Buddy Guy - Sweet Tea (2001)

Dat hier nog niet zoveel op gestemd is, dit is een wereld album van formaat geluid en muziek en die fantastische gitaar vooral in
I gotta try you girl. fantastisch gewoon

5 sterrenplaat

Dat moet kloppen, ik herken de hoes onmiddellijk, heb er nog recenties van liggen uit OOR en van nog andere rockbladen, ik denk MOJO ook nog.

Het is gewoon uit mijn gedacht gegaan toen!

Tja, ik beluister te véél soorten en genres muziek en dan vergeet ik een tijdje bepaalde platen.

Heb ook een veel te grote collectie hoor (ca 3500 cd's !)

Heb ook een veel te grote collectie hoor (ca 3500 cd's !)


Heerlijk zo'n collectie kun je nog eens heerlijk op een avond door je collectie heen schuifelen.

Maar met 3500 zeg maar een lang!!!!!! weekend

Die opener.... Kippenvel zonder het te horen. Alleen al door eraan te denken krijg je zin in The Blues. En Guy heeft 'm. Enfin, dat weet iedereen, maar ik kan deze post niet verzenden zonder te vermelden dat ik de Guy-meister in zijn eigen club in Chicago heb zien rocken. Wat een kerel, wat een uitstraling, wat een club ook. Ik mag sterven

...eens met allen!

Ik heb m jaren terug in Ahoy gezien met Robert Cray, Susan Tedeschi en Keb Mo...Wat een Kerel, wat een charisma en wat een virtuoos!

Geweldig! Echte blues...en leuk is dat nieuwe ster aan het frond IAN SIEGAL de twee songs She's Got The Devil en I Got To Try You Girl heeft verwoven tot één song en dat is dan weer zíjn live publieksfavoriet geworden...

Buddy Guy, een van de laatst levende legendes, helaas zijn zijn laatste platen veel te glad geproduceerd...tijd voor weer eens wat zoete thee!

Alsof Burnside is opgestaan, maar dan met meer virtuositeit ...........

Heerlijk album.

Twee minpuntjes:

-Done Got Old had niet het openingsnummer moeten zijn, maar voor iets meer afwisseling ergens in het midden moeten staan.

-Te veel nummers eindigen met een fade-out.

Done Got Old.. god, als dat de weg niet weet te vinden naar je - gekrenkte - ziel, dan weet ik het ook niet meer hoor..

Waar Done Got Old het stereotype beeld van Blues-zangers een beetje gelijk geeft - al deed Buddy me erg denken aan Cash - is de rest van dit album totaal het tegenovergestelde. Dit rockt echt enorm! Heerlijke Bluesrock waar ik Jimi Hendrix associaties bij krijg, zowel vocaal als muzikaal. Ben ik de enige? Ach, wat maakt het uit, dit is echt fantastisch. Stuk voor stuk geweldige nummers, werkelijk; het zakt nergens in. Ben nog opzoek naar de nodige uitschieters, maar voor nu lijkt het zijn gemiddelde dubbel en dwars waard te zijn.

Done got old gaat bij mij ook door merg en been en niet zo´n beetje. De rest van het album is totaal anders en laat toch een zeer energieke bluesgod horen. Ik had nog nooit een heel album van Buddy Guy aan een stuk beluisterd, maar dit mag toch wel een openbaring genoemd worden. Niet alleen het gitaarspel ligt op een lekker niveau, maar ik vind zijn stem ook ontzettend krachtig overkomen en zeker niet ´Done Got Old´.

I Gotta Try you girl behoort sinds deze week tot mijn top X bluesnummers, fantastische opbouw met als enig nadeel dat het nummer een keer eindigt. Verder vind ik dit bij vlagen ook een zeer angstaanjagend album, ik heb het vaak ´s nachts beluisterd wanneer ik niet kon slapen en dan kreeg ik af en toe de rillingen over mijn rug.

Jaja, ik ben de afgelopen dagen ook totaal in de ban van 'Sweet Tea'. Ben er zeer onder de indruk van. Elk nummer heeft zich genesteld in mijn geheugen en ik kan het zo voor de geest halen. Zeker een prachtige plaat. Mooi gezongen, maar ook de ritmes en melodieën blijven hangen. Zeer aanstekelijk. Alleen het slotnummer weerhoudt mij van een verhogen. Geen minder nummer, alleen het weet ze niet echt te onderscheiden van de rest. Voor de rest... hulde!

