The Alan Parsons Project - The Dutch Collection (2006)

Ik heb vanmiddag de cd ook gekocht, maar ik zag nergens een nummer staan, dus er zullen er vast wel meer van gemaakt zijn.

Sorry voor de wat late reactie. Ik heb inderdaad ook de limited edition gekocht. Ik heb nummer 4706

Naar mijn weten zijn er inderdaad maar 7500 exemplaren. Betekend dus dat het een collectors item is. Maar misschien hebben ze er maar gemaakt, maar dan niet in de limited edition.

Bij mij zit er wel een stickertje op met limited edition maar geen nummer... Maarja, zolang de muziek maar goed is.

Ik heb ook geen nummertje geloof ik, alleen een limited edition stickertje

maar die heeft iedereen tot nu toe in Nederland, komt enkel omdat het een Dutch Collection is en dus enkel in Nederland uitgebracht. Dus wereldwijd gezien limited. Maar ik denk dat er zal zo'n 8000 verkocht zullen zijn dus...

Daar ik nog niet alles had ook maar aangeschaft en er staan, geloof ik alleen echt mooie nummers op, nu heb ik er wel veel dunbbel maar had nog geen enkele remaster, dus zal eens luisteren naar het verschil.

toch mis ik The same old sun en Breakdown, sommige nummers wat ingekort beluister ik.

De bieb uit Groningen had nummer 618... ben verder nog vrij onbekend met de band, dus beoordeling zal nog wel eens volgen.

Op zijn tijd kan ik Alan Parsons erg waarderen. Vaak ook heb ik er geen zin in (is gewoon mijn smaak) daarom is dit voor mij de ultieme Alan Parsons. Veel goed werk staat erop en het is (lijkt me) redelijk compleet.

Het blijft natuurlijk altijd zonde om conceptalbums uit elkaar te trekken. Dat is ongeveer hetzelfde als wildplassen op de Dam op klaarlichte dag; dat doe je gewoon niet.

Daarom vind ik deze plaat een beetje heiligschennis. Voor wie APP echt de moeite waard vindt, gewoon één van de eerste zes albums kopen (-Eve) en genieten!

Of het werkt andersom: je haalt de betere muziek van de albums uit het concept en hebt zo een verzamelalbum van hoge kwaliteit. Vervolgens is het belangrijk om voor een goede volgorde te kiezen en zo een mooie samenhang te verzorgen. Anders dan in het concept, maar toch ook prima luisterbaar. In dit alles zijn ze toch heel behoorlijk geslaagd op deze verzamelaar met de toch bijzondere titel: the Dutch Collection.
3CD's met toch heel wat fraaie muziek in een prachtig genummerd digipak. Soms klinkt de muziek wat gedateerd, maar meestal niet. Deze band heeft heel wat fraais gemaakt, hier dus mooi verzameld.

Wat is hier "dutch" aan??

Vandaag voor 1 hele euro gekocht. Ken alleen de hits van ze dus dit kan een mooie kennismaking worden. Zeker voor deze 100 centen.

Inmiddels een paar maal geluisterd, en kan eigenlijk niet anders concuderen dan dat dit een erg leuke verzamelaar is.

Soms is het me wat te veel als "music was my 1st love", van de heer Miles, maar dat zal de stijl wel zijn.

Over het algemeen is het een verzamelaar met zeer mooie popsongs, die alle 3 cds lekker weg luistert. Leuk om deze band op die manier wat beter te leren kennen.

Toen ik Eye in the sky hoorde herkende ik deze meteen, en zo blijkt dus dat ik meer ken dan ik verwacht had. dit gebeurde met nog een aantal andere tracks.

Nee, totaal geen foute aankoop dus voor die 100 centen Ik ben er blij mee, en deze gaat de kast in bij de collectie.

Aardig samengesteld en luisteren naar The Alan Parsons Project is nooit een straf. Wel slaat de saaiheid van de latere periode op een gegeven moment wat toe.
Ben ook het meest gecharmeerd van de albums Tales Of Mystery Of Imagination en I Robot, die het beste van Parsons, Woolfson en de rest herbergen.
Spannende symfonische pop/rock met een fijne spanningsboog en voorttreffelijke produkties.
Ik vind dat op latere albums de herhaling wat opzichtig wordt gehanteert en wordt het vooral wat belegener. Maar er zijn ook uit die periode nog een aantal prima songs te ontdekken.

