Buddy Guy - Sweet Tea (2001)

Prachtig geluid, soms heel donker, soms heel intens en “in your face”. Buddy op zijn best. En plaat om echt naar te luisteren, dit is niet voor op de achtergrond. Een van zijn beste cd’s naar mijn mening. Mooie en sterke lange nummers afgewisseld met kortere pareltjes. Een solide geheel.

Pure blues is mij te blues. Deze dus ook. Voor mijn gevoel is het te veel hetzelfde trucje steeds opnieuw. Typisch en simpel basdeuntje en slagwerk, paar bluesie zangregels/-coupletjes en dan de huilende gitaren die met het nummer aan de haal gaan. Na een tijdje weer wat zang en dan weer de gitaren. Als je die gitaren geweldig vindt, dan is dit vast heerlijk om te luisteren, maar mij doet het te weinig. Na drie nummers heb ik het wel gehoord.

Vreemd. Er zit, binnen het genre, heel wat variatie. Ook Buddy Guy komt behoorlijk gevarieerd uit de hoek. Ook op Sweet Tea, een akoestische start, een dampend vervolg.

Als de kritiek al zou gelden, geldt het eigenlijk voor elk genre waarin een band of artiest zich begeeft. Een vette gitaarsound is weliswaar zijn handelsmerk maar daar zijn er meer van. Hij is de afgelopen 20 jaar milder en geluidsvriendelijker geworden, minder angry young man. Hij heeft in zijn vroege leven nogal wat meegemaakt die zijn keuze voor de blues in de jaren '50 als handelsmerk een begrijpelijke maken.

Zijn laatste album is van 2018, hij is 84 en een heel tourschema vanaf 29 juni (helaas alleen in de VS) tot aan 22 april 2022 ligt al helemaal vast.

Dit gaat wel verder dan "hetzelfde trucje steeds opnieuw".

Lekkere bluesplaat van Buddy Guy, ten tijde al pensioengerechtigd maar hij is nog steeds bezig - de carrière van B.B. leek al eindeloos, die van deze meneer mag er ook wezen!

Vorig jaar bracht hij nog een nieuw album uit, die heb ik (nog) niet beluisterd. Deze ook vrij lang links laten liggen eigenlijk, onterecht. Je zou kunnen zeggen dat er weinig variatie te bespeuren valt en dan heb je een punt. Als je het tegendeel beweert, is daar echter ook wel wat van aan. Buddy Guy laat zijn gitaar namelijk voor zich spreken, met een karrenvracht aan lekkere licks en hooks. Bovendien groovet het als een malle, voor mij toch best belangrijk in bluesmuziek, dankzij een geroutineerde ritmesectie. En het neemt bij momenten psychedelische allures aan, daar hou ik ook wel van.

Gewoon erg fijn om naar te luisteren dus!

4 sterren