menu

Adrian Borland - Harmony & Destruction (The Unfinished Journey) (2002)

mijn stem
4,15 (27)
27 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Red Sun

  1. Solar (4:35)
  2. Angel Sulk (5:14)
  3. Forever from Here (6:03)
  4. Scrapyard (3:44)
  5. Startime (3:05)
  6. Summer Wheels (5:18)
  7. Destiny Stopped Screaming (4:47)
  8. Get Me a Witness (4:03)
  9. In the Field (5:40)
  10. Heart Goes Down Like the Sun (4:07)
  11. Land Meets Ocean (3:42)
  12. Song Damn Song (2:19)
  13. Last Train Out of Shatterville (3:13)
  14. Living on the Edge of God (8:23)
totale tijdsduur: 1:04:13
zoeken in:
avatar van King of Dust
5,0
Het testament van mijn grote held. Anderen mogen anders beweren. Voor mij is Adrian Borland de briljantste componist van de 20e eeuw. Ik vind veel muziek heel goed, maar met Adrian Borlands muziek heb ik iets heel persoonlijks. De muziek past perfect bij mij. Ik herken wat in de muziek. Door het luisteren van zijn muziek heb ik het vaak het idee alsof ik met hem praat, alsof hij me iets verteld. Wat dat betreft is het wel mooi dat Adrian nooit wereldwijd doorgebroken is. Daarmee heb ik als een van zijn fans iets persoonlijks met zijn muziek.

Ook dit album is weer geweldig. Het zou niet af zijn, maar nog steeds klinkt het briljant. Het is even wennen (het is best wel een experimenteel album) maar god, wat is het weer mooi.
Zwaar, triest (zeker met de wetenschap van nu) maar geweldig mooi.

Het opgewekte, aanbiddende Solar met die mooie hoornen
Het rockende Angel Sulk en Scrapyard
Te veel moois om allemaal te beschrijven. Maar er zijn hoogtepunten die ik gewoon moet noemen.

Het in en in trieste Startime bijvoorbeeld. Het zou me niet verbazen als deze als een van de laatste nummers opgenomen werd. Ergens in April 1999 toen Adrian zijn trieste beslissing al gemaakt had, want zo klinkt het. In muziek en in tekst:

To that I surrender, before I resign
Be sure I'll have had my startime


Het zegt gewoon: het is over, het is klaar, het is goed geweest. Adrian neemt afscheid, het doet pijn, maar hij wil niet langer meer.

Zo'n zelfde klank heeft Destiny Stopped Screaming. Adrian kijkt naar al zijn geliefden, al zijn naasten en ziet hoe zij gelukkig zijn, hoe zij verder gaan met hun leven. En huilt vanbinnen omdat hij ziet dat het bij hem niet lukt. Een ziekte laat het hem niet toe. Wetende dat hij uit het leven gaat stappen huilt hij, wetende wat hij zal missen, wie hij zal missen. Hij wil nog gered worden. Hij schreeuwt om het lot om hem toe te schreeuwen, hij schreeuwt om iemand die hem nog kan vertellen waarom hij verder moet leven, ondanks de pijn. Maar hij gelooft er niet meer in. Hij vraagt: Is Destiny still screaming? Maar de titel en de muziek geven hem het antwoord al. In de bridge gooit hij alle pijn en wanhoop eruit, zijn stem klinkt rauw. Zijn laatste beetje overlevingszin. Oh, is that Destiny still screaming? Dan legt hij zich er bij neer.

When the bells have rung for me, and I am done with breathing
Fold my arms in front of me, whisper Destiny stopped screaming


En dan Land Meets Ocean
Een virtuoos aan het werk op de gitaar
Zijn gitaar klinkt op een gegeven moment als een cello
Met veel valse lucht gezongen, zijn stem klinkt uigeput, zo mooi.
De romanticus legt zich er bij neer dat de wereld minder romantisch is als hij dacht

When I worked out that you weren't coming
And the flood I'd willed would never be....
Land meets ocean it's an old old story
It's an ancient tale everybody knows


De jankende gitaar, het orgel, de zachte drums: alles is perfect.

Na nog 2 nummers wordt je stevig bij je lurven gegrepen: Living On The Edge Of God
Adrian gaat nog een keer los. Hij gaat eruit stappen, maar je zal hem niet zielig vinden. Hij doet het met opgeheven hoofd en dat laat hij weten. Hij laat zijn kracht zien. Dood is niet het einde: hij zal ergens anders voortleven: Living on the edge of God
Alleen de titel is al een krachtige kreet. We nemen afscheid van een sterke, moedige Adrian en niet van een teneergeslagen downer. We nemen afscheid van iemand die geleefd heeft, die het leven liefhad.

Dan nog de hidden track: Death of a star. Ik zie het als een soort epiloog. Adrian's leven is voorbij, maar gaan we daarom zitten treuren. Nee, verder met je leven. Denk met blijdschap terug aan Adrian, niet met triestheid. Wees gerust even droevig, maar ga daarna weer verder. Dat is denk ik wat Adrian op het laatst aan zijn fans wou meegeven. Ik heb hem nooit meegemaakt, hij heeft me het nooit zelf verteld. Maar zijn muziek zegt genoeg. Dat is een hele duidelijke en prachtige taal, die Adrian als geen ander sprak. Een taal die hij liefhad en die hij meer dan 20 jaar tegen ons sprak.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:11 uur

geplaatst: vandaag om 20:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.