The Selecter - Celebrate the Bullet (1981)

In 1980 was er binnen The Selecter enige onenigheid over welke producer te kiezen voor het succesvolle debuut Too Much Pressure én ontstond een meningsverschil met platenlabel 2 Tone, dat zomaar merchandise van de groep verkocht. Het leidde ertoe dat de groep verkaste naar moederlabel Chrysalis en toen voor de opvolger opnieuw een producer moest worden gekozen, vond frontvrouwe Pauline Black deze keer wél de meeste stemmen aan haar kant. Zo kwam Roger Lomas achter het mengpaneel te zitten.
Deze zorgde voor een directer, droger geluid én zorgde voor wat invloeden vanuit new wave in de muziek. In de groep zaten echter twee puristen die dit niet zagen zitten en zo verlieten organist Desmond Brown en bassist Charley Anderson de groep uit Coventry.

Het was Ian Dury die vanuit zijn begeleidingsgroep The Blockheads voor tijdelijke bassist Norman Watt-Roy zorgde, definitieve nieuwkomers werden James Mackie (toetsen) en Adam Williams (bas).
Helaas voor The Selecter flopten de singles en de elpee kwam in maart 1981 maar tot #41. Dat floppen kwam mede door het titelnummer dat ook op single verscheen: Celebrate the Bullet verscheen kort voordat er een aanslag op president Reagan werd gepleegd, waardoor zenders weigerden het nummer te draaien. Domme pech en al zet het nummer niet aan tot geweld, titel en tekst zijn suggestief:
"Celebrate the bullet, put your finger on the trigger,
But you don’t have to pull it, 'cos you know it won’t bring them, back to you, back to you."

Los van dit alles willen de nummers niet zo spetteren. Het zit 'm niet in de prima productie en ook niet in de uitvoeringen, maar de composities zijn vaak minder spannend. Tot het laatste nummer Bristol and Miami opduikt, waar opeens alles op zijn plek valt.
Niet dat de rest slecht is, verre van dat. Zo wordt fel geopend met (Who Likes) Facing Situations en Red Reflections heeft een lekkere groove. Wave klinkt vooral in de gitaarpartij van Bombscare; een beetje alsof je naar The Police luistert. Met Washed up and Left for Dead gaat het meer de reggaekant op.

De slechte verkopen, interne onenigheid én - denk ik - het feit dat de skarage die in de nazomer van 1979 begon voorbij was, zorgden ervoor dat de groep uit elkaar viel. Black richtte zich op een carrière als tv-presentatrice en ging acteren.
In 1991 maakte The Selecter een doorstart. In 2003 verscheen een bonuseditie van het album, dat zich geleidelijk mag verheugen in een stijgende waardering. Degenen die het debuut leuk vinden, moeten in deze dagen van streaming toch maar eens proberen of dit iets voor hen is. Een dikke 7 is wat ik ervoor geef.

Mijn reis langs de albums bij mijn afspeellijsten met new wave kwam van het sterke debuut van de new romantics van Classix Nouveaux, ik vervolg bij de powerpop van het Amerikaanse The Producers.