My Dying Bride - Songs of Darkness, Words of Light (2004)

Dit album heb ik zo snel mogenlijk nadat het uitkwam gekocht. In die tijd (2004, ja, ik was laat) had ik nog geen internet, dus heb hem voor het eerste beluisterd in de platenzaak. Was daar behoorlijk onder de indruk, en thuis aangekomen heb ik volgens mij Songs of Darkness dagenlang achter elkaar beluisterd. Had ik toen een top-10 van albums moeten maken, dan was hij daar zeker in terechtgekomen.

Inmiddels zijn we alweer bijna 7 jaar verder. Het album heeft op MuMe nooit mijn top-10 gehaald (Turn Loose the Swans wel), maar deze week toch maar weer eens besloten dit album af te luisteren.

Dat is goed bevallen. Nou ja...goed: uitstekend is een beter woord.

Dat de heren en dames van MDB weten hoe je een neerslachtig album moet produceren, is waarschijnlijk geen nieuws, maar op dit album lukt dat buitengewoon goed.
The Wreckage of My Flesh is een uitstekende opener, waarin Aarons ingetogen cleane zang bijna verdwijnt in de muziek. Uitstekend opgebouwd, mooie toetsenpartijen (bijna vals klinkend orgel) en een voor mij onverwachte gitaarsolo.
Catherine Blake is een tweede hoogtepunt. Bij dit nummer krijg ik altijd beelden in mijn hoofd van een schone Victoriaanse jongedame die in de tuin van de zon ligt te genieten terwijl demonen rond haar tuinstoel dansen en steeds dichterbij komen, om uiteindelijk in haar hoofd te verdwijnen.
The Prize of Beauty is een andere favoriet van me, geen idee waarom, maar in ieder geval zit er een briljant middenstuk met cleane zang in.
Het laatste nummer, A Doomed Lover tenslotte, is in mijn ogen het beste nummer van deze plaat. Traag begin, en tijdens het ellenlange outro langzaam snelheid makend, en daartussen een verstaanbare en erg sombere tekst.

De overige nummers vind ik over het algemeen wel goed, uitgezonderd The Blue Lotus, dat me nog nooit echt heeft weten te boeien, maar hebben weinig momenten waarop ze me echt opvallen.

Ik zie dat ik bij dit album een stem van 4.5* had staan. Daar ga ik niks aan veranderen.

Het is permanent herfst bij My Dying Bride, ook hier weer. Dit is wat mij betreft één van hun betere albums, met precies de juiste balans tussen treurige melodieuze passages en somber ruig beukwerk. Veel van de songs zijn iets te langdradig, maar het blijft allemaal net te verhapstukken. Engelse doom metal van niveau.