Rhiannon Giddens - Freedom Highway (2017)

De tweede single is uit, en is het openingsnummer van het album: At the Purchaser's Option

De eerste single de afsluiter Freedom Highway gemist, maar die luister ik zo wel.

De solocarrière van Rhiannon Giddens kreeg in september 2013 gestalte doordat ze door T Bone Burnett gevraagd werd voor het Another Day, Another Time concert in New York City’s Town Hall. Ze maakte toen grote indruk met haar vertolking van de traditional Water Boy. T Bone Burnett stelde haar na afloop voor om samen een album op te nemen.

Haar debuutalbum Tomorrow Is My Turn werd over het algemeen goed ontvangen. Het resultaat was een gevarieerd album met een diversiteit aan stijlen. Volgens bepaalde criticasters te gevarieerd. Zelf omarmde ik het volledig. Het gaf Giddens de gelegenheid haar mogelijkheden als zangeres volledig te benutten. Afsluiter Angel City schreef ze zelf, de rest waren covers.

Deze keer koos ze Dirk Powell als producer. De opnames vonden plaats in diens opnamestudio Cypress House in Breaux Bridge, Louisiana. Deze houten studio ademt de sfeer uit van lang vervlogen tijden. Het herinnert aan de tijden van de slavernij en aan de tijden van de zelfbewustwording van de gekleurde bevolking, die gelijke rechten eisten waarvoor ze een bepaalde tol zouden betalen.

Wie de carrière van Rhiannon gevolgd heeft, weet dat het onderwerpen zijn waar zij zich in verdiept heeft. Slavernij en zelfbewustwording vormen de thematiek op Freedom Highway. Negen van de twaalf liedjes schreef ze zelf of ze schreef eraan mee.

The Angels Laid Him Away werd ooit bekend door Mississippi John Hurt, Birmingham Sunday werd geschreven door Richard Fariña. De fantastische afsluiter en titelsong, een duet met goede vriend Bhi Bhiman, werd bekend door The Staple Singers in 1965.

Dat Giddens tot de beste zangeressen behoort was allang bekend, maar ze overtuigd hier ook als songschrijfster. Vooral in We Could Fly en Hey Bébé, welke ze samen schreef met producer Dirk Powell. Bijzonder is ook haar instrumentale nummer Following the North Star.

Ze wordt omringd door buitengewoon goede muzikanten. Producer Dirk Powell wordt door velen gezien als de beste banjospeler op deze aardbol. Uiteraard ontbreekt haar goede vriendin Leyla McCalla niet. Samen zingen het prachtige duet Baby Boy. Het is een wederdienst voor de duetten die Giddens zong op de beide albums van Leyla McCalla.

Naast voornamelijk traditioneel getinte nummers is een meer avontuurlijk lied te vinden als Better Get It Right the First Time, waarin zelfs gerapt wordt. Freedom Highway maakt grote indruk op mij en ik zal zeker niet de enige zijn bij wie dit zal gebeuren. Het kan niet anders dat het hoge ogen gaat gooien bij zowel critici als gewone muziekliefhebbers. Zaterdag 25 maart zal ze haar nieuwe repertoire presenteren in een uitverkochte Amstelkerk.

Het vorige album ( Tomorrow is my turn ) van Rhiannon Giddens heeft heel veel indruk op mij gemaakt en zeker na bovenstaande lovende recensie is dit een plaat waar ik nauwelijks op kan wachten!

Geduld, artonna campaign, verschijnt al over twee weken. Vergat in de recensie te vermelden dat ik slechts de beschikking had over de promo en een vrij summier persbericht. Helaas ontbraken de credits, die ik nog getracht heb te achterhalen, maar helaas. Zo weet ik bijvoorbeeld (nog) niet wie die fenomenale trompettist is in het titelnummer. Overigens vind ik het praktisch altijd dat ik de persinfo te karig vind, misschien ben ik te kritisch.

Soms kan twee weken voor je gevoel heel lang duren als je iets echt graag wil horen....hihi..........maar als geduld wordt beloond dan kan ik er best mee leven!

Er is een derde single uit zie ik net Hey Bébé

Zojuist tijdelijk beschikbaar gemaakt via NPR first listen

Nu 1x beluisterd en de meeste nummers klinken 'hoopvol' maar eerder ingetogen dan uitbundig, Gospel invloeden zijn duidelijk te herkennen. En door de banjo krijgt de Folk / Singer-Songwriter ook iets van Country invloeden.

Heerlijk album, voorlopig steekt titeltrack en afsluiter Freedom Highway (met prominente rol voor een trompet) er boven uit en dat is voor nu mijn favoriet.

