Mercury Rev - Deserter's Songs (1998)

Er bestaat dan ook een (vrij matige) Chemical Brothers remix van.
En Mercury Rev leverde op haar beurt een bijdrage aan The Private Psychedelic Reel.

Overigens vind ik het (origineel) een erg leuk nummer.

Verder een vrij wisselvallige plaat. De eerste drie tracks zijn meesterlijk, daarna zwabbert het wat richtingsloos naar het eind, hoewel de twee 'hitjes', 5 en 8 erg mooi zijn.

Dit album is mooi gemaakt en bevat ook een aantal goede nummers, maar het heeft ook een zekere 'irritatiefactor'.
Mischien heb ik een lage tolerantie voor zingende zagen en dergelijke instrumenten, maar voor mij is Deserter's Song een soort toverbal die net te zoet, maar uiteindelijk toch de moeite waard is.

Prachtig album : dromerig, sfeervol en inderdaad wat sprookjesachtig, origineel en nooit te zoet of vervelend. Het wat vals klinkende tussendoortje "I Collect Coins" had men beter achterwege kunnen laten, maar voor de rest is alles prima met "Endlessly" en "Goddess on a Hiway" als hoogtepunten. De zang moet je aan wennen maar is toch apart en draagt bij tot de sfeer.

Dit is echt een plaat waarvan je eigenlijk niet weet wat je er mee moet aanvangen. Je luistert er naar je wordt gepakt en meegevoerd je luistert met veel plezier en achteraf weet je niet meer waarom je hebt geluisterd.
Raar fenomeen want, de dag erna luister je er gegarandeert weer naar.

Zo, dit album had ik echt in geen tijden meer gedraaid (net als de opvolgers hier van) en het pakte me gelijk weer. Ja, die stem is lastig (bijna en soms helemaal vals) mar verdomd, het heeft iets positiefs, naievs, ja bijna kinderlijks over zich. En tijdloos op een of andere manier.

Het enige nummer wat atonaal gepingel zou kunnen zijn is de laatste.

Mercury Rev speelde haar mooiste album Deserter 's Song integraal in Paradiso

Opus 40 live in Amsterdam

Dit hoor ik nu live. En dan is ie nog beter. Ik kan mobiel niet verhogen naar een 5, dus ik geef hem analoog vast een 5!

Deze plaat wordt opnieuw uitgebracht, maar nu instrumentaal. Curieus.
Nou is de zang niet het sterkste element van Deserter Songs.

Een aparte en interesante plaat. De zang is inderdaad niet het sterkste punt maar het werkt wel. Er zijn zeer veel mooie en fijne muzikale details op deze plaat te vinden. Een beetje sprookjesmuziek voor volwassenen.

Ik heb overigens de Deluxe editie met bonus cd.

Redelijke plaat met soms ijzersterke momenten maar ook wat momenten waar bij mij de irritatiegrens wordt opgezocht. De opener vind ik een van de sterke momenten al hadden ze van mijn de zingende zaag weg mogen laten. Helaas komt dit 'instrument' in het volgende nummer terug, jammer. Goddess on a Highway is een meer toegankelijk nummer en bevalt uitstekend. De zang is op dit nummer ook minder in het oor springend dan op de overige nummers.
The Funny Bird is voor mij echt het hoogtepunt van het album. De toch al dromerige muziek wordt hier nog eens versterkt door de vervormde stem. Die gierende gitaar is ook echt fantastisch. Toch weet dit album als geheel mij niet echt te boeien, het zijn meer een aantal mooie momenten die mij doen opveren.

Ik vind die zingende zaag juist een geweldige vondst. Mooi afwisselend album. Moet zeggen dat ik ze na dit album niet meer heb gevolgd. Te afgezaagd

Op elke andere plaat zou het prachtige Holes een zwanenzang zijn maar de heren van Mercury Rev beginnen er doodleuk hun Deserter's Songs mee. Helaas betekent die keuze wel dat na 6 minuten het beste gedeelte van de plaat voorbij is want dat niveau wordt nergens meer gehaald, al doet het (dan toch relatief) 'poppy' Goddess on a Hiway ook nog een gooi naar goedkeuring. Voor de rest veel 'tussendoortjes' die soms vervelend zijn (Hudson Line) en soms ergens wel aanlokkelijk op een aparte manier (Pick Up If You're There). Al met al zéér wisselvallig en een tikkeltje rommelig.

