Dropkick Murphys - 11 Short Stories of Pain & Glory (2017)

Altijd leuk een nieuwe Dropkick. Blood was alvast goed maar de versie van You'll Never Walk Alone vind ik erg tegenvallen. Het origineel doet met ook niet zoveel, misschien dat dat meespeelt.

Ik ben meer van The Pogues eerlijk gezegd.

Alleen op Anfield klinkt YNWA mooi. Verder nergens.

Bij de laatste twee platen was de band mij een beetje kwijt, met 11 Short Stories of Pain & Glory word ik weer een tikje meer overtuigd. Het absolute hoogtepunt van de plaat is 4-15-13, een prachtig nummer met een ijzersterke tekst, geschreven ter nagedachtenis van de slachtoffers van de aanslag op de marathon in Boston. De band houdt het grotendeels allemaal een stuk rustiger en klinkt soms behoorlijk als een ruwe en minder begenadigde versie van Bruce Springsteen & The E Street Band, wat trouwens helemaal niet negatief hoeft te zijn. Ook staan er weer typerende folkpunkbrulnummers erop en een versie van You'll Never Walk Alone die niet had gehoeven. Zeker geen slechte plaat, maar voor Dropkick Murphys zal ik altijd naar Do Or Die pakken. Drie sterren.

'4-15-13' is inderdaad een pakkende song, Don. Voor het overige is het meer van hetzelfde; ik val, net als de band, in herhaling als ik zeg dat we ondertussen wel weten wat te verwachten van deze jongens.

Vergeleken met de vorige twee albums blijft hier op 't eerste gehoor weer wat meer hangen, in positieve zin. Hoewel 'You'll Never Walk Alone' echt niet had gehoeven.

3 sterren

Jammer.. Ik ben al zo verschrikkelijk lang een trouwe aanhanger van DKM maar nu gaat echt de verkeerde kant op. De streetpunk dreef al steeds verder weg maar nu klinkt het op het eerste gehoord als neutrale folk muziek.

Tam plaatje met een paar uitschieters, maar geen echte hoogvliegers. Zal hem nog een paar keer luisteren.

Persoonlijk vind ik deze versie van You'll Never Walk Alone wel opbeurend en deze staat in schril contrast met First Class Loser. Laatstgenoemde vind ik dan weer helemaal niet opbeurend en een beetje deprimerend zelfs.
Ik ga bij het beluisteren van platen meestal op mijn gevoel af en ik geef deze 3,5*. Misschien scheelt het dat ik niet heel erg bekend ben met het overige materiaal van de band.

Dropkick Murphys blijft een leuke band maar echt veel progressie of verrassing zit er de laatste jaren niet meer in.Het is weer de gebruikelijke combinatie van folk en punkrock en nieuwe invalshoeken qua teksten kan ik ook nauwelijks ontdekken.Het is zelfs zover dat ze de oude klassieker You'll never walk alone weer van stal hebben gehaald en Until the Next Time heeft wel erg veel raakvlakken met Doris Day's ( en verschillende andere artiesten) evergreen "Till We Meet Again" .
Veel Anthem-achtig werk dus en dat kennen we nu onderhand wel.
Misschien was echte folk plaat of een terugkeer naar de stevige punkrock van de begintijd wel een beter idee geweest.Nu is het bij 11 Short Stories of Pain & Glory allemaal 'business as usual' .
Er blijven met Rebels with a Cause,I Had a Hat en 4-15-13 een aantal goede nummers over maar echt overtuigend vind ik de nieuwe worp van Dropkick Murphys niet.
Omdat het allemaal nog wel redelijk vermakelijk en onderhoudend is een kleine voldoende maar de volgende keer komt de band uit Boston daar bij mij niet meer mee weg.

Ik sluit me aan bij de mening van Frolunda. Het is allemaal al eens eerder gedaan door de jongens. Op zich helemaal niet erg, er zijn genoeg bands waarvan de stijl zich in de loop van de tijd niet meer ontwikkelt. Wat voor de dropkicks echter wel erg is, is dat ze ergens onderweg hun kloten zijn verloren. En dát was nu net hetgene dat ze als band boven de middelmaat deden uitstijgen.

Want laten we eerlijk zijn, ze moeten het niet hebben van de goede zang of sterke composities (waar Flogging molly bijv het wel op redt als het tempo er uit gaat) l. Het was de energie van het geheel die het toch de moeite maakte. Op plaat maar vooral ook live. Vrijwel nergens waren de moshpits zo gezellig als bij de dropkicks.

Maar ja, ik zag de band laatst op Bospop. En alhoewel ik nu absoluut klink als een nukkige veertiger die vroeger alles beter vond was wat ik zag geen schim van de oude band meer. Veel nieuwelingen in de groep die volgens mij voor het eerst een harmonica of mandoline vasthielden, ze speelden niks van de eerste drie platen, het contact met het publiek was lauw en om de haverklap ging het tempo omlaag. Tuurlijk waren er goede momenten maar steeds als je dacht dat het nog goed kwam volgde er een matige ballad. Met de cover van youll never walk alone als treurig dieptepunt.

Ach ja, het kan verkeren. Laten we hopen op eerherstel over een paar jaar.