Grandaddy - Last Place (2017)

Way We Won't is een parel!

En ook a lost machine is een pareltje.

De 2 singles klinken elk op hun manier al schitterend.

Release van 2017waar ik het meest naar uitkijk

Hmm, ik had hier toch meer van verwacht. Een doorsnee Grandaddy-plaat. De nummers zitten wel goed in elkaar, maar meer dan dat ook niet. En het is ook de eerste keer dat ik me stoor aan de lyrics. Voorlopig een nipte 3,5*.

Beter dan verwacht, deze plaat. Oké, Sophtware Slump is beter, maar dat is één van de beste platen ooit gemaakt, dus dat is moeilijk concurreren. Gewoon een lekkere plaat met bescheiden hoogtepuntjes en één fantastisch nummer: A Lost Machine.

Ook voor mij geldt, beter dan verwacht. De eerste luisterbeurten zijn uitstekend bevallen. Ik heb alleen nog geen echte knaller zoals A.M. 180 of The Crystel Lake ontdekt maar wat niet is kan nog komen.

Ook deze staat sinds vandaag tijdelijk op NPR first listen alleen niet beschikbaar voor deze regio... of niet meer of nog niet, dat is niet altijd duidelijk bij NPR?

Gewoon de komende uren/dagen in de gaten houden of die beschikbaar komt

Dit is een verrassend sterke come back album geworden. Buiten mijn verwachtingen eigenlijk. 'A lost Machine' doet me met weemoed denken aan het fantastische The Sophtware Slump. Die intro dat piano getokkel...en dan die outro een hypnotiserende dromende finale ... 'everything about us, is a lost machine' Ook Jed wordt terug tot leven gebracht met het klein pareltje 'Jed the 4th'.


Eigenlijk is het album in twee delen in te delen. Kant A zijn up tempo aanstekelijke deuntjes 'Way we won't' 'evermore' 'The Boat is in the bare' en' Chek injin' zijn super mooie nummers. Vooral het laatste nummer is leuk en verrassend sterk. Vanaf dan Kant B zakt het tempo en komen we uit op die typische, meer dromerige, zweverige emo songs waar Grandaddy zo goed in is.


Hier ben ik een tijdje zoet mee... Ik begin met een 4* misschien verhoog ik nog, Kijken of de songs vooral blijven hangen.

Drie jaar eerder al maakte Grandaddy met Under The Western Freeway een moderne klassieker.

Zeer benieuwd naar deze en het is voornamelijk wishful thinking. Het percentage comeback platen dat écht slaagt is klein. Het verlangen naar de oude meesterwerken is groot en eigenlijk hoop je op een nieuwe klassieker. Maar goed, daar hoop ik dan ook op!

Zet hem net op, klinkt allemaal erg lekker tot dusver.

Lekker verslavend kabbelend plaatje.

Lekkere luisterervaring, klinkt allemaal super.

Zonder meer hun beste plaat sinds Sophtware Slump. Of hij na meerdere luisterbeurten zo aanstekelijk blijft als die plaat valt nog te bezien, maar een waardige comeback voor de band is dit zeker en de tussenpoos lijkt ze goed te hebben gedaan.

Wat kunnen bliepjes emoties opwekken. Echt een briljant album.

Dit klinkt in mijn oren gewoon als Mercury Rev, dit was de eerste keer dat ik Grandaddy beluister maar het geluid/de stijl is zeer vergelijkbaar.

Ik moest even wennen aan de overdaad aan synths; daar ben ik normaal gesproken niet zo van. Desondanks een intrigerend plaatje van een band die ik tot voor kort niet kende. Voorlopig 3.5*, maar mogelijk een groeiplaatje voor mij.

En daar staat Grandaddy ineens met een goede waardering op de homepage van Musicmeter. En verdraaid, wat een heerlijke plaat. Wat een comeback!

Na jarenlange activiteit weer met een steengoed album komen: soms flikt de 'oude garde' het, maar meestal niet. Suede deed het vorig jaar en Grandaddy dit jaar. Ze klinken fris, de songs zijn vrijwel allemaal sterk en het is onmiskenbaar een Grandaddyplaat. Een hele warme en emotionele ook.

Overdaad aan synths, tja, daar staan de mannen wel een beetje om bekend, maar dat vind ik bij dit album eigenlijk reuze meevallen. Op eerdere albums waren de nummers vaak nog wat meer 'verpakt' in bliepjes, maar hier eigenlijk alleen een beetje richting het einde van plaat.

