The Church - After Everything Now This (2002)

Zo'n titel is vragen om problemen als je een slechte plaat hebt gemaakt, maar dat is hier allerminst het geval. Sterker nog: dit is de beste plaat van The church in jaren. Lekker dromerige en psychedelische gitaarmuziek, voorzien van de (in mijn oren in ieder geval heel prettig overkomende) emotieloze en vlakke zang van Steven Kilbey. 4*

Nooit bij stilgestaan dat deze band meer dan alleen de 80's hit Under the Milky Way te bieden zou hebben. Ik ben meteen verkocht na het beluisteren van dit album. Niet alles is even sterk, maar de atmosferische sound spreekt me erg aan. Er zijn bepaalde nummers die regelmatig op de repeat staan: Seen It Coming en Radiance. De eerste is net zo alternatieve-hitlijst-proof als het genoemde Under the Milky Way, en Radiance noem ik een frisse, krachtige Aussie-variant van Soundgarden's Black Hole Sun, met een mooie tekst overigens. Wat een kanon van een song! Ik stem ook 4,0*. Wat is het volgende aan te raden album van deze band?

Dan zou ik toch het album met de klassieker Under the milky way noemen; Starfish. Wat mij betreft samen met dit album het beste dat the church ooit opnam. Gold afternoon fix en Sometime anywhere zijn ook de moeite waard.

Dit is echt een prachtig album. Ik kocht dit samen met Hologram Of Baal en heb deze lang links laten liggen. Dromerige zomerse muziek met een eeuwig jong klinkende Kilbey aan het woord. Hoogtepunten zijn voor mij de eerste drie songs, Nightfriends en Invisible. Onderbelichte parel.

Als je van de atmosferische kant van The Church houdt dan zit je inderdaad goed met deze plaat! Je wordt als het ware sonisch in de watten gelegd.

Je mening over Nightfriends deel ik uiteraard!

Ik begin meer en meer verslaafd te raken aan deze band. Starfish, Priest = Aura, After Everything Now This; wat een albums!
Atmosferisch, dromerig, cryptisch, warm, hemels; deze band heeft het allemaal.

Wat me bij The Church opvalt is het experimenteren met intro's en outro's, terwijl de rest van de song vaak vrij traditioneel blijft. Hun muziek houdt het midden tussen sixties/lichte psychedelica en anderzijds dromerige gitaarwave met een scheut Post-Rock. Hoezeer ik ook van de band hou, misschien was het ook eens fijn om een album van hen te horen waar ze nog meer experimenteren?

Ik las ook je recensie bij Hologram of Baal, ook een mooi album hoewel ik deze stukken beter vind. Vanwaar trouwens jouw liefde voor de band? Je schijnt in België of Nederland zowat de enige te zijn, echt zonde.

Nee hoor, hier nog een liefhebber.

Misschien ook eens stemmen op deze mooie plaat? Dan haalt deze eindelijk de kaap van 10 stemmen.

Deze ken ik nog niet.
Maar ik ben in het bezit van 6 orginele albums van The Church.

Ja, het blijft bij The Church vaak een mix van traditie en experiment. Een echt uitgesproken experimenteel album hebben ze vind ik niet, wel albums met enige afwijkende en experimentelere nummers, b.v. Travel by Thought op Seance, Angelica op Sometime anywhere (dance!), en ambient uitstapjes als 1st Woman on he moon (Parallel Universe), Moodertronic, Serpent easy (Beside yourself). MATS bevat vrij veel experimenten maar aanraden durf ik hem niet, je houdt er van of niet, daar is geen tussenweg. Een heel postrock album zou me wel wat lijken, dat kunnen ze wel denk ik zo.


Ach, die liefde is er al vanaf 1988 (Starfish, de VPRO draaide toen nogal eens Under the Milky Way). Gelukkig zij er naast DR en ik nog meer fans in Nederland al mochten het er meer zijn. Maar ja, de grote zaal in Paradiso zullen ze wel niet meer uitverkopen, hooguit de bovenzaal.

