Cressida - Cressida (1970)

In principe ligt deze plaat helemaal in mijn straatje: een stimulerende kruising van pop, singer/songwriter en symfo, een sympathieke instrumentatie inclusief heerlijk swirling Hammond-orgel, en een heldere en lichte sound die mede zorgt voor de zeer hoge draaibaarheidsfactor. Waar dit in theorie voor mij een vijf-sterren-album zou kunnen zijn geef ik echter toch niet meer dan ****, gedeeltelijk vanwege de af en toe enigszins onvaste stem die niet storend maar ook niet echt goed is, gedeeltelijk omdat teveel composities nèt niet klassiek-pakkend of vanzelfsprekend zijn (waardoor ook de hit die deze band had kunnen doen doorbreken ontbreekt, hoewel het poppy Light in my mind daar eigenlijk best voor had kunnen zorgen). Dus een heerlijke plaat die ik graag eigenlijk nog wat beter had willen vinden. (Met dank aan Aproxis.)