The Producers - The Producers (1981)

Op reis door de wereld van new wave (vorige halte was The Selecter en album Celebrate the Bullet), ben ik inmiddels in maart 1981. The Producers uit Atlanta, Georgia, staan te boek als één van de powerpopgroepen in deze stroming. Wat mij betreft een randgeval.

'What's in a name'? Een naam zegt vaak niet alles, bij The Producers echter wél. Je verwacht immers van een Amerikaanse groep met die naam dat de sound wat gelikt is. Klopt.
Geldt tevens voor de sterrenwaarderingen, die er tot nu toe stonden. Die zijn van postpunker (2 sterren) en Lying Mouth (3 sterren). Met zulke namen vermoed ik dat deze muziek hen veel te licht is, maar wellicht sla ik de plank mis.
Maatje JeKo kijkt bij een album vaak éérst naar de gemiddelde waardering en dan naar de eventuele berichten erbij. Mij zeggen die waarderingen minder, immers: wat is de smaak van degene die de sterren gaf? Dat weet ik niet van de genoemde MuMensen, al bevestigen hun favoriete albums mijn vermoedens.

The Producers stamt uit maart 1981 en staat vol gladgestreken powerpop, onberispelijk geproduceerd door de ervaren Tom Werman. Gelijk The Buggles (Video Killed the Radio Star) of een popversie van The Romantics of een waveversie van Yes ten tijde van Owner of a Lonely Heart. In de steviger momenten gaat het richting Cheap Trick en het Status Quo van 1986 - 2000.
Bovendien denk ik soms aan Steely Dan, Split Enz en Crowded House: nadruk op melodieën en koortjes, alle vier de groepleden doen eraan mee en soms zet zanger Van Timple een rauw randje in zijn stem. Niet verrassend als je weet dat ze begonnen met coverliedjes van The Beatles.

Geinig feitje is dat toetsenist Wayne Famous (echte naam McNatt) de eerste was die zijn toetsenbord om de nek hing alsof het een gitaar was. Viel destijds op.
Ze beheersen het ambacht van liedjes schrijven. Dat levert vooral in de eerste helft sterke liedjes op zoals I Love Lucy (vast vernoemd naar de vermaarde tv-serie), vanaf Body Language op kant 2 is het minder pakkend. Who Do You Think You Are? rockt vriendelijk, net als The End, dat de elpee alsnog aangenaam afsluit. En er was hitsucces: What She Does to Me (The Diana Song) piekte in november '81 op #61 in de Billboard Hot 100.

Volgende nummers op mijn afspeellijst zijn van Lene Lovich (single New Toy van Flex) en Visage (single Mind of a Toy van Visage), maar omdat ik die albums eerder besprak, is daar de tweede van The Vapors: Magnets.

Je hebt niet helemaal ongelijk met mijn muzieksmaak, alhoewel ik niet snap hoe je dat uit mijn nick kunt afleiden.
Maar uit dezelfde tijd en ook "licht en gelikt" zoals het al door jou genoemde Visage of Vienna van Ultravox krijgen wel hoge scores. Voor mij halen The Producers het dan ook niet bij deze albums.

Helder! Ja, je nickname, je straalt er in mijn beleving iets van anti-establishment mee uit, vandaar dat ik je zo inschatte. Uiteraard met een voorbehoud. Leuk om je reactie te lezen, de argumentatie achter de waardering