The Church is zo'n band die je een half jaar niet draait, en dan weer zo veel mogelijk achter elkaar. Dit is toch een van de betere cd's, en daarom een verdiende 4 ****

Ik ben toch ook al jarenlang liefhebber van deze band en heb een elftal platen van ze in de kast staan.
Ook 2 x live gezien, absoluut de moeite waard!
Dit atmosferische album is weer een stap vooruit t.o.v Hologram Of Baal en het coveralbum Box Of Birds
Op deze plaat springt vooral het titelnummer & Nightfriends er wat mij betreft uit.
Nightfriends is het absolute prijsnummer, geknipt voor Kilbeys stemgeluid.
Het nummer maakt een dromerige maar ook zware en desolate indruk op mij.
Reprieve vind ik eigenlijk de enige tegenvaller van het album.
Fraai album en ook deze is ten onrechte zwaar onderbelicht gebleven.

Grappig, ik zie dat ik die precies als favorieten heb staan. Nou ja, Nightfriends ligt wat dat betreft wel voor de hand. Overigens een nummer dat op mij eerder spiritueel overkomt, maar dat is natuurlijk ook heel persoonlijk.
Dit album klinkt inderdaad enorm atmosferisch, meer dan veel andere albums van The Church. Het heeft een heel mooie, afgeronde sound.

Toch schrok ik bij de eerste keer luisteren erg van dit album. Na de eerste twee nummers, die ik meteen heel goed vond, volgden twee nummers die maar niet op gang leken te komen (in de Oor vond de recensent van dienst het klinken alsof ze aan de tranquilizers waren). Maar je moet bij albums van The Church nu eenmaal erg oppassen met te snel oordelen.

Terecht alle lofbetuigingen hier.
The Church is na al die jaren zelden of eigenlijk nooit op matig of slecht werk te betrappen.
Dit is een gaaf geproduceerde plaat met veel diepte en fraaie sounds.
Niet dat de band iets heel anders doet - de warme deken van licht psychedelische rock blijft het kenmerk van deze Ausies - maar het klinkt allemaal zo heerlijk Church.
Mooie melodielijnen en de stem van Steve Kilby is zoals altijd erg fijn.
De plaat heeft een prettige, eigenlijk onvoorstoorbare vibe, die goed te volgen is en weer een aantal highlights bezit.
Voor mij in ieder geval, Numbers, The Awful Ache, Nightfriends en het heerlijk lome Invisble.

Uiteindelijk een band met een cultstatus, maar gezien de coherentie betreffende hun discografie, krap ik mij weer eens achter de oren.
Dit had kunnen landen bij een groter publiek.

Mooie plaat wederom.

Alleen echte believers gaan naar de kerk

Uiteraard!

Absolute topplaat van een absolute topband. De missink link tussen The Sound en The Chameleons...

Eindelijk ergens online de cd voor een prikkie gevonden, een van de fijnste albums van The Church. Opvallend dat op de cd-cover het bordje bijna in het midden staat, aan de rechterkant heb ik er een stuk bij, het verbreedt mijn horizon iets wat ook de muziek doet.

The Church is een Australische band die bekend staat om hun unieke mix van alternatieve rock, droomachtige melodieën en introspectieve teksten. Het album After Everything Now This, uitgebracht in 2002, is een van hun meest kritische werken.

De opener Numbers is een dromerige, introspectieve track. De melancholische melodieën en poëtische teksten nodigen uit tot reflectie, terwijl de zachte, bijna hypnotiserende klanken je meevoeren naar een innerlijke wereld. Het nummer gaat over de ongrijpbaarheid van het leven, waar cijfers en tellen symbool staan voor de manier waarop we proberen grip te krijgen op de tijd en onze ervaringen, vaak zonder werkelijk te begrijpen wat ze betekenen.

After Everything is een dromerige en introspectieve reis door gevoelens van verlies en reflectie. De melodie is meeslepend en gelaagd, met atmosferische gitaren en subtiele synthesizers die een melancholische sfeer oproepen. De tekst verkent thema's zoals het verstrijken van de tijd en de onvermijdelijke veranderingen die het leven met zich meebrengt. Dit nummer is een perfecte mix van melancholie en hoop, gevangen in een sonische landschap.

