Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)

So Long Marianne een tof, vrolijk nummer? Man, ik word daar zo triest van! Tegelijkertijd vind ik het wel een prachtig nummer.

mee eens

Suzanne is het beroemdste lied van deze begenadigde tekst en muziekschrijver . Het staat op zijn meer dan verdienstelijk debuut , nadat Judy Collins het nr. ( ik dacht een jaar eerder) al enige bekendheid had gegeven. De zanger is met zijn donker en melancholisch geluid uit duizenden direkt te herkennen. Een man die al heel lang een uitzonderlijke plaats inneemt in de popwereld.

Lost among the subway crowds, I tried to catch your eye

Jesus was a sailor, when he walked upon the water
and all man will be sailors until the sea shall free them

Don't turn on the light, you can read their adress by the moon

I met a man who lost his mind, in some lost place I had to find

And then I confessed that I tortured the dress, that you wore for the world to look through

De mystieke teksten, in combinatie met de stem van Cohen zijn ongelooflijk ontroerend. De subtiele begeleiding, de koortjes en het donkere stemgeluid maakt alles nog mooier dan het is.
De laatste drie nummers behoren tot de mooiste nummers ooit geschreven.

Had 4 gegeven omdat ik dacht dat dit een verzamelaar was. Wat het dus niet blijkt te zijn ... maar doodleuk de eerste volwaardige plaat van deze sympathieke en bij wijlen heel erg grappige monk ...

De sfeer die deze plaat uitwasemt is er een van ongekende so(m)bere schooheid...

Ik leerde deze muziek kennen als jonge adolescent (je weet wel, die tijd waarin men pleegt te dwepen met romantische iconen als Herman Hesse, Oscar Wilde of Sallinger...) en klaarblijkelijk heeft het zich ergens diep in me vastgenesteld. Bij het herbeluisteren had ik het gevoel terug thuis te komen....


4.5 dus, zonder enige twijfel

Geen verzamelaar, dit is Leonard's debut album. En in deze tijd was Leonard Cohen alles....maar zeker geen monk. Dat wordt hij dan later.

Mijn favoriete Leonard Cohen plaat trouwens.

De man kan geen toon vasthouden, maar hij is wel zo eerlijk om het toe te geven. Het hele album brengt me aan het huilen en is onzettend mooi. Suzzana is het hoogtepunt van mij gejank

4,5

Moet zeggen dat ik dit steeds meer opzet. Het is voor mij echt een groeiertje. Staan een paar erg mooie nummers op en de gehele sfeer is ook erg goed. Ik verhoog mijn stem.

Heerlijke warme LP met een groot zanger.
allemaal topnummers
Een 4.5*

Fantastisch album met erg mooie nummers, maar af en toe wel wat naar het depressieve toe (de sfeer):p

Een geweldig album. Het album bestaat eigenlijk volledig uit goede nummers op 'Master Song' na. Dit nummer vind ik te lang en spreekt me minder aan dan de andere nummers.

Ik heb trouwens het idee dat het nummer 'Master Song' over SM gaat, maar misschien zit ik er wel helemaal naast.

Verder dus hele mooie nummers, mijn huidige favoriet is toch wel stories of the street, mooi gitaarspel en een mooie tekst. Ook al kan ik er niet helemaal uit opmaken waar het over gaat, er zitten een aantal fantastische one-liners in.

Afsluiter ´One of Us Cannot Be Wrong´ is ook fantastisch. Die tekst en vooral het einde is erg mooi en ook toch wel bijzonder. Leonard Cohen klinkt vrij rustig over de hele CD, geweldig om hem af te sluiten met dat gekrijs, wat trouwens niet zo maar gekrijs is, ik krijg eer kippenvel (op een positieve manier) van.

De 2 bonustracks zijn trouwens ook niet verkeerd, al halen ze voor mij niet het niveau van de meeste originele album tracks. Maar voor de liefhebbers van het album toch wel aan te raden.