Dankzij een weekendje Krakau heb ik mij nog niet voldoende in dit album kunnen verdiepen, de eerste luisterbeurt maakt wel heel veel indruk, zou zomaar eens tot een pareltje kunnen uitgroeien.

Beluisterd via NPR first listen , dit ga ik zeker nog veel vaker luisteren!
Het enige concert in NL, in Amsterdam is al uitverkocht zie ik.

Dit maakt nieuwsgierig.....

Dekt de album typering Folk wel de lading? Ik hoor onversneden Country. En dat is niet mijn stiel.

Dit album is op emotioneel, menselijk vlak zo'n bijzondere plaat....zorgt in wisselwerking met haar prachtige stem en timbre/klankkleur voor heel veel kippenvel momenten. Weer een album die in het begin niet helemaal valt om even later als een onvergetelijke boemerang toe te slaan.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rhiannon Giddens - Freedom Highway - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Rhiannon Giddens stond in 2005 aan de basis van The Carolina Chocolate Drops en haalde in 2010 zelfs een Grammy op voor de zeer traditionele Amerikaanse rootsmuziek van de band uit North Carolina.

The Carolina Chocolate Drops staat sinds 2012 op een laag pitje, maar gelukkig hebben we de soloplaten van Rhiannon Giddens.

Twee jaar na het buitengewoon indrukwekkende, door T-Bone Burnett geproduceerde, Tomorrow Is My Turn is de Amerikaanse singer-songwriter terug met Freedom Highway.

Rhiannon Giddens heeft op alle platen die ze tot dusver heeft gemaakt de Amerikaanse rootsmuziek uit een ver verleden geëerd en dat doet ze ook weer op haar nieuwe plaat, al staat Freedom Highway zeker niet met beide benen in het verleden.

Waar ze op haar solodebuut kon leunen op de naam en faam van de in brede kring gerespecteerde T-Bone Burnett, produceerde ze haar nieuwe plaat samen met Dirk Powell, die binnen de Appalachen folk geldt als virtuoos op de fiddle en de banjo. Dat heeft goed uitgepakt, want Freedom Highway klinkt fantastisch en minder traditioneel dan je op basis van de keuze voor Dirk Powell zou verwachten.

Waar Rhiannon Giddens op haar solodebuut vertrouwde op de songs van anderen, schreef ze dit keer bijna alle songs voor haar nieuwe plaat zelf (Het indringende The Angels Laid Him Away van Mississippi John Hurt is de enige cover), wat Freedom Highway interessanter maakt dan het overigens uitstekende debuut.

Freedom Highway opent behoorlijk traditioneel met een aantal songs die het verleden van zowel de Appalachen als de Zuidelijke Verenigde Staten eren en in muzikaal opzicht een aantal decennia teruggaan naar enkele zwarte bladzijden uit de geschiedenis van de Verenigde Staten.

Het is een genre waarin Rhiannon Giddens met haar krachtige en bijzondere stem uitstekend uit de voeten kan en ook in de Appalachen folk gelouterde muzikanten weten wel raad met deze uitstapjes naar het muzikale verleden, met uiteraard een glansrol voor de banjo van Dirk Powell.

Vanaf de vierde track laat Rhiannon Giddens horen dat ze meer kan. Het gloedvolle Birmingham Sunday is een opvallend toegankelijke soulsong met geweldige vocalen, terwijl Rhiannon Giddens in Better Get It Right The First Time niet alleen flirt met soul, maar ook met R&B en zelfs een rapper opduikt. Het zal niet overal worden gewaardeerd, maar ik vind het geslaagde uitstapjes buiten de gebaande paden van de traditionele folk uit de Appalachen, die aan het eind van de jaren 90 zo mooi op de kaart werd gezet door Gillian Welch.

Die traditionele folk keert terug in de resterende tracks op de plaat (met uitzondering van de afsluiter), maar na de soulvolle injectie hoor je ook in de andere songs op de plaat dat Rhiannon Giddens voorzichtig buiten de lijntjes probeert te kleuren, wat haar muziek voor mij interessanter maakt.

In muzikaal opzicht valt er heel veel te genieten op Freedom Highway, want wat heeft Rhiannon Giddens topmuzikanten opgetrommeld voor haar tweede plaat. Het meest geraakt word ik echter door haar bijzondere stem die steeds weer wat anders klinkt en die een perfecte balans heeft gevonden tussen kracht en kwetsbaarheid. Rhiannon Giddens behoorde al tot de smaakmakers van de Amerikaanse rootsmuziek, maar zet met haar nieuwe plaat toch weer een opvallend grote stap. Erwin Zijleman

Het kostte me twee jaar geleden eerst nog best moeite om te wennen aan het eerste solo album van Rhiannon, de voormalige lead zangeres van wat ik toch vooral zag als een indie folk band ' The Carolina Chocolate Drops'.