Wondermooie, Pink Floyd-achtige plaat die je door dikke wolken van muziek meevoert naar dromerige sferen. Moeilijk te beschrijven wat er nu net zo goed aan is: de melodieën liggen bijzonder in het oor, de teksten zijn prachtige mysterieuze gedichten en de zang is apart, maar past er gewoon bij. Iets meer variatie had dit album goed gedaan, maar nu is het een zalige trip op de grens van wakker zijn en slapen, met Holes, Hudson Line en Goddess on a Highway als hoogtepunten onderweg. Als een droom die door je hoofd blijft spoken, zelfs uren nadat je eruit wakker bent geworden door een snerpende wekker.

Dit is echt n zalig album..heb m al lang en vaak gedraaid..mooie songs..dromerig..heerlijk geluid..echt muziek voor de avond..voelt n beetje aan alsof je net wakker bent uit n bizarre droom..fantastische muziek is dit. De opener is een van de mooiste nummers ooit. De opvolger All is dream is ook n fantastisch album..kan niet kiezen welke ik het mooist vind..

Ha lees nu pas de comment hierboven..blijkbaar ervaren we het allebei hetzelfde

Mmmm...klinkt interessant.

Wellicht iets voor mij ?

Ga ik ff naar op zoek. De naam is mij wel bekend.
Is dit progrock ?

Ja ook echt wel iets voor jou bikkel..kan niet goed duiden deze muziek..het is heel dromerig maar echt super..deze en all is dream vind ik erg goed. Hun eerdere albums schijnen ook goed te zijn maar die ken ik niet..zijn volgens mij erg noisy en alternatief..maar ms is het wel wat. Deze en die erna zijn meer mainstream. Wel een van mn favo bands ook. Krijg nu alweer zin ze te draaien

Thanx man..... ga morgen even wat beluisteren.

Lees net dat de beginplaten experimentele psychedelische rock zijn..maar ken ze niet.. vergelijkingen worden gemaakt met Flaming Lips.
Wel deze en All is dream..echt mijn cup of tea..een lekkere wereld om in te vertoeven en weg te dromen..alternatieve dreampop..

"Opus 40" doet me altijd sterk aan Lennon's "Mind Games" denken (het gedeelte/refrein na "Again...").

Dit album heeft me vandaag plotsklaps in zijn greep gekregen. Wat een uitmuntend en sfeervol album! Het niveau daalt nergens (heel belangrijk voor mij aangezien ik een album graag uitzit) en het geheel luistert uitermate gemakkelijk weg. Wat ik daarmee bedoel is dat deze muziek gemakkelijk op een laag volume kan afgespeeld worden en dus als achtergrondmuziek kan dienen. Vergis u echter niet, ook op volume 10 voldoet dit album aan uw noden. Zingende zagen en zoveel meer inventieve klanken vormen samen een dromerig geheel waarin ik graag verdwaal. Toppertje.

Dit album doet me trouwens vaak aan Flaming Lips denken - wat een compliment is.

Had na het beluisteren van 10 tracks een 4.5* in mijn gedachte, maar de laatste track "delta sun..." weerhield mij daarvan. Wat een afschuwelijk nummer. Jammer, want voor de rest is dit een zeer genietbaar album.

Deze recent aangeschaft en ik was aanvankelijk erg enthousiast maar moet daar helaas een beetje van terugkomen. De opener is prachtig en het theatrale pakt me meteen. Na verloop gaat het echter wat vervelen en met het zeer matige slot blijf ik uiteindelijk teleurgesteld achter. Ik zal hem af en toe nog wel draaien maar een hoogvlieger is dit niet voor mij.

Magische plaat!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mercury Rev - Deserter's Songs (1998) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mercury Rev - Deserter's Songs (1998)
De Amerikaanse band Mercury Rev gaat inmiddels vier decennia mee, maar maakte haar onbetwiste meesterwerk wat mij betreft met het sprookjesachtig mooie Deserter’s Songs uit 1998

In de tweede helft van de jaren 90 verschenen meerdere albums die het nieuwe etiket neo-psychedelica kregen opgeplakt. In 1998 werd het mooiste album in dit genre wat mij betreft gemaakt door Mercury Rev. Deserter’s Songs volgde op een meesterwerk van Spiritualized uit 1997 en ging vooraf aan het beste album van The Flaming Lips uit 1999. Mercury Rev betoverde op haar beste album met prachtige orkestraties en sprookjesachtige klanken, die de ene keer vorm kregen in breed uitwaaiende klankentapijten en de volgende keer in verrassend toegankelijke popsongs. De band uit New York wist bij mij lang niet altijd de juiste snaar te raken, maar op Deserter’s Songs valt echt alles op zijn plek.

