ook niet van plan daar verandering in te brengen eerlijk gezegd.

Waarom niet?

Comin' Home Baby is echt bad-ass

Is 'One Who Really Loves You' een cover van Mary Wells?

En staan er nog meer covers op dit album naast 'Twist and Shout'?

Volgens mij zijn het alleen maar covers op green onions na. Ja en mo' onions natuurlijk. (inderdaad eenn Mary Wells cover, of Smokey Robinson beter.

Booker T. & the MG's zijn de legendarisch huis-band van het Stax-label. IJzersterke funky grooves en louter muzikaal. Vind het een fantastische cd. Ben niet zo van het instrumentale, maar dit zekers wel.

Zeer prettige plaat, het gelijknamige 1ste nummer spant natuurlijk compleet de troon qua groove en swing. Geweldig!

De koning van de swing hammond met de legendarisch Memphis Group. Heerlijk. En dan te bedenken dat de meeste nummers al van voor 1960 gemaakt zijn. Tijdloos...

Inderdaad battersea, tijdloos. Ik ben verbaasd hoe modern deze muziek klinkt. Ze komen binnenkort naar Groningen voor een optreden tijdens de Rhythm & Bluesnight, waar ik kaartjes voor heb. Daarom heb ik maar even wat muziek van ze gekocht en daar heb ik geen spijt van!

Green Onions, Rinky Dink en Mo'Onions zijn nu op dit moment favoriet.

Heerlijke sfeervolle, instrumentale muziek. 'Green Onions' kent iedereen natuurlijk, maar de rest van de plaat doet zeker niet onder.

ja een prachtige instrumentale plaat uit 1962 dan nog wel , en zeggen dat Booker T verleden jaar nog een hele goeie maakte samen met op de achtergrondd ene Neil Young en leden van de Drive-by Truckers ( potato head heet hij )

gewoon een toffe pé is die booker té

Green Onions is de enige die ik ken. Maar oh wat klinkt dat lekker. Wisten jullie dat het nummer trouwens per ongeluk een hit is geworden. Het was eigenlijk een jamsessie in de opnamestudio omdat de lui moesten wachten op de managers die wat aan het bespreken waren. Een meneer van de platenmaatschappij Stax Records nam het stiekem op zonder het de bandleden te vertellen.

Gisteren is Donald "Duck" Dunn, de bassist van Booker T and the MG's, overleden. Enkele weken na Levon Helm is er weer een fantastische muzikant die het tijdelijke met het eeuwige verwisselt.
Vanavond schuif ik , als eerbetoon, dit geweldige album nog eens in de CD-lader. Om te genieten van Green Onions, Mo Onions, Behave Yourself , Comin' Home Baby en de geslaagde Ray Charles cover "Lonely Avenue". Het flauwe Rinky Dink wordt hen op deze dag vergeven.

Beetje vreemde, geheel instrumentale plaat is dit. Green Onions herkende ik, maar waar is dat nummer gebruikt dacht ik de hele tijd? Het schijnt door vele anderen gecoverd zijn, misschien is dat het? Over covers gesproken, daar bestaat het hele album dus uit. Na een tijdje heb ik het wel gehoord hoe Booker T en zijn kornuiten telkens hun zelfde sound toepassen op verschillende songs. Ik vond het af en toe een beetje suf en fout overkomen. Twist and Shout op zo'n weeïg klinkend orgel, hmmm, dat knalt toch meer in de versies van The Isley Brothers of The Beatles.

Nog eentje uit de topic “1001 albums die je moet horen voor je sterft!” en eindelijk het antwoord op één van mijn levensvragen telkens ik dat titelnummer hoor: “Van wie is dat nu?” Opgelost. Nog een kleine aanvulling bij het bericht van Vinokourov, ik meen dat titelnummer te kennen van de reeks Tour of Duty, waar het inderdaad op de cd uit 1990 staat. Verder een gezapig instrumentaal album met overvloed aan fade-outs.

Alsof er in de kerk soos een bandje staat te spelen, met Rinky Dink als dieptepunt.

