Klaus Nomi - Encore! (1983)
mijn stem
8 stemmen
West-Duitsland
Pop / Avant-Garde
Label: RCA
-
Fanfare (0:40)
-
Cold Song (4:03)
-
Total Eclipse (4:15)
-
Can't Help Falling in Love (3:55)
-
Simple Man (4:17)
-
Wasting My Time (4:14)
-
Wayward Sisters (1:43)
-
Ding Dong (3:03)
-
You Don't Own Me (3:39)
-
Der Nussbaum (3:03)
-
Lightning Strikes (2:59)
-
The Twist (3:10)
-
Samson and Delilah (Aria) (3:46)
1
geplaatst: 19 december 2007, 23:42 uur
Van Klaus Nomi had ik al wel eens gehoord: in mijn ogen een vreemde artiest die in 1983 overleed aan een toen nog onbekende ziekte (aids). Hij was één van de eerste bekende personen die er aan stierf.
Verder wist ik dat zijn muziek een mengeling was van opera, vaudeville, pop. En dan zijn stem: die tot zeer grote hoogten kon stijgen, letterlijk (alsof je een vrouw hoort zingen).
Zijn uitdossing in combinatie met de muzikale mengelmoes en stemgeluid weerhield me er lange tijd van me eens wat meer in deze meneer te verdiepen en dan met name zijn kleine discografie.
Het leek me verstandig te starten met deze verzamelaar van werk te vinden op de 2 reguliere albums en de Elvis Presley-cover Can't Help Falling in Love (met Midnight Blue intro van Beethoven; sommigen kennen het nummer Midnight Blue van Louise Tucker misschien nog wel....), Fanfare en De Nussbaum van Robert Schumann. Dit album verscheen kort na zijn dood.
En na beluistering kan ik concluderen dat ik hier best eerder aan had kunnen beginnen. De stem vormt geen probleem, de nummers ook niet, alleen het geswitch van pop naar klassiek (zoals ik dit toch ervaar) werkt soms wat storend. Ook vind ik het hier en daar huppelkutterig overkomen. Maar verder is dit best wel geschikt voor mijn oren. Theatraal en ietwat over the top: iets waar ik nooit zo vies van ben.
Verder wist ik dat zijn muziek een mengeling was van opera, vaudeville, pop. En dan zijn stem: die tot zeer grote hoogten kon stijgen, letterlijk (alsof je een vrouw hoort zingen).
Zijn uitdossing in combinatie met de muzikale mengelmoes en stemgeluid weerhield me er lange tijd van me eens wat meer in deze meneer te verdiepen en dan met name zijn kleine discografie.
Het leek me verstandig te starten met deze verzamelaar van werk te vinden op de 2 reguliere albums en de Elvis Presley-cover Can't Help Falling in Love (met Midnight Blue intro van Beethoven; sommigen kennen het nummer Midnight Blue van Louise Tucker misschien nog wel....), Fanfare en De Nussbaum van Robert Schumann. Dit album verscheen kort na zijn dood.
En na beluistering kan ik concluderen dat ik hier best eerder aan had kunnen beginnen. De stem vormt geen probleem, de nummers ook niet, alleen het geswitch van pop naar klassiek (zoals ik dit toch ervaar) werkt soms wat storend. Ook vind ik het hier en daar huppelkutterig overkomen. Maar verder is dit best wel geschikt voor mijn oren. Theatraal en ietwat over the top: iets waar ik nooit zo vies van ben.
* denotes required fields.
* denotes required fields.