Voor de niet geheel overtuigende mogelijke liefhebber, is dit prima om in bezit te hebben.

En vanaf welk moment is dat dan op dit album? Halverwege cd 2? of begint dat op 3?

Jeetje Lennon, berichtje ff uit het oog verloren. Je stelde een vraag. Ik zal ' m alsnog beantwoorden.

Ik vind het album Amonia Avenue ( met de aardige hit Don't Answer Me) al een wat opzichtige herhaling van zijn voorganger Eye In The Sky, wat ik een aardige plaat vind.
De single Let's Talk About Me is heel aardig. Meer met een amerikaanse twist gemaakt. Ik hoor wat A.O.R invloeden.
Daarna wordt het steeds minder interessant naar mijn idee
Dus na die periode ben ik er wel een beetje klaar mee.
Limelight vind ik trouwens nog heel goed.
Maar Gary Brooker heeft de gave om alles naar grote hoogten te zingen.

Nadien heb ik voor een prikkie nog On Air gekocht. Redelijk goed, maar ook niet meer dan dat.
.

Vind je dat echt west? Het grenst aan heiligschennis om conceptalbums met een perfecte spanningsboog zo genadeloos uit elkaar te trekken mijns inziens.

Parsons (of eigenlijk Eric Woolfson) is natuurlijk de man van de conceptalbums waarbij vooral de 1e enorm in het oog springt en later de nummers en de albums redelijk inwisselbaar zijn. Qua songs en als je verder niet op de tekst let.

Dat was ook de reden dat er zelden nummers van het eerste album mee mochten doen aan compilaties, dat was te afwijkend en bovendien als 1 conceptalbum nagenoeg niet uit elkaar te halen.

Maar dat was 1 album dat echt in het oog sprong. Opvolger I Robot ging nog in de eigen authenticiteit, Pyramid ook.

Hier durven de samenstellers het aan om vol te beginnen met maar liefst vier tracks van het eerst album en dan zo verder. De eerste 14 nummers zijn van de eerste drie APP albums. En ik vind het ook gelijk het mooiste deel van dit overzicht.

Er staat The Dutch Collection maar als we dan toch vreemd gaan doen, had eigenlijk Dr. Tarr van het eerste album als single aanwezig moeten zijn. Maar er wordt gekozen voor een meer subtielere aanpak en samenstelling.

Zo worden er ook schitterende tracks afgehaald van Pyramid (nummers 10 t/m 14). Na Pyramid is alles sowieso redelijk inwisselbaar, eerlijk gezegd. Stereotomy had nog een vrij bijzondere aanpak (ik had op dit overzicht Limelight overgeslagen).

Maar behalve het 1e album heb ik bij het APP te weinig het gevoel dat de nummers, voor al die concepten geschreven, niet op een ander album hadden gekund.

Zit zeker wat in.

Alleen vind ik dat sommige mensen er soms wat te moeilijk over doen. Als je goed over de volgorde en samenstelling van een greatest hits nadenkt, kan het wel degelijk een meerwaarde hebben voor mensen die niet al die conceptalbums willen draaien of als je zelf eens wat anders wilt. Zo vind ik bijvoorbeeld deze mooi samengesteld: Pink Floyd - Echoes (The Best Of Pink Floyd) (Vinyl, LP) at Discogs

Speciaal voor de Nederlandse markt uitgebracht.

En dat is precies mijn bezwaar: je pakt een gedeelte van het album af, waarmee het verhaal van het betreffende album niet wordt afgemaakt (of geen begin kent). Daarmee vind ik per definitie dat uit elkaar getrokken conceptalbums op compilatiealbums geen recht wordt aangedaan. Dat geldt ook voor deze plaat.

Jawel, dat ben ik in de basis eens, maar ik zeg daarbij dat na het eerste album de concepten van Alan Parsons nog wel in teksten veranderden maar nagenoeg niet meer in muziek.

En daarom zijn de nummers van alle volgende conceptplaten tegen elkaar in te ruilen. En is daar dus ook een mooie compilatie van te maken. Alleen de teksten zijn wellicht wat uit zijn verband gehaald maar ook dat zou ik niet als een bezwaar zien, zo zwaar op de hand ligt dat bij het APP nu ook weer niet.

Zelf maak ik compilaties van de jaren '80-albums, vanaf Eye In The Sky, voor in de auto, Met de conceptalbums uit de jaren '70 durf ik dat niet aan. Pyramid draai ik bijvoorbeeld liefst geheel.