De Amerikaanse band Mercury Rev bestaat inmiddels ruim 35 jaar en heeft twaalf studioalbums op haar naam staan. De afgelopen jaren is de band een flink stuk minder productief dan in haar beginjaren, waardoor de pauzes tussen de albums steeds langer worden. Het dit jaar verschenen Born Horses verscheen na een stilte van vijf jaar.

Ik besprak op de krenten uit de pop tot dusver slechts één album van de band uit New York. Het album Bobbie Gentry's The Delta Sweete Revisited uit 2019 kwam voor mij bijna zes jaar geleden precies op het juiste moment. Ik had via de prachtige box-set The Girl From Chickasaw County kennis gemaakt met het werk van Bobbie Gentry en ook de versies van haar songs die Mercury Rev, samen met flink wat aansprekende gastzangeressen, had gemaakt vond ik prachtig.

Over de andere albums die Mercury Rev tijdens het bestaan van de krenten uit de pop maakte was ik veel minder te spreken. Het vorig jaar verschenen Born Horses vind ik op zich wel een interessant en bij vlagen aardig album, maar ik mis de magie van een aantal van de vroegere albums van de Amerikaanse band.

Wanneer ik het oeuvre van Mercury Rev bekijk, zijn er twee albums die er voor mij uit springen: All Is Dream uit 2001 en vooral Deserter’s Songs uit 1998. Dat laatste album was ook mijn eerste kennismaking met het werk van de band. De eerste track die ik van het album hoorde is het sprookjesachtige Endlessly, dat niet zou misstaan als de muzikale omlijsting van een attractie in de Efteling.

Veel tracks op Deserter’s Songs op het album hebben een sprookjesachtig karakter. Dat is deels de verdienste van de rijke orkestraties, waarvoor de nodige strijkers en blazers werden ingeschakeld. Deze orkestraties worden op Deserter’s Songs gecombineerd met zweverige synths, waaronder de Mellotron, waarna de zingende zaag het muzikale palet van Mercury Rev nog wat verder vergroot.

De muziek op Deserter’s Songs doet hier en daar bijna klassiek aan, maar sluit ook aan bij de neo-psychedelica zoals die aan het eind van de jaren 90, onder andere door de band The Flaming Lips, werd gemaakt. Het leverde in 1998 een album vol muzikale verleiding op en bovendien een album waarbij het heerlijk dagdromen was.

De fraaie klanken contrasteren prachtig met de stem van Jonathan Donahue. Het is een stem die niet bij iedereen in de smaak valt (voor een ieder die het echt niet trekt is er ook een instrumentale versie van Deserter's Songs), maar ik vind de onvaste zang wel wat hebben. De zang zorgt er bovendien voor dat Deserter’s Songs af en toe wel wat aan Pink Floyd doet denken. De songs van Mercury rev hebben op Deserter's Songs ook wel iets Beatlesque overigens.

De bijzondere klanken werden in 1998 prachtig geproduceerd door de legendarische Dave Fridmann, die op vrijwel hetzelfde moment ook werkte aan The Soft Bulletin van The Flaming Lips, een album dat in 1999 nog net wat hoger scoorde in de jaarlijstjes dan Deserter’s Songs van Mercury Rev in 1998.

De muziek van Mercury Rev is bij mij de afgelopen 25 jaar wat uit beeld geraakt, maar na de herontdekking van Deserter’s Songs ben ik toch weer in de ban van dit bijzondere album. Het is een album dat je mierzoet of sprookjesachtig mooi vind en ik behoor ook ruim 26 jaar na de oorspronkelijke release nog altijd bij de tweede groep.

Mercury Rev zou het niveau van Deserter’s Songs helaas niet meer benaderen laat staan overtreffen, maar het blijft een interessante band, die ook voor Deserter’s Songs een aantal prima albums maakte, die ik pas deze week voor het eerst heb gehoord. Ik ga Born Horses er toch ook nog eens bij pakken. Erwin Zijleman