Opmerkelijk is ook dat ik vaak die gitaarsolo's zo saai vind, hier is dat totaal niet het geval. Zegt toch ook wel wat.

Voor iedereen die een harde plasser van dit album krijgt de volgensde tip:

Junior Kimbrough

de helft van de nummers op Sweet Tea (waaronder de eerste 4 favoriete tracks) zijn origineel al van de beste man.

Waarschuwing!! Kimbrough is wel wat ruiger en zeg maar meer authentiek als Buddy Guy.

Voor Sweet Tea: 3*
Buddy Guy klinkt als een showbinkie met handtas en valse wimpers...Het mag duidelijk zijn, geef mij maar de originele Done Got Old

Mijn plasser is sowieso altijd hard, maar dat terzijde, ik wist niet dat het covers waren. De originals waren mij dan ook niet bekend. Maar iets zegt mij dat daar snel verandering in zal komen, rekening houdend met pretfrit's waarschuwing. Ben ik toch vrij benieuwd naar geworden, zeker omdat ik de uitvoeringen op dit album zo geslaagd vind klinken. Maar wie ben ik? Wiens plasser altijd hard is moet je sowieso zelden serieus nemen. Naar verluidt.

Wat krijg je trouwens als je een plaat van Buddy Guy achterstevoren afspeelt?

Dan krijg je je vrouw, je huis en je geld terug.

Nog eens herbeluisterd, en ik ben eerlijk gezegd wel wat verbaasd over het gemiddelde van 4,12*.

Persoonlijk vind ik dit toch niet in de buurt komen bij het beste werk van Buddy Guy. De groezelige sound vind ik niet zo mooi, en Guy vind ik normaliter toch beter en boeiender tekeer gaan op zijn gitaar.

Je hoort dat Guy een rauw en eerlijk bluesalbum wilt maken, maar op de een of andere manier komt het er net niet uit (volgende keer akoestisch i.p.v. elektrisch misschien?).

Buddy blijft natuurlijk wel een klasse artiest, en dit album heeft vaak genoeg zijn momenten, en wordt nooit ondermaats.

Ik heb hem nu voor een tweede keer beluisterd, en het is toch een ander album dan Living proof, het enige andere album dat ik tot nu toe van Buddy Guy heb.

Living proof lag mij direct, voor Sweet tea moet ik meer tijd uit trekken, ben ik bang. Het meeste is uiteraard weer prachtig. Het is grappig dat Buddy Guy hier zo'n spetterende versie van Tramp neerzet, dat nummer is ook terug te vinden in een geheel andere versie van Steve Miller op zijn cd Bingo! van dit jaar.

In beide gevallen dus een cover, het origineel is rond 1965 geschreven en uitgebracht door Lowell Fulson (mede componist was Jimmy McCracklin).

Sweet tea is wel op een bepaalde manier spannend, het zindert in de lucht en is niet zo rechttoe rechtaan zoals Living proof. Maar dat wil helemaal niet zeggen dat Sweet tea zoveel minder is, wel anders.

Maar je verveelt je weer geen minuut.

"Well I done got old. Can't do the things I used to do" zegt Buddy Guy, om je vervolgens bijna een uur het tegendeel te bewijzen. Dit is gewoon hard rock jongens! wat gaat die vent los.

Wat mooi dat je dit album noemt Iemand74. Ik ben in record tempo bezig Buddy Guy kenner te worden. Ik ken veel, maar volledige albums niet zo gek veel. Deze ken ik toevallig ook nog maar net. Ik kan mij helemaal vinden in het stukje van Musician. Living Proof die de man in 2010 op zijn 74ste uitbracht ("I'm 74 years young" zingt hij daar) is zo een die je direct beet heeft en werkelijk ongekend gepassioneerd klikt voor iemand van 74. Deze is inderdaad iets minder toegankelijk. De sound is totaal anders. Veel lange stukken, maar na een paar keer draaien kan ook deze niet meer stuk. Ik geniet zo ongelofelijk van zijn gitaarspel en hij kan bovendien ook nog eens fanatastisch zingen, tja, gewoon een lust voor het gehoor. Elke cover smeedt hij geheel om in eigen songs. Buddy is een fenomeen.

Wat is " Baby Please Don't Leave Me" te prachtige, mooie, diepe blues!

"Sweet Tea" van Buddy Guy is een broeierige, hypnotiserende, vuige en intense bluesplaat. En zo heb ik ze het liefst. Guy is nog een van de levende blueslegendes, en hij levert met "Sweet Tea" anno 2001 wat mij betreft nog een instant klassieker af.