Fedde, een late reactie mijnerzijds maar toch..... Als je nou nog eens een compilatie album maakt van The APP voor in de auto: vergeet dan vooral niet om "To One in Paradise" erop te zetten. Een mooier Alan Parsons Project nummer kan ik niet bedenken.

Dank voor je reactie, alsnog! Inderdaad noem je daar wel een prachtige. Het ontroert me telkens weer. Een emotie als een rilling die door je heen gaat. Er is zoveel muziek die wat met je gevoel doet. Maar dit gaat een stukje verder ...

Ik heb vrijwel alle afzonderlijke albums van de APP, en ook van Alan Parsons solo. Deze hoeft voor mij dus niet, maar ik vind dit hierboven wel een interessante discussie. Kun je een verzamelalbum samenstellen van een band die grossiert in conceptalbums?

Van een band als Pink Floyd vind ik het een stuk lastiger, omdat die afzonderlijke albums qua sfeer en songmateriaal nog veel eenduidiger zijn, en de albums onderling soms ook flink verschillen in aanpak, sfeer en geluid.
Maar in het geval van APP lijkt het me best te doen. Want de meeste reguliere albums mogen dan een verbindende thematiek hebben, ze bestaan toch best vaak uit losse songs die onderling uitwisselbaar is. Het debuut Tales of mystery and imagination is nog het meest conceptueel, en daarvan is het dan ook wat lastiger om songs uit hun context te halen. Hoewel ook de eerste vier nummers van deze verzamelaar prima op zichzelf kunnen staan (wat niet voor alle tracks op het album geldt). The raven was zelfs ooit nog als single uitgebracht.

Ook I robot en in mindere mate Pyramid kennen enkele tracks die je niet los zou moeten koppelen zonder in te leveren op de sfeer van het totale album. Ik vind met name een prachtnummer als In the lap of the gods beter werken in de context van de oorspronkelijke plaat, maar de overige hier geselecteerde nummers kunnen ook weer prima op zichzelf staan. Daarna begon APP zijn albums toch vooral op te bouwen uit afgeronde songs, en daardoor wordt dit een verzamelaar die zich prettig in zijn geheel laat beluisteren. Hooguit merk je verschil in productie en geluidstechniek, die met de jaren voortschrijdt.

Volgens mij is dit wel de enige verzamelaar van APP waar tracks van het debuut opgenomen zijn, waarvoor hulde. De echte reden dat die tracks meestal ontbreken is overigens gewoon dat die eerste plaat werd uitgebracht door een andere platenmaatschappij (20th Century Fox/Phonogram) dan alle andere albums (Arista).

Het had natuurlijk pas echt een 'Dutch collection' geweest als ze de alleen in Nederland uitgebrachte single-versie van The turn of a friendly card hierop hadden gezet. Maar waarschijnlijk is er bij de dienstdoende platenmaatschappij niemand meer werkzaam die zich realiseert dat dat een bijzondere en unieke versie was, namelijk part 1 en part 2 naadloos aan elkaar gekoppeld tot een prachtige song van 5 minuten...

Heb deze cds ook. Ben benieuwd of ze meer waard geworden zijn voorde verzamelaar.. ik heb de limited editie met nummer.

Verwacht geen torenhoge bedragen, maar als-ie in bovengemiddeld goede staat is, kun je er nog wel wat voor vangen. Discogs maakt, ook prijstechnisch, onderscheid tussen de genummerde editie en de 'gewone' versie. Hoewel die voor het overige in niets van elkaar verschillen, dus zelf vind ik het een soort fetisjisme. Maar zo werken die dingen nu eenmaal in de wereld van geluidsdragers...

Tnx gaucho voor je reactie. Wat denk je dat de genummerde editie kan opleveren?

Nou ja, daar verwijs ik dus naar in die link naar Discogs. In voortreffelijke staat kan-ie nog wel tussen de 12 en 20 euro doen. Maar dan moet je net de gek vinden die dat er voor wil geven. Ik kan me wel voorstellen dat je internationaal, dus op Discogs of eBay, meer kans daarop maakt, omdat APP-fans buiten Nederland dit eerder als een leuk verzamelobject zullen beschouwen dan Nederlandse liefhebbers. Maar daar moet je dus wel weer meer moeite voor doen dan wanneer je 'm op Marktplaats zet.

Ahh oke top. Bedankt voor je reactie. Ik ga eens kijken.