De Amerikaanse instrumentale soulband Booker T. & The M.G.'s is vooral kenmerkend om hun geluid door het hammondorgel. Veel bekend werk hebben ze niet afgeleverd maar met Green Onions hebben ze wel een hit gemaakt. Daarnaast hebben ze veelvuldig samengewerkt met artiesten als Wilson Pickett, Otis Redding, Neil Young, Eric Clapton en Johnnie Taylor.

Het album wordt natuurlijk vooral gekenmerkt door het openingsnummer Green Onions. De andere nummers zijn covers die niet allemaal op een geslaagde manier worden uitgevoerd. Het hammondorgel gaat op den duur een beetje vervelen al ben ik er normaal een groot fan van. Voor de tijd waarin het verscheen toch een mooie album waarmee nummers instrumentaal weer net even wat anders klinken.

3.5*

Het Green Onions nummer is natuurlijk een klassieker. De rest van het album vind ik zo nu en dan een beetje te suf. Op het talent van de muzikanten is niks aan te merken maar ik merk toch dat ik de instrumentale covers soms als muzak ervaar. In het genre van instrumentale covers is het dan weer niet zo slecht.

De titeltrack is inderdaad verreweg de beste track op deze plaat. Toch vind ik de rest niet tegen vallen. Virtuoos orgelspel, geweldig. Erg fijn dat de begeleiding over het algemeen relatief simpel is.

Favorieten zijn:
"Green Onions" (vaak gecoverd, vaak niet onverdienstelijk, zoals door Count Basie),
"I Got A Woman"
en "Mo' Onions".

Het mooie artwork verleidde me destijds tot de aankoop van dit album, maar met uitzondering van het fantastische titelnummer vind ik de meeste stukken tamelijk overbodig. Het zijn voornamelijk covers, soms leuk om een keertje te horen, zoals Rinky-Dink of het van Mel Tormé bekende Comin'Home Baby, maar vaak ook nauwelijks om aan te horen, zoals het tenenkrommende Twist and Shout of het van Acker Bilk bekende Stranger on the Shore. Geen aanrader dus wat mij betreft.

Booker T. op zijn orgel en de rest van de MG´s erachter en je heb het over de huisband van het vermaarde Stax-label. Zij bepaalden de sound van de Stax artiesten, moet je nagaan hoe belangrijk deze groep is geweest voor de geschiedenis van soul.
Hun eigen klassieker is natuurlijk Green Onions, de titeltrack van dit album dat vol staat met stomende grooves. De meeste nummers zijn covers, maar je vindt ook er ook ander eigen werk zoals Mo’Onions..

1. Green Onions – die groove in dit nummer is ongehoord en zal altijd ongehoord blijven. Wat blifjt dit een onverwoestbaar nummer zeg.
2. Rinky dink – niet heel opvallend, wel fijn.
3. I Got a Woman – een iets groovende versie dan die van Ray
4. Mo’ Onions – rustiger, maar nog steeds die heerlijke groove.
5. Twist and Shout – bekend nummer, aardig opgevoerd.
6. Behave Yourself – Stuk rustiger
7. Stranger on the Shore – totale rust en ontspanning met dit nummer.
8. Lonely Avenue – heeft een meer bluesy karakter.
9. One Who Really Loves You – aardig nummer
10. You Can’t Sit Down – groovy, funky, rock ‘n rollish
11. A Woman, a Lover, a Friend – een aardig fijne versie van dit nummer
12. Comin’ Home Baby – Ontspannen, maar goede afsluiter

(bron: Opus de Soul)