Ik geef 4,5* aan dit mooie album.

Nu ik bijna het complete muzikale oeuvre van Leonard Cohen eigen heb gemaakt, wordt het tijd om dit bijzondere werk eens wat nader onder de loep te nemen; een onderneming even spannend als gedoemd te mislukken. Want hoe zou ik, nederige luisteraar, een oordeel kunnen geven, of tenminste een analyse kunnen maken van een werk zo doorwrocht met uitgebalanceerde overpeinzingen, zo doordrenkt met emotie en zo vol beredeneerde spiritualiteit? Een werk dat zo hemels klinkt als ware het muziek die reeds klonk in De Hof van Eden.
Hoe het ook zij; hier volgt een, naar ik hoop, acceptabele vertelling over wat misschien het mooiste album ooit gemaakt is.

Dit album kwam uit in de winter na de “Summer of Love”. In deze roerige tijd, waar de grenzen van de rockmuziek werden verkent en opgerekt, daar leverde Cohen dit bijzonder intieme meesterwerk af, dat op het eerste gehoor van een andere planeet lijkt te komen.
Cohen had dan ook een bijzondere uitgangspositie: hij was 33 jaar toen dit album uitkwam en had met drie dichtbundels en twee romans al naam gemaakt als schrijver en dichter. Hij had dus het voordeel al de nodige levenservaring te hebben. En dat is te horen.

Want dit is geen album dat bol staat van nieuwsgierigheid over de wereld om ons heen en alle daarbij behorende geneugten en onaangenaamheden. Nee, dit is juist een album waarbij Cohen zich richt op zichzelf en de wereld aanschouwt vanuit zichzelf.
Niet verwonderlijk daarom dat deze plaat erg eenzaam klinkt, maar waarschijnlijk ook de reden dat hij mij zo raakt. Want er is geen enkele plaat, of breder, kunstwerk dat in mijn beleving zo eerlijk is als dit en daarbij ook nog eens precies de goede snaar raakt bij mij.

Cohen houdt mij met dit album een spiegel voor, een spiegel waarin ik mijzelf zie in al mijn volmaaktheden en al mijn tekortkomingen. Een album dat mij troost biedt, een album dat mij kwetsbaar maakt maar waar ik niet omheen kan. Een album zo persoonlijk dat het uit mijn eigen ziel ontsproten lijkt.
Anders gezegd: in plaats van (of door) zijn eigen ziel bloot te leggen, opent Cohen de deur naar de ziel van de luisteraar. En dat kan hij doordat dit album zo eerlijk klinkt. Hier laat Cohen zich geen ruimte voor doelloos narcisme, of slaapverwekkend zelfmedelijden. Hij zingt over onderwerpen die voor iedereen in deze wereld herkenbaar zouden moeten zijn, maar doet dat op de meest persoonlijke manier denkbaar.

Nu, hoe komt Cohen tot dit verbluffende resultaat?
Het hart van het werk van Cohen en dus ook van deze plaat wordt altijd gevormd door één ding: de teksten. Want boven alles is Leonard Cohen een poëet. De muziek fungeert altijd als vehikel voor de teksten, en het is de muziek die bij de teksten wordt geschreven, niet andersom.
Dit is overigens iets waar Cohen al van jongs af aan mee bezig is geweest, anders dan zijn leeftijd op dit debuut misschien doet vermoeden.

Zoals gezegd concentreert Cohen zich op zichzelf, de mens. De mens in al zijn glorie en al zijn afzichtelijkheid. De mens die relaties aangaat, zijn drang naar zinnelijke lusten, de mens die zich gevangen voelt in emoties, de mens die achtervolgt wordt door zijn eigen tekortkomingen en de mens die zijn genade vindt bij zijn medemens. Je zou dit album kunnen zien als een studie van de geest en de ziel.
Cohens gebruikelijke thema's zijn onder andere liefde, erotiek en macht, wellicht de drie sterkste drijfveren voor de mens. Verder kenmerken zijn teksten zich door veelvuldig gebruik van metaforen en veel bijbelse verwijzingen.

