Elvis Costello & The Attractions - Get Happy!! (1980)

Geen berichten en nog maar 15 stemmen bij dit fantastische album terwijl bij het laatste matige Coldplay album al 45 pagina's staan. Wat is het soms toch oneerlijk verdeeld.

Na het succesvolle popalbum Armed Forces was Elvis alweer toe aan een nieuw geluid. Na het beluisteren van een aantal oude Stax en Motown singles kwam de ingeving : Een soort eerbetoon zonder natuurlijk de eigen Elvis trekjes te vergeten.

20 nummers in 48 minuten, precies zoals een puur popalbum zou moeten zijn. Geef het publiek geen tijd om op adem te komen.

Ik moet bekennen dat ik tijdens de eerste paar keer luisteren nog niet echt onder de indruk was. Ik heb zowat al zijn albums binnen 6 weken aangeschaft dus er waren genoeg Elvisalbums voorhanden die me wat sneller konden bekoren. Toch bleef deze steeds maar weer terugkomen, de melodieen werden steeds lekkerder, de teksten werden steeds beter en scherper.

Uiteindelijk is hij opgeklommen tot mijn favoriete Costello album en een top 10 notering op Mume. Ik zou hem iedereen willen aanraden die houdt van sprankelijke popnummers.

Mocht je een exemplaar zoeken, zorg dan dat je 2 cd krijgt. Je behoudt het oorspronkelijke album apart op 1 cd en je krijgt een andere met 30 bonustracks, waarvan er 12 niet op het album staan en de rest alternatieve versies, demo versies of live versies zijn.

Absolute waarheid is dat, Tribal. Ik vind dit zo ongeveer het allerbeste en most enjoyableste (dat is Engels noch Nederlands, sorry haha) album van Costello.

De perfectie héél dicht benaderen, dàt is het voor mij!

Hoogst Aan te Bevelen aan iedereen die van muziek met spirit en soul houdt!

4.5

****1/2

Eén van de beste platen die ik ken, en dat zijn er veel!! Alles waar een perfecte plaat aan moet voldoen zit in deze. Eigenlijk is dit Elvis (C!!) op zijn best, de platen die hierna kwamen waren regelmatig erg goed, maar er kon er niet één aan deze diamant tippen!!

amai, de vierde van costello en wat was ik enorm teleurgesteld na de vorige 3 die meesterwerkjes waren, jaren later vond ik er nog niks aan en nu ook niet, dus dit is de slechtste costello plaat voor me

Favoriete plaat aller tijden van Gijsbert Kamer (recensent Volkskrant). Mooie, veelzijdige verzameling liedjes, maar er springt er geen één echt uit. Laat wel zien wat een ongelovelijke songsmid Costello is. Vier platen ver en al zo'n oeuvre. Toch vind ik de eerste 3 net een tikkie beter. Costello is wel dapper dat hij steeds durft te vernieuwen.

Ik weet het niet met deze plaat. Ik vind hem minder dan de eerdere Costello albums, vooral doordat het iets teveel een ratjetoe is. Dat zal voor heel veel mensen nu net de reden zijn dat ze dit zo'n geweldig album vinden, maar ik prefereer een album als 'This Year's Model', dat veel coherenter is. Ik heb de plaat nu zo'n acht keer beluisterd maar er zijn nog steeds nummers waarvan ik me niet voor de geest kan halen hoe ze klinken. Geen goed teken.

3,5*

Absoluut zijn allerbeste voor mij; zelfs de mindere songs storen me niet, het is die feel, die sound, van zo'n album wordt je ook vrolijk.
Een must in iedere collectie, en wat sommige mede-confraters, die ik erg apprecieer, hiervan vinden, blijkbaar sommigen niet al te veel soeps, nou, ze dwalen, maar ik vergeef het hen.
Deze plaat is zo ontzettend goed, en bulkt van de topsongs, de ene topper volgt de andere op.
Jammer voor het prachtige Minimum-Maximum van Kraftwerk, het moet wijken... maar ik beslis nu om dit magistraal topalbum in mijn top tien op te nemen en dat gaat daar nooit meer uit!

Deze band speelt retestrak, de songs zijn van een nooit gezien niveau, Costello zou nooit meer beter worden...
mag-ni-fiek, hemelse manna, en meer bewieroking is nu ook niet nodig, met je voetjes op de grond blijven, Fatherken!

Ja, Tribal, ik denk wat wij zowat de enige fans van dit meesterlijke album zijn.... helaas heb ik de normale (her)uitgave zonder die 2de plaat.
Formidabel album, er zouden méér fans van zo'n plaat mogen zijn, toch???

Nee hoor, jullie zijn niet de enige, ik vind dit een meesterwerk, zonder meer. New Amsterdam, Black & White world, Oppertunity om er maar drie te noemen. wat een klasse en een sfeer, een soort new wave met een bijna motown gevoel. Knappe plaat.

De grootste dwaling van beaster tot nu toe... Ik begrijp dit niet, meestal sla je de bal redelijk juist, hier zit je voor mij echt fout, maar ja, als je het niets vindt, het màg, natuurlijk. Zonde, doodzonde, Michel, voor zo'n prachtplaat!

Hier nog een fan van deze plaat, ik vind dit Costello's Exile on main street, niet omdat ze muzikaal gelijk zijn maar omdat het bij beide platen om werkstukken gaat waar niet direct nummers er uitspringen (geen beroemde singles of concertfavorieten,etc) maar in zijn geheel zijn het geweldige werkstukken.
5 sterren

Geweldig album van Costello!
Het eerste album van hem wat me weet te raken, van het weekend ook wat andere platen van hem herbeluisteren!

welke raakten je niet?

