Adrian Borland - Cinematic (1995)

Op het moment dat niemand het meer van hem verwacht, slaat-ie toe: zanger/gitarist ADRIAN BORLAND, die ons na het uiteenvallen van zijn band THE SOUND (eind '87) verblijdde met een viertal solo-albums van wisselende kwaliteit. Cinematic is donker, beladen en sfeervol als vanouds. Ondersteund door synthesisers en (drum)computers gaat Borland in 15 'korte filmpjes' de strijd aan met de demonen in zijn hoofd. Het spannende resultaat doet bij tijd en wijle terug­denken aan zijn piekdagen uit het New Wave-tijdperk.

Mooie plaat. Bij lange na niet zo goed als "5:00", maar stukken beter dan zijn voorganger. De openingstrack is briljant, dat weer wel.

Het is zó ontzettend jammer dat de eerste vier soloalbums van de voormalige zanger van The Sound niet meer verkrijgbaar zijn.
Deze "Cinematic" heb ik echter onlangs nog kunnen vinden. Dit exemplaar was zelfs nog nooit gedraaid! Doodzonde, denk ik dan...maarrrr... aan de andere kant... zó gaaf vind je deze albums dan ook niet meer.
Wat was Adrian Borland toch een geweldige "singer/songwriter"! Het zijn stuk voor stuk mooie composities, met als uitschieters "Dreamfuel", "When Can I Be Me" en
"Heading Emotional South".

helemaal mee eens Adrian Borland heeft hele mooie liedjes gemaakt, als solo artiest veel meer ingetogen en akoestisch, de mooiste liedjes van dit album vind ik, de nummers: 1,2, 8,9 en 10, op sommige momenten hoor je de gloriedagen van The Sound terug, jeetje wat missen we hem toch!!!........maar niettemin heeft hij heel wat moois nagelaten

helemaal mee eens

en deze cd kocht ik ooit voor - echt waar - 2 gulden 50 bij Aad's Platenzaak uit een bak afgedankte promootjes van een of andere radiogast

met een andere hoes, trouwens

Je hebt voor al dit moois in ieder geval minder betaald dan ik....mazzelaar!

Mijn exemplaar heeft ook een andere hoes (vrijheidsbeeld), tracklist is hetzelfde.

Ik heb ook het vrijheidsbeeld. Ik vind deze hoes eigenlijk mooier, maar het gaat om de muziek.

Deze plaat verdient best nog een mooie stem, zodat ie weergegeven wordt in de toplijst van 1995.. Dat lijkt mij geen misplaatste plek voor deze plaat.

Natuurlijk! En bij deze dus ook gebeurt.

Het vierde album van Adrian Borland, voorheen zanger van The Sound. Van zijn derde soloalbum “Beautiful Ammunition” uit 1994 tot zijn vijfde “5:00 AM” uit 1997 maakte hij werkelijk drie fantastisch mooie albums. Deze hoort daar dus bij.

“Cinematic” gaat van start met het nummer “Dreamfuel”, zo sfeervol en filmisch kan een album dus starten. Ik wordt direct meegezogen in de wereld van Adrian Borland. Dat het wederom geen makkie gaat worden is al duidelijk. Maar dat is precies de reden dat je deze plaat op legt. Het bevat stuk voor stuk alleen maar mooie songs.

De toevoeging van de tweede stem van de zangeres I.V. Webbe in het nummer “When Can I Be Me”, vind ik een bijzonder moment. Een volgend absoluut hoogtepunt is het titelnummer “Cinematic”. Wat een song, prachtige tekst, sfeervol, onderliggende donkerte , exemplarisch voor dit album. Dat is ook gewoon de kracht van Adrian Borland, hij schrijft prachtige lyrics, heeft een fantastische stem en creëert in zijn muziek enorm veel sfeer – in verschillende lagen. Hij heeft het leven niet gemakkelijk gevonden en is gebukt gegaan onder zijn eigen persoonlijkheid. Juist dat is het geen wat zijn muziek altijd zo urgent heeft gemaakt. Niet het feit dat hij er niet meer is , vanwege zijn zelfmoord. Maar dat het leven niet gemakkelijk was, wat bij hem zeker resulteerde in een enorm hoeveelheid creativiteit en reflectie.

Wow! Dit is een briljant album. Zijn bijzonder indringende stem en voortreffelijke muzikale omlijsting scheppen een mystieke sfeer.

Deze wordt door Sounds Haarlem opnieuw uitgebracht op Record Store Day 2020. Met 2 niet eerder uitgebrachte bonustracks. Fijn, maar wel met die lelijke zwarte hoes met saaie opdruk - zoals de rerelease van Beautiful Ammunition en Lovefield - ....dat snap ik dan weer niet...

Ik vermoed dat dit een rechtenkwestie is voor wat betreft het oorspronkelijke beeldmateriaal, maar ik vind het inderdaad ook jammer dat die hoezen zo saai en sober zijn. De heruitgave is overigens uitgesteld naar 20 juni, vanwege het verplaatsen dan wel annuleren van Record Store Day.

Aha, ik was al teleurgesteld toen ik niets kon vinden bij Sounds Haarlem op de site. Ik ga even kijken of pre-order mogelijk is. Of scoor op discogs een oorspronkelijke uitgave met de originele hoes...maar dan mis ik de bonustracks weer.

Vandaag binnen in Haarlem!

Dit is geen kwestie van rechten maar de smaak van de ontwerper. Ik vermoed dat de volgende releases ook voorzien worden van een zelfde soort hoes. Als je de laatste Spasmodique platen bekijkt dan zul je een zelfde stijl herkennen (zelfde ontwerper). Zwart met rood en witte letters... Ook niet mijn smaak maar over smaak valt niet te twisten zoals we allemaal weten. Ik knap zelf meer af op de prijs, ik ga absoluut geen 35 euro betalen voor een reissue LP. Gelukkig heb ik de originele LP dus geen noodzaak ook om deze te kopen.

Dan heeft de ontwerper duidelijk een andere smaak dan ik. Doe mij maar dat berglandschap met blauwe lucht en wolken! Grote kans dat de volgende uitgaven er net zo uit zullen zien, "mooi" uniform zwart, wit en rood. Afgezien van de vormgeving ben ik wel erg blij dat ik dit album nu op cd heb, aangezien deze nog ontbrak in mijn collectie.

Daar sluit ik mij volledig bij aan

De hoes met het vrijheidsbeeld was bedacht door Adrian zelf en is de Engelse versie (Resolve, het label van Adrian's ouders), de hoes met de blauwe lucht is de Amerikaanse Setanta versie. Ludiek gegeven is dat er bij de Borlands jarenlang dozen in de gang hebben gestaan met Cinematic en Beautiful Ammunition CD's. Die hadden nu een gretige afzetmarkt gehad.

Weet je wat hier mee is gebeurd? Heeft pa Borland die van de hand gedaan voor een mooi zakcentje?

In dit geval zou ik trouwens de Amerikaanse vormgeving prefereren, ook de oorspronkelijke Engelse versie van Adrian sluit niet helemaal aan bij mijn smaak.

Een deel is naar Red Sun Records gegaan destijds en een ander deel naar een Amerikaanse verkoper als ik het me goed herinner. Is alweer een aantal jaren geleden.

Knap hoor, ik draai nu Bright White Light en word wéér geraakt. Still missed, Adrian