Dit alles wordt gebracht op een buitengewoon sobere manier, die het midden houdt tussen kinderliedjes en meditatieve mantra's, maar bol van de emotie. Cohen wilde eigenlijk een plaat maken waarbij hij zichzelf slechts begeleide op zijn gitaar, maar producer John Simon zorgde voor enkele smaakvolle begeleidingen. Hierbij zijn de achtergrondzangeressen, die Cohen door zowat zijn hele carrière vergezellen, waarschijnlijk het opvallendst.

Ik ga hier niet elk nummer afzonderlijk bespreken, enerzijds omdat ze elk een even uitgebreide beschouwing verdienen (en nodig hebben) als deze recensie zelf en ik het topic niet al te veel wil vervuilen, anderzijds omdat het niet bescheiden zou zijn te suggereren dat ik niet nog regelmatig geen antwoord heb op de vraag waar de nummers precies over vertellen.
Bovendien: lenen Cohens gedichten zich maar voor één boodschap, of (en is dat niet de grootste schoonheid van kunst; deze vertwijfeling, deze gelaagdheid, waardoor er van verveling nooit sprake kan zijn en het werk immer blijft intrigeren) kan iedere luisteraar er zijn eigen waarheid uithalen, en wellicht elke dag een andere?

Enfin, dit werk moet gehoord worden, nee, erváren worden om te kunnen geloven en ik zou hier nog wat pagina's aan superlatieven kunnen volschrijven, feit blijft dat ik met geen mogelijkheid recht zou kunnen doen aan dit Meesterwerk. Een album waarvan ik me na iedere luisterervaring een ander mens voel. En een album dat totaal uniek is en met grote voorsprong mijn meest geliefde.

Ik eindig hier met enkele van mijn favoriete passages van dit album, de woorden van de Meester zelf, de enige die recht kan doen aan de grootsheid van dit album:

“You met him at some temple,
where they take your clothes at the door
he was just a numberless man in a chair
who had just come back from the war
And you wrap up his tired face in your hair
and he hands you the apple core
Then he touches your lips now so suddenly bare
of all the kisses we put on some time before”

“You hate to see another tired man
lay down his hand
like he was giving up the Holy Game of Poker
And while he talks his dreams to sleep
you notice there's a highway
that is curling up like smoke above his shoulder
It is curling just like smoke above his shoulder”

“They lay down beside me, I made my confession to them
They touched both my eyes and I touched the dew on their hem
If your life is a leaf that the seasons tear off and condemn
they will bind you with love that is graceful and green as a stem”

“Your letters all say that you're beside me now
Then why do I feel alone?
I'm standing on a ledge and your fine spider web
is fastening my ankle to a stone”

“I'm not looking for another as I wander in my time
Walk me to the corner, our steps will always rhyme
You know my love goes with you as your love stays with me
It's just the way it changes, like the shoreline and the sea
But let's not talk of love or chaines and things we can't untie
Your eyes are soft with sorrow
Hey, that's no way to say goodbye”

“O come with me my little one, we will find that farm
and grow us grass and apples there and keep all the animals warm
And if by chance I wake at night and I ask you who I am
O take me to the slaughterhouse, I will wait there with the lamb”

6/5

Wedden dat je tranen in je ogen had bij het typen van je recensie?
Het leest even eerlijk als het schijfje klinkt.

Mooie recensie, Pink Queen

Fijn dat jullie het kunnen waarderen, ik heb er mn best op gedaan .
En die tranen, berwt, die komen wel als ik hem nog eens draai .

