Neil Young - Peace Trail (2016)

Can't Stop Workin' zingt Neil Young en dit is het jongste resultaat, een vloek en een zegen zeggen sommigen over zijn werklust. "I like to work, When nothing else is going on" er speelde blijkbaar zoveel dat er niet genoeg tijd was om dit album te verfijnen. Het is ruw, ergens tussen live demo's, MTV unplugged en een optreden op de verjaardag van ome joop. Zo klinkt dit album in mijn oren. Het is ruw maar het is daardoor ook levendig, spannend en zeker niet saai.

Kan het gemakkelijk meer dan eens achterelkaar luisteren, het is wel duidelijk een album dat na gewenning pas gaat groeien. Er is meer dan genoeg om van te houden, in elk nummer. Alhoewel ik in het begin dacht dat sommige nummers niet boeiend zijn en eerder irritatie opwekken.

Vooral de manier waarop de drums in de mix zitten en met regelmatig te opdringerig aanwezig zijn in volume, in zwalkende tempo's, in misplaatste accenten. Bij de eerste beluistering is dat wat vooral stoort naast het gevoel dat met een paar weken, of zelfs dagen extra hier een heerlijk bewogen album uit had kunnen rollen. De drums en de bas zijn nodig om de uithalen van de elektrische gitaar en de harmonica te compenseren. Anders had Neil ook kunnen kiezen voor een minimale aanpak met slechts akoestische gitaar en zang. Maar zijn stem is ook niet meer wat het was en de teksten zijn hier en daar op het randje van prekerig. Neil is altijd politiek en sociaal bewogen geweest in zijn teksten en dat moet je dus voor lief nemen, of juist van houden, zoals ik doe.

Kan nu geen song-by-song review geven maar wel even het gewraakte My New Robot aanstippen met dat idiote abrupte einde. Waarin veel met stemvervorming wordt gewerkt. Maar volgens mij zit het vol metaforen. De regel "My owner is not available" kan slaan op een afwezige ouder, maar ook de (gevoelsmatige) afwezigheid van God. De tekst "My New Robot" lijkt een referentie naar een anoniem nieuw leven te zijn of zelfs een kind.

"Please feel free, It's just an exercise, Your media is already chosen, Based on your habits" lijkt een verwijzing en een (zijn laatste?) boodschap over (de zin van) het leven te zijn.

En "Powering Off" een reverentie naar het plotse of onverwachte einde van het leven (zijn leven) wat ons zeker te wachten staat.

Bij de eerste beluistering neigde ik naar 3* maar na de 3e beluistering was dat al 3,5* en nu na 8 keer luisteren denk ik al na over 4*. Naast alle fouten en problemen op en met dit album klinkt vooral de liefde door van Neil Young om door te gaan tot het einde. En ook al klinkt het hier en daar of hij berust en vrede zoekt met het onheil in de wereld, dat duurt maar even voordat hij weer de barricade op wil... daar kan ik alleen bewondering voor hebben.

En uiteindelijk heeft Neil het laatste woord in "My New Robot" en je kan dat ook over dit album zeggen "It's just an exercise"...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young - Peace Trail - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ouwe rotten die goede platen afleveren. Het is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering. Het is een regel die echter niet op gaat voor de platen van Neil Young, want de Canadees levert de afgelopen jaren behoorlijk wisselvallige platen af.

Nu heeft Neil Young dat eigenlijk gedurende zijn hele carrière gedaan (al was het in zijn beste jaren echt een uitzondering), waardoor de kans op een verrassing van de inmiddels 71 jaar oude muzikant nog altijd aanwezig is.

Als ik de recensies van Peace Trail moet geloven blijft die verrassing deze keer echter uit en slaat Neil Young de plank met zijn nieuwe plaat volledig mis, waardoor ik hem eigenlijk aan me voorbij had willen laten gaan.

Omdat Neil Young zijn principes ten opzichte van streaming media dit keer kennelijk heeft laten varen, kwam ik de plaat gewoon tegen op Spotify en als het me zo makkelijk wordt gemaakt laat ik een nieuwe plaat van Neil Young natuurlijk niet staan.

