John Hiatt - Bring the Family (1987)

BRING THE FAMILY 1987

John Hiatt maakt al decennia lang muziek die bij mij zelden op het menu staat.
Tijdens zijn passage bij A&M (periode 1987-1993) roerde hij wat pop door zijn songs.
En zie, de albums uit die periode vallen bij mij in de smaak met Bring the Family op kop.

Hiatt heeft zich gewapend met doorwinterde gastmuzikanten en dat hoor je meteen.
Memphis in the Meantime strompelt als een huifkar met de blues de woonkamer binnen.
De wijze waarop de drums en de elektrische gitaar accenten aanbrengen intrigeert me.

Alone in the Dark drijft op een broeierige gitaar, een gitaar als een mondharmonica.
John vertolkt met dichtgeknepen keel de lotgevallen van een tot eenzaamheid veroordeelde.
Die strot van hem wordt zo een instrument op zich. Witte man kreunt de blues.

Een vlotte uptempo song die Thing Called Love heet, verscheen op single.
Daar moet het meezingbare refrein voor iets hebben tussen gezeten, denk ik dan.
Toch ploeteren de strofes iets te graag in de modder om de radio-luisteraar te bekoren.

Lipstick Sunset zou alleen voor de metafoor in de titel vijf sterren moeten krijgen.
En deze weeping ballad lost zijn belofte helemaal. De cowboy met zijn paard werpen
een ellenlange schaduw op de prairie wanneer ze de zonsondergang tegemoet schommelen.
Het is die schuivende gitaar die met zijn dikke rode strepen aan haar lippen doet denken.

Het verhaal wil dat John niet zo tevreden was over het muzikale arrangement
van zijn pensioennummer Have a Little Faith in Me. Op de een of andere manier
stonden de instrumenten de radeloosheid van de protagonist in de weg.

Een man en een piano. Vraag maar aan Billy Joel hoe beproefd dit muzikale recept is.
Gek genoeg deed Raymond van het Groenewoud het Hiatt al eens voor op Je Veux de l'Amour.

Draaien we de langspeler om dan horen we met Thank You Girl
een single die qua hitpotentie in het verlengde met Thing Called Love ligt.
Een catchy refrein en met iets meer klemtoon op het country element.

De tweede plaatkant telt iets meer ingetogen nummers.
Tip of My Tongue is een gevoelige ballad die geen krachtpatserij duldt.
Het nummer laat zelfs horen dat de keel van Hiatt ook erg goed kan zingen.
Eentje om na het laatste rondje van de avond het licht uit te doen.

Bring the Family kwam tot stand op een breekpunt in Hiatts leven.
Een gebroken hart dat na een zwervend bestaan terugkeert naar zijn wortels.
Spijt is een vaak terugkerende gedachte in de songs.

Your Dad Did heeft een heerlijk brommende basgitaar.
Hiatts genialiteit zit in de manier waarop hij country en rock aan elkaar weet te paren.
Je hoort voortdurend beide muziekstijlen symbiotisch om elkaar heen strengelen.
Vocaal beheerst hij zowel de zwarte pijnkreet als de cowboy jodel.

De laatste twee nummers van de plaat kondigen een voorzichtige ommekeer aan.
Stood Up speelt subtiel met de verrijzenisgedachte. Hoe op te staan uit je eigen verdriet?
Hier primeert de tekst op de muzikale omlijsting. De catharsis is nu niet ver af meer.

Learning How to Love You. Leren gebeurt altijd met vallen en opstaan.
En zo gaat het ook in de liefde. Harten worden gebroken en opnieuw gelijmd.
Wie wil doordringen tot de essentie van Bring the Family heeft het tekstvel nodig.

Met op kant één de muzikaal meer toegankelijke nummers
en op kant twee de meer autobiografische liedjes wist blues cowboy John Hiatt
de onschuldige voorbijganger die ik was, behoorlijk diep in het muzikale hart te treffen.

zag zijn album Left Over Feelings John Hiatt with the Jerry Douglas Band uit 2021 over het hoofd. deze staat niet bij zijn reguliere albums, maar onder groepen/samenwerkingen. voor mij is dit meer een John Hiatt album (All songs written by John Hiatt) met begeleiding van de JDB. album is wel geproduceerd door Jerry Douglas.