Verhoging naar 4,5. Meer dan fantastische plaat!

Lang geleden dat ik hun platen heb beluisterd en met de eerste luisterbeurt moet ik zeggen dat het erg goed en als vanouds klinkt, zelfs een 'ballad' als A lost machine is prachtig! Ik zet in op voorlopig een 3,5 maar kom erop terug na wat meer luisterbeurten.

toch nog eens replyen hier

die synths zijn toch net geweldig?

heel cool album, al heb ik het nog niet volledig beluisterd

ga ze zien in April, wordt vast een heel goed optreden

Vind ik ook. Het maakt Grandaddy juist zo goed, doordat ze in mijn beleving zowel afstandelijk en warm klinken.

Fijn plaatje hoor......stem verhoogd naar 4.5*

Na een 6tal draaibeurten ben ik ook volledig om. Heerlijke "comebackplaat"

Duidelijk verdeeld in 2 helften, 1 tot 7 zijn de meer Lofi rockers en vanaf That's What You Get for Gettin' Outta Bed komen de laidback songs aan bod die van een mooie laag zweefpop zijn voorzien.
This is the part & A Lost Machine zijn hier prachtige voorbeelden van.
Way we won't & Brush with the wild zijn wel de favo's tot nu toe, vooral die 2de is een enorme oorwurm

Begonnen met 3,5*, dan 4* en ik begin te neigen naar 4,5*
Welkom terug Grandaddy

Niet alleen 'A Lost Machine' maar ook 'The Boat is in the Barn' zijn van het beste wat Grandaddy ooit heeft gemaakt ! Kijk er naar uit om hun terug live aan het werk te zien op woensdag 5 april in de AB !

Dit is voor mij alvast dé plaat van 2017 !

Grappig: dat van die 2 helften wilde ik hier net gaan opschrijven. En er is een samenhang met de LP, want daar staan ze op kant A en kant B. Die kant B vind ik werkelijk wonderschoon. Ik neig ernaar om eerst de mooie kant B te draaien en daarna door te gaan naar die 'Lofi rockers' op kant A. De 2 nummers die jij noemt zijn absoluut briljant wat mij betreft.

Hoe is de kwaliteit West? Geeft de vinyl uitvoering wat extra's? Gezien al het moois van de laatste tijd moet ik met de aanschaf van fysieke platen keuzes maken anders ben ik over een week blut.

De kwaliteit is prima. Het is ook nog eens koffiebruin gekleurd vinyl, dat ziet er mooi uit. Wel opletten of het gekleurd is mocht je het gaan kopen.

Mijn eerste kennismaking met Grandaddy. Op het eerste gezicht vond ik de plaat niet bijzonder. Leuke liedjes, maar ik vond het album van Elbow en Spoon (die toch ergens vergelijkbaar zijn) sterker. Ik had het album afgeschreven, maar heb het toch weer een kans gegeven nadat ik veel menen erg positief over dit album heb horen praten. En ja hoor, de plaat gaat me steeds meer bekoren.

Ik vind het nog steeds niet boven Elbow of Spoon uitstijgen, maar het heeft voor mij nu wel bestaansrecht naast deze twee gekregen. Leuk om weer eens een echte groeiplaat tegen te komen. En leuk om eens wat ouder werk van de heren te gaan beluisteren.

Voor nu 4*

Dagelijks luister ik deze plaat, het kan zich wat mij betreft bijna meten met the Sophtware slump, zelfs met een prachtige ballade als Lost machine komen ze goed weg, top 10 plaatje 2017!

A vintage Grandaddy!

Wat een comeback... Na de eerste beluistering vond ik het een goed schijfje, twee beluisteringen later een héél mooie plaat en intussen komt ie m'n CD-speler niet meer uit... Prachtplaat! Past perfect in het rijtje van hun eerste drie worpen (yeps: ook Sumday blijft een kanjer voor mij).

This is the Part waar aandacht besteed wordt aan het beste wat deze te bieden heeft: A Lost Machine is nu al, naast The Warming Sun (Op Sumday dus...), mijn persoonlijke Grandaddy-favoriet. MAAR: let op de statistieken: alle 10 de volwaardige songs werden reeds als Favo aangeduid. Géén dips op deze plaat dus, wél een consistent geheel... Cheers!