Bij beluistering van de openingstrack begreep ik niet zoveel van alle shit die momenteel over Peace Trail wordt uitgestort, want het klinkt gewoon lekker. Erg lekker zelf. Typisch gruizig Neil Young gitaarwerk, een song met een kop en een staart, een prima melodie en zang die misschien wat onvaster klinkt dan in zijn beste jaren maar zeker acceptabel is. Het niveau van de openingstrack weet Neil Young niet vast te houden, maar een slechte plaat vind ik Peace Trail toch zeker niet.

Neil Young laat zich op Peace Trail bijstaan door meesterdrummer Jim Keltner en bassist Paul Bushnell en die kunnen een aardig potje spelen. Neil Young doet de rest en dat doet hij vaak verdienstelijk. Zeker als hij incidenteel naar de elektrische gitaar of de mondharmonica grijpt klinkt het lekker rauw, maar ook de akoestische songs hebben wel wat, al moet je zeker bij eerste beluistering wel wat moeite doen om de aandacht vast te houden.

Peace Trail klinkt vaak of Neil Young de songs ter plekke verzint, maar dat geeft de plaat ook wel een bepaalde charme. Zeker in muzikaal opzicht zijn er af en toe aardige dingen te horen, al rammelt het minstens even vaak behoorlijk. In vocaal opzicht slaat Neil Young de plank wel eens flink mis, maar dat is niet nieuw en stoort me daarom ook niet.

Voor een echt goede plaat hadden Neil Young en zijn kompanen wat langer moeten oefenen en wat strenger moeten zijn bij de selectie van de songs, maar een draak van een plaat is het zeker niet.

Zie het maar als de volgende lo-fi plaat van Neil Young en dat is een genre waarin de ouwe rot nog altijd prima mee kan en waarin een foutje geen groot probleem is. Als hij wat meer tijd neemt voor zijn volgende plaat is een vijfsterrenplaat zeker niet uit te sluiten. Dat is Peace Trail zeker niet, maar wanneer ik ruim de helft van de tijd zeer geboeid ben en ik ook een flink aantal keren enthousiast opveer, ben ik tevreden. Peace Trail is al met al veel beter dan hier en daar wordt gesuggereerd. Ik zou zeker zelf luisteren. Erwin Zijleman

Mooi om te lezen hoe deze plaat in de waardering op en neer schiet. Bij mij valt het volkomen positief uit. Neil Young doet weer eens iets heel anders dan verwacht, een plaat met Promise of the Real maken en brengt een low fi plaat uit, waarin hij zichzelf centraal stelt. Zijn ouder geworden stem en zijn gruizige gitaarwerk, dat een enkele keer weer heerlijk als onweer in de verte uit mijn boxen rolt, het is er allemaal. Aan de andere kant, borduurt hij wel verder op de 'Earth' tour, want alle nummers zitten in het mid-tempo met een mix van Americana, blues en rock, zoals vrijwel alle nummers tijdens het Ziggo Dome concert van juli 2016.

Meteen bij 'Peace Trail' heeft hij me te pakken. Een song zoals ik ze wil horen. Scherend langs de afgrond met zijn geluid, gemeen slepend, smerig als een mijnwerker aan het einde van zijn shift. Vintage Neil Young.

Dit niveau houdt ome Neil niet vast, maar de meeste nummers zijn gewoon goed. Met 'Texas Rangers' voegt hij iets heel merkwaardigs aan zijn oeuvre toe, maar goed, ook Neil Young mag experimenteren. Zet daar 'Terrorist Suicide Hang Gliders' tegenover en dan is die rare song direct vergeven. Zelfs 'My Robot' komt hij mee weg. 'Trans' all over again, maar dan met prettige muziek er onder. En super actueel. Young kijkt de privé verzorging van de toekomst recht in de ogen.

Al met al is Peace Trail een waardige aanvulling op zijn imposante oeuvre en zeker een subtopper te noemen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.