Verliefd geworden op het werk van deze huisband achter Sam & Dave, Otis Redding en Albert King ben ik nu bij hun albums zelf uitgekomen, maar de eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat dit debuut toch nog wel wat scherpe of beter gezegd zachte randjes heeft. Wanneer het tempo omhoog gaat, Jones risico's neemt met zijn orgel en Cropper los mag gaan ontstaat al gauw die ruime, ademende sound waar ik bij bovenstaande artiesten voor gevallen ben, maar er staan hier ook een paar nummers op waarbij de groep gevaarlijk dicht tegen een cocktailcluborkestje (Rinky dink, Twist and shout) of een nachtclubjazzband aanzit. Met name de afschuwelijke versie van Stranger on the shore doet me denken aan die belegen Midnight slows-elpees uit de jaren 60 en 70 met Milt Buckner op orgel, Buddy Tate op sax en David Hamilton-achtige soft-focus-foto's van half blote dames op de hoes – geen fijne associaties om met déze band te krijgen. Het titelnummer klinkt nog altijd fris, en van Mo' onions en The one who really loves you word ik eveneens bijzonder vrolijk, maar voor de rest is dit een mixed bag. (Overigens speelt op dit album nog Lewie Steinberg op bas – de komst van Donald "Duck" Dunn ligt nog even in de toekomst.)

Afgaande op de score van ruim 3,5 en veel van de reacties hierboven mag het wel een verrassing heten dat dit album een 2e plaats scoort in de 100 Greatest Albums of 1962. Het scoort ook hoog in de 1962 lijst van Best Ever albums (plaats 5).
Ik ken de muziek niet echt en nu ik het weer eens hoor begrijp ik dat ook wel. Ik vind het in elk geval vrij eentonig. Ik krijg ook niet het gevoel dat de muzikanten er voor gaan. Het kabbelt maar wat voort.
Zelfs Twist and Shout is bijna slaapverwekkend. En blijkbaar is Cor Steyn ingehuurd voor Stranger on the Shore. En die droevenis die duurt maar en die duurt maar.
Een album dat ik op zeker nooit meer zal draaien.
2*

jorro ik lees jou berichten over albums '62 altijd
Leuk initiatief, zou ook leuk zijn als je vanaf '62 de daarop volgende jaren behandeld
Of mss alleen de '60,s
Alleen i.m.o vind ik jou score's te laag of te kritisch maar mss ben je nooit zo'n sterren uitdeler

En het onverslijtbare Green Onions is mijn ringtone

teus schreef


Dank voor je reactie Ik ben net al met 1963 begonnen. Het werkt verslavend.

Onderkoelde soulrock. Luistert lekker weg en klinkt charmant. Na verloop van tijd biedt dit album inderdaad wel te veel van hetzelfde en de muziek is daarenboven wat al te oubollig. Een aangenaam tijdsdocument.

Ik ken (volgens mij) alleen het titelnummer van deze (oorspronkelijke) Stax-backup-band, maar na het lezen van de overwegend negatieve reacties, twijfel ik wel of ik dit ga opzetten.

Terwijl ik een groot liefhebber ben van instrumentale muziek . Dit zou mij toch juist moeten liggen?

Op Twist & Shout na, vind ik het eigenlijk gewoon allemaal best gaaf en vrolijk en lekker swingend. Fantastisch gitaarspel en eeb vlijmscherpe productie.

Green Onions is eigenlijk zo simpel als groene uien zijn: je denkt er vrij weinig van te verwachten en toch is het vaak een onmisbaar deel van je gerecht. Zo blijft dit ijzersterke werk van Booker T. & The M.G.'s een bijzonder uniek stukje popgeschiedenis, waar we langzaam worden meegenomen van de lome en vooruitkijkende jaren vijftig (want de meeste nummers op dit album komen van vóór 1960) naar de ruige en revolutionaire jaren zestig. Green Onions werkt als achtergrondmuziek maar wordt nooit liftmuziek. Hoewel het album wat aan kracht verliest halverwege de tracks (Green Onions als nummer en Behave Yourself zijn moeilijk te overtreffen), maar de soulgroep herpakt zichzelf aan het einde met A Woman, a Lover, a Friend en Comin' Home Baby. Het enige echte minpunt? Soulklassieker Green Onions, het nummer zelf dan, is maar zelfde overtroffen in de vroege soul, waardoor de rest van dit prima album toch een beetje in de schaduw moet staan, als een weergaloos voorgerecht voor een verder prima dinertje.