Old T Bone leek als producer de rafelrandjes keurig te hebben weggepoetst wat overbleef was toch vooral een wat gladder geluid dat ongetwijfeld een groter publiek aansptak, maar ik vond het jammer. Met het aantal draaibeurten groeide vooral mijn bewondering voor deze zangeres die ik nu zie als een van de meest getalenteerde folk zangeressen uit de VS.


En nu is er dus het tweede album van Rhiannon waarmee ze haar debuut overtreft. Co-producer Dick Powell kiest gelukkig een wat avontuurlijker aanpak als T Bone, al zijn er opnieuw wat randjes weggevijld, maar met nummer als Julie komt ze een heel eind in mijn richting. Daarnaast horen we nu veel eigen materiaal. terwijl op haar debuut de covers overheersten.


Rhiannon Giddens presenteert zich bovendien als voice of the new generation. Februari was in de VS ' black history month' en die kun je niet beter vieren dan met dit tweede album. Chapeau !
Michelle will like it !!!

Ik denk ook dat ik dit album beter ga vinden dan haar vorige. Haar vorige album vond ik in het begin erg goed, maar na meerdere luisterbeurten temperde mijn enthousiasme juist wat. Ik denk dat enthousiasme deze keer blijft en misschien juist wel groter wordt. We zullen zien.

Nummer vijf valt uit de boot. De rest is overtuigend kaal uitgevoerd.

Wel een mooi nummer hoor, alleen jammer van die matige en totaal overbodige rapper.

Ook Birmingham Sunday is prachtig ingetogen Gospel-achtig

Wat ik mis bij Rhiannon's album vind ik nu gelukkig wel volop bij het nieuwe album van Valerie June 'The Order of Time':

She's got soul, 'cause the light she has inside her can touch & wat artistieke concurrentie kan natuurlijk nooit kwaad.

Lees voor een bespreking ook The Rolling Stones' Valerie June and the Intersectional Protest Folk LPs defining Nu-America. Recent albums by Rhiannon Giddens and Hurray for the Riff Raff are some of the Trump era's most potent statements.

Vento Vivimus ik vind de beide albums (van Rhiannon en Valerie) prima aan elkaar gewaagd, vind het moeilijk om te zeggen welke me meer bevalt en ook de nieuwe van Hurray for the Riff Raff - The Navigator past mooi in dat rijtje.

Verder kan ik me ook vinden in de Rolling Stone waardering voor Jay Som - Everybody Works daar zitten weliswaar maar weinig Roots invloeden in, maar is nog net iets mooier en ook iets positiever met dezelfde combinatie van levendige en ingetogenheid...

Dank je voor de tip! Jay Som kende ik nog niet en blijkbaar heb ik hun weekje op de luisterpaal van NPR gemist, hoewel ik die altijd trouw dacht te volgen en ook het daarbij horende, uitstekende!, muziek- programma 'All Songs Considered' zelden oversla.

Programmamakers Bob Boilen & Robin Hilton doen daarin verslag van hun mission: "to explore new sounds, to seek out new trends and new promising releases, to boldly go where not many music lovers have gone before." Deze week met een uitgebreide voorbeschouwing op SXSW binnenkort weer in Austen, Tx !!!

Maar Ik kan 'Everybody Works' nu ook integraal streamen bij Spotify en daar binnenkort blijkbaar ook op cd-kwaliteit !!! Kan de lokale / regionale platenboer het helaas helemaal vergeten. Voor een korte reactie op dat album verwijs ik je naar die pagina.

Overigens mis ik bij Jay Som net het maatschappelijke engagement waarnaar onder meer Rolling Stone verwijst, maar misschien heb ik nog onvoldoende naar de teksten geluisterd.

Al een stuk beter dan haar zeer matige solodebuut maar mijns inziens nog ver verwijderd van het niveau Carolina Chocolate Drops. Die eigenzinnige tokkelstijl ligt Giddens veel beter hoewel ze ook wel met nu-soul uit de voeten kan, getuige het sterke Love We Almost Had.

Wat een fantastische plaat .....wat een stem en teksten en nummers.....een openbaring voor mij....Tanx Roen. .....

Dit album is totaal genegeerd in de eindejaarslijstjes van OOR. Wat een dummies. Een van de beste platen van het jaar.