The Awful Ache is een melancholisch en introspectief nummer dat de pijn van verlies en verlangen onderzoekt. Met dromerige gitaarlijnen en diepgaande teksten, schildert het een beeld van emotionele worstelingen en ongrijpbare verlangens. De sombere sfeer wordt versterkt door de sfeervolle instrumentatie, waardoor het nummer een gevoel van intense nostalgie oproept. Het is een lied dat blijft nazinderen, vol mysterie en emotie.

Vervolgens Song for the Asking. Ook dit is een dromerig en introspectief nummer dat zowel melancholie als hoop uitstraalt. Met subtiele, maar meeslepende melodieën, raakt de song aan thema’s van verlangen, introspectie en het zoeken naar verbinding in een wereld vol onzekerheden. Het lied neemt je mee op een reis door de innerlijke wereld van de zanger, waar gevoelens van kwetsbaarheid en hoop zich afwisselen in een spel van licht en schaduw

Chromium is een mysterieus en atmosferisch nummer dat de luisteraar meeneemt op een introspectieve reis. Het nummer verkent thema's van vergankelijkheid en innerlijke strijd, doordrenkt met dromerige melodieën en melancholische klanken. De gelaagde instrumentatie, gecombineerd met poëtische teksten, creëert een bijna hypnotiserende sfeer die zowel rustgevend als onheilspellend aanvoelt. Het is een perfecte weerspiegeling van de introspectieve stijl die de band kenmerkt.

Radiance is een betoverend nummer. Het verweeft dromerige gitaarmelodieën met etherische zang, wat een bijna hypnotiserende sfeer creëert. Het nummer lijkt te gaan over het zoeken naar innerlijk licht en vrede te midden van de chaos en onzekerheid van het leven. Met poëtische teksten en een melancholische ondertoon, roept Radiance een gevoel van zowel mysterie als hoop op, wat de luisteraar uitnodigt tot reflectie en introspectie.

Reprieve is een melancholisch en dromerig nummer dat zich afspeelt in een sfeer van introspectie en verlangen. Het nummer verkent thema’s van tijdelijke ontsnapping en de zoektocht naar verlichting in een wereld vol onzekerheid. De melodie is mysterieus en meeslepend, met subtiele gitaarlijnen die de emotionele diepte van de tekst versterken. Het is een track die je meeneemt op een reis naar innerlijke reflectie en rust.

Night Friends is een sfeervol, melancholisch nummer dat de luisteraar meeneemt naar een wereld van nachtelijke ontmoetingen en verloren zielen. De dromerige melodieën en introspectieve teksten vertellen het verhaal van mensen die 's nachts samenkomen, zoekend naar troost en begrip in een vaak eenzame wereld. Het nummer voelt als een fluistering in de stilte van de nacht, waar geheimen en emoties langzaam worden onthuld.

Daarna Seen It Coming, een sfeervol nummer dat een gevoel van onvermijdelijkheid en introspectie oproept. Het lied behandelt thema's van herkenning en voorgevoelens, alsof de verteller iets onheilspellends zag aankomen, maar het niet kon voorkomen. De dromerige melodieën en de melancholische stem van de zanger versterken het mysterieuze en bijna hypnotiserende karakter van het nummer, waardoor je als luisteraar wordt meegezogen in een wereld van reflectie en verborgen betekenissen.

Afsluiter Invisible is een atmosferisch en melancholisch nummer. Het lied gaat over gevoelens van onzichtbaarheid en verloren zijn in een wereld die voorbijraast, terwijl je zelf stilstaat. De dromerige gitaarlijnen en de mysterieuze teksten versterken het idee van vervreemding en introspectie. Het nummer vangt perfect de sfeer van eenzaamheid en het verlangen om gezien te worden, wat het tot een diep emotioneel stuk maakt.

After Everything Now This van The Church is een diepgaand album dat de luisteraar meeneemt op een introspectieve reis door melancholie en reflectie. Elk nummer, van Numbers tot Invisible, verweeft dromerige melodieën met poëtische teksten, die een gevoel van mysterie en emotionele diepgang oproepen. De thematiek van het album verkent de vergankelijkheid van het leven, het verstrijken van de tijd, en de ongrijpbare aard van menselijke ervaringen. Dit album, uitgebracht in 2002, blijft een samenhangend en betoverend werk dat de kenmerkende stijl van The Church perfect belichaamt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl