Valerie June - The Order of Time (2017)

Een nieuwe van Valerie June in aantocht, er zijn al twee singles uit: Astral Plane en Shakedown

De single Shakedown klinkt in elk geval een beetje smerig, roots-y. Astral Plane ligt in het verlengde van haar nummer Wanna Be On Your Mind.

Meestal combineert ze Country met Bluegrass, Soul, oude Rhythm & Blues en een klein beetje Pop. Je moet wel houden van haar licht nasale stem.

Haar twee vorige albums waren leuk om te horen maar eindigen vaak laag in mijn jaarlijstjes. Ben benieuwd hoe deze zal bevallen.

Het nieuwe album is tijdelijk beschikbaar gemaakt als stream op NPR first listen

Maar helaas niet in onze region beschikbaar op dit moment, echter het wil wel eens voorkomen dat ze dit bij NPR aanpassen en op een later moment alsnog beschikbaar komt voor onze regio. In de gaten houden dus. Ik kijk er in elk geval wel naar uit.

Het is pas begin maart, en er zijn dit jaar al zoveel interessante albums uitgekomen dat ik het echt niet kan bijbenen met mijn beperkte luistertijd (en beperkte financiële middelen). Maar dit album ga ik zeker aanschaffen. De eerste luisterbeurt is mij namelijk goed bevallen. Vooral in instrumentaal opzicht vind ik het goed klinken, maar aan de songs moet ik nog even wennen. De stem van Valerie June klinkt soms een beetje nasaal, maar wel zeer karaktervol en sympathiek. Op het eerste gehoor lijkt er meer flow in dit album te zitten dan in Pushin' Against a Stone. Op mijn luisterlijstje.

Wat ik mis bij Rhiannon Giddens' nieuwe album 'Freedom Highway' vind ik nu gelukkig wel volop bij dit nieuwe album van Valerie June:

She's got soul, 'cause the light she has inside her can touch !!!

Lees voor een bespreking ook The Rolling Stones' Valerie June and the Intersectional Protest Folk LPs defining Nu-America.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Valerie June - The Order Of Time - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bijna vier jaren zijn verstreken sinds de release van Pushin' Against A Stone, het debuut van de Amerikaanse muzikante Valerie June.

Ik voorspelde destijds op deze BLOG wereldheerschappij voor de singer-songwriter uit Memphis, Tennessee, maar daarvan is het vooralsnog helaas niet gekomen.

Met haar nieuwe plaat kan Valerie June echter opnieuw een gooi doen naar de erkenning die ze zo verdient en aan de kwaliteit van haar plaat zal het wederom niet liggen.

Op haar vorige plaat kon Valerie June een beroep doen op topproducer Dan Auerbach en orgelvirtuoos Booker T. Jones, wat Pushin' Against A Stone een flinke zet in de rug had moeten geven. De grote namen ontbreken op de nieuwe plaat (buiten wat achtergrondvocalen van Norah Jones), maar heel veel invloed op het geluid van Valerie June heeft het niet gehad.

Haar muziek ademt nog steeds de muzikale tradities van het diepe zuiden van de Verenigde Staten, maar het knappe van de muziek van Valerie June is ook dit keer dat ze ook overweg kan met het muzikale verleden van de noordelijker gelegen Appalachen.

Ook op The Order Of Time beperkt Valerie June zich niet tot één of twee genres. The Order Of Time citeert uit de archieven van de gospel, soul, blues, country, rock en rhythm & blues en daarmee heb ik alleen de belangrijkste genres waarmee de singer-songwriter uit Memphis aan de haal gaat genoemd.

Voor The Order Of Time zijn flink wat muzikanten de studio in gedoken en zij staan garant voor een opvallend veelzijdig geluid. Zeker wanneer de blazers worden ingezet kan The Order Of Time uit de voeten met moddervette soul, maar Valerie June kiest dit keer ook opvallend vaak voor een bezwerend, wat psychologisch aandoend geluid of een wat zweverig geluid met veel strijkers.

The Order Of Time moet het misschien doen zonder de hele grote namen, maar het veelkleurige gitaarspel en de bijdragen van het orgel doen echt niet onder voor de muzikale impulsen van Dan Auerbach en Booker T. Jones op de vorige plaat.

De muzikanten op de plaat staan garant voor een geluid waarin de stem van Valerie June flink wat ruimte krijgt en het is een stem waar je van moet houden. Ook op haar nieuwe plaat klinkt Valerie June weer wat nasaal of lijzig. Het doet af en toe wat denken aan de stem van Macy Gray, maar de Amerikaanse kan ook tekeer gaan als Amy Winehouse in haar beste dagen. Het is ook een stem die na enige gewenning steeds beter wordt en die uiteindelijk net zo makkelijk overtuigt met rauwe uithalen als met gevoelige passages.

The Order Of Time is een plaat die, zeker in de zweverigere passages, vaak aangenaam voortkabbelt, maar ondertussen verleidt en bezweert de muziek van Valerie June meedogenloos.

Na het relatief beperkte succes van Pushin' Against A Stone ga ik Valerie June niet nogmaals wereldheerschappij voorspellen, maar dat ze een verbluffend goede en verrassend veelzijdige Amerikaanse rootsplaat heeft gemaakt is voor mij zeker. Erwin Zijleman

Een beetje een aparte is ze wel, die Valerie June. En dat is meteen ook wel goed te vertalen naar haar stem. Die is zo herkenbaar dat je meteen weet naar wie je aan het luisteren bent. Daarbij kan ik ook wel meteen zeggen dat je er van moet houden, haar sound. Want anders ga je een heel album niet trekken. Zelf leerde ik June kennen met haar vorige plaat uit 2013. Die beviel goed, maar haar debuut uit 2006 heb ik nooit aan het luisterend oor gelegd.

Dit nieuwe album start met Long Lonely Road. Een rustig, bluesy nummer en zoals gezegd moet je tegen die nasale stem kunnen. Ik vind persoonlijk dat haar stem juist goed bij de muziek past.
Love You Once Made is mooi, rustig en zeer sfeervol. Lekker dromerig gebracht. Wat anders aangepakt wordt met Shakedown. Daar zit juist wat meer tempo in. De gitaren doen hier hun werk goed en je klapt je handjes wel mee. Het meest souvolle van dit album is toch wel If And. De basis is wel meer blues/roots, maar de gehele feeling is soulvol. Dan is het jengelde (positief) Man Done Wrong wel andere koek. Of wat te denken van het juist meer dromerige en lichte The Front Door? Stuk voor stuk fijne songs van Valerie.
June speelt daaropvolgend een beetje leentjebuur bij de country op Astral Plane, of dikt het aan met de nodige stijkers op Just in Time. Het doet allemaal vooralsnog niet af aan de kwaliteit.
With You is dan wellicht wel wat onopvallend, maar het koperwerk op Slip Slide On By maakt veel goed. Wederom wat country bij Two Hearts om het sterke geheel af te sluiten met het door gospel doordrenkte Got Soul.

(bron: Opus de Soul)

Nieuwe single uit For The Loved & Loveless met daarop twee nummers waaronder Two Hearts van dit album en een nieuw nummer Love Told a Lie

Een album dat wat moest groeien bij mij. Voor mij is het de kennismaking met Valerie June die met The Order Of Time toch ook al aan haar 4e album zit. Een stem waar je even aan moet wennen en een genre dat op zich niets nieuws doet, maar toch voor een eigen sound zorgt. Het resultaat is best wel interessant en het album wordt beter na enkele luisterbeurten.