Booker T. & The M.G.'s - Green Onions (1962)

Beetje vreemde, geheel instrumentale plaat is dit. Green Onions herkende ik, maar waar is dat nummer gebruikt dacht ik de hele tijd? Het schijnt door vele anderen gecoverd zijn, misschien is dat het? Over covers gesproken, daar bestaat het hele album dus uit. Na een tijdje heb ik het wel gehoord hoe Booker T en zijn kornuiten telkens hun zelfde sound toepassen op verschillende songs. Ik vond het af en toe een beetje suf en fout overkomen. Twist and Shout op zo'n weeïg klinkend orgel, hmmm, dat knalt toch meer in de versies van The Isley Brothers of The Beatles.

De Amerikaanse instrumentale soulband Booker T. & The M.G.'s is vooral kenmerkend om hun geluid door het hammondorgel. Veel bekend werk hebben ze niet afgeleverd maar met Green Onions hebben ze wel een hit gemaakt. Daarnaast hebben ze veelvuldig samengewerkt met artiesten als Wilson Pickett, Otis Redding, Neil Young, Eric Clapton en Johnnie Taylor.

Het album wordt natuurlijk vooral gekenmerkt door het openingsnummer Green Onions. De andere nummers zijn covers die niet allemaal op een geslaagde manier worden uitgevoerd. Het hammondorgel gaat op den duur een beetje vervelen al ben ik er normaal een groot fan van. Voor de tijd waarin het verscheen toch een mooie album waarmee nummers instrumentaal weer net even wat anders klinken.

3.5*

De titeltrack is inderdaad verreweg de beste track op deze plaat. Toch vind ik de rest niet tegen vallen. Virtuoos orgelspel, geweldig. Erg fijn dat de begeleiding over het algemeen relatief simpel is.

Favorieten zijn:
"Green Onions" (vaak gecoverd, vaak niet onverdienstelijk, zoals door Count Basie),
"I Got A Woman"
en "Mo' Onions".

Booker T. op zijn orgel en de rest van de MG´s erachter en je heb het over de huisband van het vermaarde Stax-label. Zij bepaalden de sound van de Stax artiesten, moet je nagaan hoe belangrijk deze groep is geweest voor de geschiedenis van soul.
Hun eigen klassieker is natuurlijk Green Onions, de titeltrack van dit album dat vol staat met stomende grooves. De meeste nummers zijn covers, maar je vindt ook er ook ander eigen werk zoals Mo’Onions..

1. Green Onions – die groove in dit nummer is ongehoord en zal altijd ongehoord blijven. Wat blifjt dit een onverwoestbaar nummer zeg.
2. Rinky dink – niet heel opvallend, wel fijn.
3. I Got a Woman – een iets groovende versie dan die van Ray
4. Mo’ Onions – rustiger, maar nog steeds die heerlijke groove.
5. Twist and Shout – bekend nummer, aardig opgevoerd.
6. Behave Yourself – Stuk rustiger
7. Stranger on the Shore – totale rust en ontspanning met dit nummer.
8. Lonely Avenue – heeft een meer bluesy karakter.
9. One Who Really Loves You – aardig nummer
10. You Can’t Sit Down – groovy, funky, rock ‘n rollish
11. A Woman, a Lover, a Friend – een aardig fijne versie van dit nummer
12. Comin’ Home Baby – Ontspannen, maar goede afsluiter

(bron: Opus de Soul)

Verliefd geworden op het werk van deze huisband achter Sam & Dave, Otis Redding en Albert King ben ik nu bij hun albums zelf uitgekomen, maar de eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat dit debuut toch nog wel wat scherpe of beter gezegd zachte randjes heeft. Wanneer het tempo omhoog gaat, Jones risico's neemt met zijn orgel en Cropper los mag gaan ontstaat al gauw die ruime, ademende sound waar ik bij bovenstaande artiesten voor gevallen ben, maar er staan hier ook een paar nummers op waarbij de groep gevaarlijk dicht tegen een cocktailcluborkestje (Rinky dink, Twist and shout) of een nachtclubjazzband aanzit. Met name de afschuwelijke versie van Stranger on the shore doet me denken aan die belegen Midnight slows-elpees uit de jaren 60 en 70 met Milt Buckner op orgel, Buddy Tate op sax en David Hamilton-achtige soft-focus-foto's van half blote dames op de hoes – geen fijne associaties om met déze band te krijgen. Het titelnummer klinkt nog altijd fris, en van Mo' onions en The one who really loves you word ik eveneens bijzonder vrolijk, maar voor de rest is dit een mixed bag. (Overigens speelt op dit album nog Lewie Steinberg op bas – de komst van Donald "Duck" Dunn ligt nog even in de toekomst.)