Elvis Costello & The Attractions - Almost Blue (1981)

Het country covers album van Elvis Costello. Persoonlijk heb ik hier niet zoveel mee en mis ik ook een beetje de scherpe teksten van Elvis zelf en de humor die bijvoorbeeld Ween op hun album wel wist te injecteren.

Mocht je dit echter een erg goed album vinden, schaf dan zeker de 2 cd versie aan. Dit is toch een van de beste bonuscd's bij de reissues van zijn catalogus.

Ik vind dit inderdaad een erg goed album, hoe wist je dat, Tribal Gathering ???

Prachtig country-coversalbum zoals je al wist te vertellen.

Tonight the Bottle let me Down en Good Year For The Roses weet ik het beste te smaken !

Proost!

Hoewel ik niet zo happig ben op cover-albums komt Elvis Costello hier goed mee weg, al prefereer ik natuurlijk zijn eigen werk. Hij kiest hier voor relatief onbekende country-nummers die hij geloofwaardig en op eigen manier vertolkt. Dankzij de hit "Good Year for the Roses" heb ik ook het origineel van George Jones en zijn werk leren kennen.

Een plaat waar ik onmogelijk chagerijnig van kan worden. De zon hoog aan de hemel, koeien staan te loeien terwijl Elvis Costello's almost blue uit de speakers galmt. Lekkere plaat, country getint, maar niet te...Wel allemaal covers, maar Costello weet ze allemaal naar zijn handje te zetten. Ik ken geen zanger die zo'n mooie snik in zijn stem heeft als Elvis, zeker in sweet dreams.

Dit kan 'ie dus ook. Het klinkt meteen heel professioneel en oprecht. Maar de songs zijn niet echt memorabel. Typische 3,5*** plaat.

Na gemengde gevoelens bij King of America, heb ik deze oudere countryplaat van Costello maar eens aangeslingerd, hopend dat hier iets meer van de 'angry young men'-stijl terug te vinden is.

Een plaat vol (country)covers is echt een rock en roll-cliché, en pakt over de gehele lijn eigenlijk nooit écht geslaagd uit. Reden is dat de productie vaak niet rauw genoeg is om in de buurt te komen van de originelen en de formules van de countrysongs over een hele plaat te doorzichtig dreigen worden.

Hebben we op dit album het bijkomende probleem dat Costello zich totaal geen raad lijkt te weten met de uptempo rockabilly-nummers. Why Don't You Love Me (Like You Used to Do) en Tonight the Bottle Let Me Down zijn een aanslag op mijn goede smaak, en Honey Hush is gewoon saai (ondanks de sexy gitaarsound).

Verder moet Costello natuurlijk gewoon met z'n fikken van Parsons' Flying Burrito #1 afblijven als ie 't zo lijzig aanpakt als hier.

Geslaagder zijn de ballades waarop Costello zich verliest in gemeende kitsch (Good Year for the Roses en Sweet Dreams) of de instrumentatie gewoon puur en origineel is, zoals op Brown to Blue en Success.

Fijn is wel dat de plaat niet al te lang duurt, zoals het hoort.

Misschien een beetje gechargeerd, maar alles wat deze man ooit in dit en zijn vorige levens heeft misdaan,zij hem vergeven dankzij zijn vertolking van "Good year for the roses".

Vertel! Want ik weet niet waar je het over hebt.

……….uiteraard bij wijze van spreken. Maar je kunt er wat mij betreft alle eventuele slechte albums en optredens toe rekenen.

Najaar 1981. En toen was daar plotseling een “tussendoortje” van Costello. Covers. Country. Tja, daar kon ik niet zoveel mee. Het leverde zowaar zijn tweede Nederlandse hit op: tweeëneenhalf jaar na Oliver’s Army piekte Good Year for the Roses rond Kerst in de top 20 van zowel de Nationale Hitparade als de Top 40, in Vlaanderen #25.
Liet het album links liggen, ook in de bieb. Omdat ik de hit saai vond en (waarschijnlijk) vanwege Oors gereserveerdheid.

Nu pas besef ik dat het wel een knappe prestatie is van Elvis en zijn Attractions om na alle puntige new wave met een countryalbum te komen. Opgenomen in Nashville, waar de mannen erin slaagden de Britse sound te verwisselen voor deze Amerikaanse. Dit met hulp van John McFee van de Doobie Brothers, die pedalsteel speelde. Overigens een bandje dat ik bepaald níet met traditionele country associeerde.

Bovendien ontdek ik dankzij streaming dat er toch twee liedjes op staan die me bevallen, te weten Why Don’t You Love Me en Honey Hush. Ze staan het dichtste bij zijn new wave, waarvan ik hield en houd. Later in dat decennium zou ik alt. country horen, daar kon ik meer mee dan met de overige nummers van Almost Blue, waar de traditionele vorm klinkt.