Vreemd dat nog niemand het over 'Hey, that's no way to say goodbye' had, mijn favoriet op dit album. Ik ben daarom blij om te zien dat je ook uit dat nummer een stuk tekst hebt gequotet, Pink Queen. Je had ook voor de eerste strofe kunnen gaan met de onvergetelijke openingsverzen:

"I loved you in the morning, our kisses deep and warm,
your hair upon the pillow, like a sleepy golden storm"

Wat een prachtig beeld! Hier word ik steevast gelukkig van. Misschien valt de zin daarom extra op, omdat het een eenzame positieve noot is in het album. Al kan je uit het gebruik van de verleden tijd al afleiden dat ook dit geen nummer niet allemaal rozegeur en maneschijn is.

Er is denk ik geen nummer met een romantischer tekst dan "Hey, that's no way to say goodbye".
Ik heb de tweede strofe gequote omdat ik dat echt té hartverscheurend vind.
Ik denk ook dat dit nummer een redelijk positieve lading heeft, maar Cohen zou Cohen niet zijn zonder het verdrietige randje

Om een (onduidelijke?) reden is er tussen twee geliefden afstand ontstaan ("now it's come to distances").
Maar in het tweede couplet blijkt dat ze nog steeds van elkaar houden ("I'm not looking for another", "you know my love goes with you as your love stays with me"), maar dat hun liefde gewoon is veranderd: "it's just the way it changes like the shoreline and the sea".
Dat vind ik een geweldig stukje: je liefde zien als de veranderlijke scheidslijn tussen het zand en het water: constant anders, maar, wat er ook gebeurt, de twee helften vullen elkaar altijd aan.

"Let's not talk of love or chains and things we can't untie"
Hieruit blijkt dat hun liefde, wat er ook gebeurt (welke vormen het water en het strand ook aannemen) altijd zal blijven bestaan. Want hun "liefde kan niet ontbonden worden".

Tenminste, dit is mijn interpretatie

Geweldige liedjes: stem en gitaar als basis met mooie aankleding door flarden koortjes, strijkers en andere exotica. Songs met eeuwigheidswaarde. Mooi en integer gemaakt.

Stories of the street is wel zijn meest onderschatte nummer denk ik!

Frappant is het dat een behoorlijke hoop nummers van zijn eerste album, ook op zijn Best Of album verschijnen. Volgens mij zegt dit genoeg over dit eerste album

Ja, dit eerste album is altijd nog mijn favoriete Cohenplaat. Allemaal hoogstandjes. Zoveel songs met een eeuwigheidswaarde op een plaat. Van zulke meesterwerken zijn er maar weinig.
In de paar platen daarna wordt hij me soms net iets te zeurderig en depri. Maar deze blijf ik beluisteren zonder dat ie me ooit verveeld.

Helemaal mee eens broke ........ Klassieke plaat waarop hij nog op een paar nummers wordt begeleid door Kaleidoscope, met David Lindley .......

Suzanne

Net verhoogd naar 5 sterren. Opeens klikt het album opnieuw bij me, waar ik hem al op 4,5 had staan en waar die al geklikt was. Elk nummer raakt me en is perfect.

Vandaag op repeat gezet op m'n werk, en drie keer in z'n geheel geluisterd, en dat had nog wel een keer of 5 meer kunnen zijn. Gaat gewoon niet vervelen.

LP gekocht voor 50 cent in de plaatselijke kringloopwinkel. Een goede koop, blijkt nu. Wat een heerlijke nummers. Die vloeiende teksten, de subtiele bijgeluiden, allemaal perfect en sfeervol. Echt een vinyl album, de warmte van Cohen's stem komt dan écht goed over. Ik ga meer dingen op de gok kopen, want ik had deze plaat (en ik schaam me) daarvoor nooit gehoord.

Prachtig, prachtig! Wist niet dat dit album al zo oud was.
Moet eigenlijk in m'n top10.

Waanzinnige plaat. Alles klopt. *4,5.

Doe dat dan maar snel

Potentieel top 10 materiaal!
Ik ga hier heel erg van houden merk ik al.