Al zijn albums hiervoor (en zijn solo albums voor 1980) en Imperial Bedroom, maar nu begint het kwartje bij me te vallen!

Volgens mijn (lp)hoes begint kant 1 met I can't stand up for falling down. Het label op de plaat zelf heeft wel op kant 1 Love for tender staan. Verder bevat de lp een nutteloze poster maar gelukkig krijg je wel heel veel Elvis Costello voor je geld.

Geen betere muzikant voor crisistijd dan Costello. Ik ben weer helemaal in the mood voor deze geniale gifkikker. Het album zelf is al een traktatie maar de toegevoegde bonusdisc maakt het feest compleet. Energie en speelplezier spatten er van af. Geen uitschieters of hits en geen pretenties. Wel die fijne motownfeel op het origineel. Wat is die Pete Thomas trouwens een geweldige drummer.

The Jam heeft duidelijk naar dit album geluisterd.
Toen deze band er bijna het bijltje bij neer gooide maakten ze nog een grote hit: A Town Called Malice.
Deze lijkt qua compositie sterk op het twee jaar oudere Love For Tender.
Nu de zomer eindelijk lijkt te zijn begonnen is het ook tijd om Get Happy!! Uit de kast te halen.
Samen met de sound van The Specials en Madness verwacht je gewoon dat in deze periode elke dag de zon schijnt.
Terwijl andere wave bandjes duidelijk in de kille, koude sfeer verkeerden, hoorde je wel degelijk ook een ander geluid.
En wees eens eerlijk; iedereen heeft toch wel behoefte aan een lekker warm geluid, zonder dat het gelijk broeierig klinkt.
Ideale soundtrack voor een dag als vandaag.

Ik heb deze sinds gisteren en ben er nu al over uit: Briljant!

Het is werkelijk geniaal hoe Costello hier te werk gaat: 20 perfect uitgebalanceerde 2-minuten-liedjes die je het gevoel geven dat je naar een feilloos dubbelalbum luistert (een beetje vergelijkbaar met Todd Rundgren's eveneens vrij manische A Wizard, A True Star).

Ook valt hier de rol van Steve Nieve en Bruce Thomas op; dit is 'hun' album. Steve's orgelpartijen stelen hier op ieder nummer de show en de soul-achtige baslijntjes klinken lekker vettig (tenminste op mijn 'oude' Columbia cd).

Ook is het knap hoe dit zogenaamde genre-album (soul-pop) naadloos aan lijkt te sluiten op het new wave-geluid van Armed Forces. En inderdaad: Dit was vast niet van Paul Weller's platenspeler te slaan. Uniek!

Briljante plaat waar het speelplezier, inventiviteit, jeugdigheid en tomeloze energie vanaf spat. Pure fun.
Luisteren naar deze plaat brengt bij mij dezelfde sensatie teweeg als een ritje in de zweefmolen op de kermis als kleuter, of als in de botsauto's als puber. 4**** en nóg een rrrrrrrrrrondje!

Ben aan een " herontdekking" bezig. Ik blijk deze en trust in mijn (lp) platenkast te hebben. Afstoffen en gaan..........Ik ben ook fan!

motel matches die niet op deze plaat heeft gestemd. Kan toch niet. Zeg er wat van mensen.

ik zeg inderdaad belachelijk

Heb vele platen van Elvis, deze nog niet, maar deze is ook prachtig, Had m toen in 1980 laten lopen na de 3 prachtige daarvoor, onterecht blijkt nu. New Amsterdam is bv heel mooi.
Deze man is./was nog steeds onderschat, mss ook omdat het toendertijd geen "echte" New Wave was.
Daarna ook heerlijke platen gemaakt met name Punch the clock vind ik erg mooi.

Twintig nummers op één stuk vinyl: die Costello was uiterst productief in deze periode, rond het verschijnen van deze elpee in februari 1980. Terwijl depressie (Joy Division en consorten), melancholie (The Cure en co) en spierballen (Iron Maiden, Saxon, Motörhead en meer) de sfeer van de "betere" pop dat jaar gingen domineren, ging hij met deze plaattitel en muziek dwars tegen de stroom in. Voorheen klonk hij bozer, hier lijkt de man vol blije stuiterenergie te zitten.

De liedjes duren uiteraard kort, anders pasten ze niet in de groef. De hoes verraadt al dat de mannen hun inspiratie vonden in de jaren '60, waaruit wordt geput van soul tot beat. Variatie overheerst dus. Geheel in stijl wordt een enkel nummer snel weggedraaid.
Mijn grote favo's zijn The Imposter met z'n felle orgel en Human Touch, de laatste omdat ik ska op z'n tijd erg lekker vind. The Attractions zijn op dreef en brengen behalve tonnen energie ook nog eens knap verschillende kleuren in de diverse liedjes.

Op single verschenen de twee laatste liedjes van de A- en de eerste van de B-kant. Hits leverde het in Nederland niet op, wel haalde de langspeler #34 in de vaderlandse albumlijst.
Een bescheiden klassieker, in Nederland wellicht te snel ondergesneeuwd door de hausse aan nieuwe bands die dat jaar doorbraken.

heerlijk album! vrolijkere noot in een jaar (1980) waarin bands als joy division, u2, echo and the bunnymen en the cure wat ‘zwaarmoedigere’ elpees uitbrachten …