Biohazard - Mata Leão (1996)

Misschien niet zo goed als Urban Discipline of State Of The World Adress, maar toch zeer korte maar felle en pakkende nummers op deze CD. 4 sterren!

MAar dit plaatje mist toch de diepgang van zijn voorgangers. Ik mis het echte metalgitaar geluid, en de gierende solo's.

En de matte productie zorgt er ook nog eens voor dat de plaat heel saai overkomt.

Eerste nummer blijft erg lekker, daarna zet ik hem altijd af.

Geen solo's maar wel een flinke scheut punk/hardcore.
Lekker hard en boos.
De enige plaat als trio uitgebacht.

Ik ben wel verbaasd over het gemiddelde, toen ik 16 was (1996) was dit een van de populairste platen binnen het hardcore genre...
En toen vond ik het zeer terecht. Nu vind ik het iets minder leuk allemaal hahaah, het is wellicht meer bedoeld voor een wat jongere generatie maar desalnietemin toch zeker wel 3,5*
Authority blijft tijdloos, though

Als trio opgenomen en ik snap niet waarom deze plaat zo'n lage eindscore heeft.

Het is een stap terug vergeleken met 'The State of' maar daarom niet een mindere plaat.

De nadruk ligt hier weer meer op NYHC dan op rapmetal.

Enkele songs op deze plaat zijn ondertussen klassiekers (zoals Better Days, These Eyes)

Flinke tegenvaller, zeker na het sterke State Of The World Address, mijn favoriete album van de band. Hier is het vooral hardcore wat de klok slaat, met hoofdzakelijk korte, rechttoe rechtaan beukers, die veelal net niet boeiend genoeg zijn. Ook de opzettelijk vaak vals overslaande zang van Billy is een misser. Een paar goede songs, zoals opener Authority en Thorn, maar dit door Dave Jerden nogal dof geproduceerde album is het net niet.

Dat is inderdaad niet de formule waarin Biohazard op z'n best is. Zo'n dikke groove als op Urban Discipline, dat hebben ze nodig. Vond deze plaat eerst ook wel heel erg goed, maar het is na een tijd te eenzijdig en in vergelijking met ouder werk merk je duidelijk dat ze er niet hun ding mee kunnen doen. Nu gaat deze band al wel eens vaker van mijn radar af, maar met dit weten ze in ieder geval geen blijvende indruk te maken.

Zal allemaal mede te maken hebben met het feit dat lead gitarist Bobby Hambel de band hier (tijdelijk) verlaten had.Mata Leão is inderdaad minder dan State of the world adress maar de korte,snelle nummers zoals a Lot to learn zijn toch best lekker.

Dit was hun eerste stinker

Twee jaar na het commercieel succesvolle State of the World Address komen de heren met een plaat waarbij het lijkt alsof de benen weer stevig op de grond staan. Weg is de grootse sound, het gestroomlijnde geluid en de gelikte video's. De nummers zijn afgemeten, de productie is dof en het lijkt wel of de heren terug gaan naar hun underground status. Hambel had de band verlaten, drank en drugs lagen hieraan ten grondslag, maar in interviews heb ik ook weleens gelezen dat Billy en Evan vonden dat hij de 'street credibility' ontbeerde die je blijkbaar moest hebben in dit genre. Dan de plaat; Mata Leao staat vol met relatief kortere nummers en dat doet het album goed, het grote gebaar blijft ook achterwege. Seinfeld en Graziadei blijven zeer beperkte zangers maar dat is inherent aan het muzikaal gebodene. De plaat swingt als de spreekwoordelijke....en dat is positief. Graziadei vliegt regelmatig uit de bocht met zijn zang maar dat heeft wel ook wel weer zijn charme. Hoewel geen topper vermaak ik mij een stuk beter met deze plaat in vergelijking met zijn voorganger.

De rek raakt er tegen het einde zeker uit maar voor songs als Authority, het swingende Control, de moddervette groove in Cleansing en het stuwende Modern Democray hoeven de mannen zich zeker niet te schamen. Hoewel ik dergelijke muziek - hardcore was en is voor mij redelijk tijdsgebonden - nooit meer draai blijkt Mata Leao echt wel zijn momenten te hebben.