Ennio Morricone - Ad Ogni Costo (1967)

Mooie soundtrack met leuke liedjes en Latijns-Amerikaanse invloeden waarvan sommige nummers zijn gedirigeerd door Bruno Nicolai. Dit album laat een andere kant zien van Ennio Morricone dan dat je misschien gewend bent van zijn spaghetti western- en thriller-soundtracks. Deze soundtrack is ook lekker afwisselend (dit in tegenstelling tot veel filmmuziek waar telkens het hoofd thema wordt herhaald). Naast samba en rumba muziek ook rustigere nummers. Veel nummers op deze CD - 3, 9, 10, 12, 13, 14, 15 - zijn gezongen/gespeeld door de groep La Brasiliana. Die zorgt ook voor een goede Braziliaanse sfeer.
Nummer 2 en 5 hebben dezelfde titel, maar zijn wel degelijk anders. 2 is instrumentaal en wat bij 2 door een trompet gespeeld wordt, wordt bij 5 gezongen. Verder zijn de intro, begeleiding en slot anders. Maar toen ik nummer 3 en 4 er tussen heb geluisterd, had ik geen gevoel dat ik het eerder heb gehoord.
Verder staan er verschillende versies van Samba Bamba en Ai, Morena op dit album. 3 is instrumentaal, 12 en 15 gezongen. De enige twee verschillen die ik heb gehoord tussen 12 en 15 is dat 15 een extra basstem heeft en langer is (maar laatste opmerking kun je ook zien). Nummer 7 is gezongen en nummer 11 heeft een solo met een of andere hoorn (maar op de achtergrond wordt wel gezongen).
Ook moet worden gezegd dat deze CD geen Compact Disc logo heeft (zie hier). Dus het kan zijn dat je deze niet kan afspelen op sommige spelers (bij mij pakt één speler deze CD ook niet), maar de meeste moderne apparatuur kan er wel mee over weg. Dit feit neem ik niet mee in mijn beoordeling, omdat het over de muziek gaat en niet over de fabrikant.
Na al het bovenstaande te hebben gezegd geef ik dit album een dikke 5 en ik kan het ook iedere Morricone-, filmmuziek- en Latinfans aanraden. (Wat ik trouwens ook buiten mijn beoordeling heb gelaten, is of de muziek wel goed past in de context van de film, maar aangezien de film zich afspeelt in Rio de Janeiro en het muziek is van EM zit dat denk ik wel goed)
Tot slot iets wat misschien wel leuk is om te weten: De trompet die je hoort in de titeltrack (Punto e Basta) is gespeeld door Ennio Morricone (Bron: Guardian en dan helemaal onderaan het artikel (overigens een aardig interview om te lezen))

Leuk weetje over dat hij trompet speelt. Heb nooit interesse getoond in deze omdat ik wist dat zijn muziek haast enkel met zang samengaat. Misschien toch maar eens proberen.

Ik heb zojuist vandaag de GDM versie hiervan binnen gekregen (besteld via een bekende verkoper op de Verzamelbeurs afgelopen zaterdag). Bij mij staat er zeer veel bonusmateriaal op, in totaal krijg je dan maar liefst 22 tracks.

Aardige score van 1 van mijn favoriete films uit mijn tienertijd.
De maintheme, die er bij mij in twee verschillende versies op staat, is zonder twijfel de beste track. Ook de drie verschillende versies van Dirgli Solo No zijn erg mooi. Geldt ook in iets mindere maten voor Vai Via Malinconia (in 4 verschillende versies).

Voor de rest is er ook veel samba muziek, die op deze cd wel erg overheersend aanwezig is en eerlijk gezegd vind ik dat toch stukken minder. In de film wordt dit meer als achtergrondmuziek gebruikt en ik had eigenlijk niet verwacht dat dit voor een groot deel de cd zou beslaan.

Toch de moeite waard en wanneer in de juiste mood een leuke sfeervolle cd.

GDM is toch wel HET label om bijzondere scores van Morricone te krijgen in de best mogelijke kwaliteit.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.