Het geluid op "Sweet Tea" is nog het beste te omschrijven als gruizig. De hele plaat hoor je die vuige sound. Het gitaargeluid is smerig en meeslepend. De ritmes zijn hypnotiserend. Je word meegesleurd in de muziek en het is verslavend. Ik besef me dat je ervan moet houden. Ik houd namelijk ook van mooie heldere en warme en diepe tonen uit een gitaar, maar het gruizige geluid op "Sweet Tea" pas perfect bij de muziek die Guy en zijn band hier laat horen.

De albumopener is eigenlijk een beetje een vreemde eend in de bijt. Het is het enige akoestische nummer en valt daarmee eigenlijk uit de toon. Een andere plek op het album was wellicht beter geweest. Aan de andere kant, het is wel direct duidelijk dat we hier te maken hebben met authentiek blues, alleen zal de rest van het album elektrisch klinken.

Guy heeft de perfecte stem voor de blues en zijn gitaarspel vult dit perfect aan. Soms vind ik dat Guy zich wel eens laat gaan en dat zijn gitaarspel uitmondt in patserig vertoon. Dat heb ik op "Sweet Tea" helemaal niet. Uiteraard soleert Guy er lustig op los, maar ik vind het nergens overdadig worden. Wat me vooral intrigeert zijn de hypnotiserende repeterende drassige zompige
ritmes. Het is alsof ik tot aan mijn knieën in de klei van de Mississippi Delta sta. Het is een dreigend en angstaanjagend gevoel, maar het is zo de blues.

Hoogtepunten zijn "Baby Please Don't Leave Me", "She Got the Devil in Her", "I Gotta Try You Girl" en "It' a Jungle Out There", maar eigenlijk zijn alle tracks raak. "Sweet Tea" is voor mij top 10 materiaal en een van de beste platen van het nieuwe millennium.

Zo is het maar net, geweldig album opgehangen aan een monster van een opener (die je idd wel wat op het verkeerde been zet). Fijne zompige en schurende sound, er gaat echt wel wat vanuit. Een klein minpuntje vind ik die fade-outs, toch niet nodig om elk nummer zo te eindigen? Ook de ritmesectie klinkt mij vaak wat ongeïnspireerd in de oren: gewoon een constante beuk en laat Buddy zn ding maar doen ofzoiets?

Die "constante beuk" hoort echter wel bij dit album. De ritmesectie doet waarschijnlijk gewoon wat hen opgedragen wordt: spelen in de sfeer van de Mississippi Blues. En ja, in mijn ogen lukt dat perfect. Guy heeft een aantal nummers gecovered van Junior Kimbrough. Als je daar een paar albums van hebt beluisterd dan hoor je pas echt wat een constante beuk inhoudt. Het frappante is dat Guy opent met Done got old, dat in de originele versie van Kimbrough net zo opzwepend is als de overige nummers van Guy op dit album.

De productie had wel wat beter gemogen. Onnodig slecht opgenomen. Het is wel vreemd dat Guy zich aan een blues stijl waagt, welke hij nog nooit gespeeld heeft. Dat het toch zo authentiek klinkt, is uitsluitend aan het meesterschap van Buddy zelf te danken.

Lekkere rauwe, smerige, knallende en zompige Blues plaat die ik nog regelmatig af speel. Zeker één van mijn favoriete 10 reguliere/normale blues albums (dus niet live, verzamel).

Lang leve Musicmeter! Gevonden via het forum 'wat draai je nu', zag er uit als een zompige bluesplaat en stelt niets teleur. Een plaat met ballen!

Heb ik eens een lekker album gevonden, is die niet/slecht verkrijgbaar.... (lekker rauw en niet zo gladjes)

Wat een geluid, naast de gitaar ook de bass, fenomenaal.
Hoor t nu voor het eerst pas (getipt vorige week).

Maar is deze nooit uitgebracht op vinyl???

Net uitgebracht op dubbel vinyl in een erg goede persing en met fraaie uitklaphoes:
Buddy Guy - Sweet Tea (Vinyl, LP, Album, Reissue) | Discogs

Ah super man, tof dat je dat laat weten!
Much appreciated!!!

Cheers
Grootfaas

Indrukwekkend album van Guy. Supersterke songs, soms met een psychedelisch laagje erover (althans zo ervaar ik het) en een meer dan puike productie die het afmaakt.